Terugblik... nee vooruit!

Wat een bewogen jaar was het. Eindelijk eentje die ik supergoed kan afsluiten. Mijn grootste wens wordt werkelijkheid. Dat ik dit mag meemaken. Ik voel me dankbaar. Heel erg dankbaar. Het is en blijft best lastig om altijd maar naar de positieve dingen te kijken, naar de dingen die je wel hebt. Ook dit jaar vond ik het soms pittig. Maar het is gelukt. De euforie van donderdagavond 4 oktober 2012 zwermt nog door mijn lijf. Nog steeds zit ik hardcore op mijn wolkje. Met een minor inzinkinkje voor de allereerste echo, gaat de wolk gestaag omhoog. Ik geniet steeds meer. Dat stemt me blij en vooral, het geeft me rust. Ondanks de 3 miljoen dingen die ik moet, mag en kan regelen, het geeft me rust.

Nergens zie ik intrinsiek tegenop. Noem me naïef, maar het komt allemaal wel goed. En zoals we in Twente zeggen: ‘As ’t nich lös löp, dan löpt wa vast’. Tja, een waarheid als een koe. Dan zien we dan wel weer.

De wonderen zijn overigens nog de wereld niet uit. The greater something had wellicht nog een kleine verrassing in petto. Bij de pretecho van 24 december dacht de echodame met 90% te kunnen zien dat Pixel een Pixelientje is. Nou, daar was is wel even stil van. Nee, dat dekt de lading niet. Het was oorverdovend stil. In mijn hoofd, in mijn hart en in mijn buik. Ze hield zich acuut rustig en stil. Zodanig dat we het niet met zekerheid konden zien. Vreselijk!!!! Al die tijd ingesteld op een knul, is de kans dat het dametje wordt opeens gereed aanwezig. Maar niet met zekerheid. Ik haat die onzekerheid…..

Maar goed of uitzitten tot de 20 weken echo of er nog eentje inplannen. Ik weet het nog niet. Ik kan namelijk haast niet geloven dat het een meisje is. Want daar ben ik namelijk ook ENORM blij mee. Maar een zoon heb ik al die jaren voor de geest gehad, om er aan te wennen. Ben ik er aangewend, krijgen we deze turnaround… joh, het zal ook eens gaan zoals ik bedacht had ☺. Ook wel weer mooi dit.

Dus met een kleine hick up dus het nieuwe jaar in. Ik heb er onwijs veel zin in. Laat 2 januari maar komen. (De eerste sla ik principieel over.) Ik ben er he-le-maal klaar voor.

Lieve lezers, ik wens jullie allemaal een liefdevol, gelukkig en vooral vruchtbaar 2013!

Pixels eerste reis en andere overpeinzingen

Terwijl ik dit typ, vlieg ik kilometers hoog door de lucht, op weg naar Stockholm. Het is buiten -55. Ik zit binnen aan het raam. In mijn oren hoor ik Racoon en Ilse de Lange. Ik lees de Happinez. Opeens bedenk ik me dat dit Pixels eerste reis is. Weliswaar in mijn buik, maar toch. Zijn eerste reis. Achter mij hoor ik een baby huilen. Het raakt me. Het zou mijn kind kunnen zijn. Maar is het niet. Nog niet. Ik had bedacht dat ik dit jaar in de zomer met pixel ook wil gaan vliegen. Het kan, waarom niet? Ik ben benieuwd hoe ik me dan voel. Of het ook voor mij allemaal gaat gelden.
 

Ik zie vrouwen om me heen enorm cocoonen,  redderig en angstig worden etc. Ik ben gewoon benieuwd. Ik veroordeel niets, maar ik kan me niet voorstellen dat ik ook zo ga omslaan. Is het wel zo, dan zie ik het dan wel weer.

Sowieso voel ik me buiten enorm gezegend dat me dit geluk is gegund, enorm hetzelfde. Ja, ik straal meer en ga lichtvoetiger door mijn leven, zonder angsten of zorgen. Maar ik voel me niet anders. Geen last van hormoontoestanden of iets wat er op lijkt. Natuurlijk, wat minor kwaaltjes maar het mag so far allemaal nog geen naam hebben.

Dat is bijna verdacht zou je denken? Af en toe geef ik toe aan die gedachte, maar meestentijds geniet ik ervan. Voel af en toe ongeduld om veranderingen te willen ervaren. Dit is een groot vat vol veranderingen, naar ik bedoel de zichtbare. Buik,  smaak-, geur-, hormoonbeleving. Ach, geduld is een schone zaak….

Nog 12 nachtjes slapen en ik weet of mijn vermoeden is bevestigd. Dat Pixels een jongen is. Zo spannend en tegelijk dus niet. Maar toch, zien is weten. Alhoewel, moet hij niet ‘dwars’ gaan liggen….

Gisteren een belangrijke mijlpaal beleefd. Ik heb mijn gesprekken met een wijs man afgesloten. Dat voelde heel natuurlijk.. Hij heeft me in velerlei opzichten geholpen inzichten te verkrijgen, kluwens emoties te ontwarren en de ruis rondom mijn intuïtie te minimaliseren. De lijn is een soort van leeg. Ik kon het allemaal al wel zelf, maar deze gesprekjes waren voor mij een verrijking en verdieping. Ik zal het missen.

Als pedagoog zal ik hem wellicht nog wel eens raadplegen. Zijn kennis en kunde zijn voor mij een waardevolle aanvulling. Maar alles op z’n tijd. Laat pixel maar eerst geboren worden.

Vandaag mijn Doula weer gesproken. Een goede, fijne keuze. Ik ben nu al blij dat zij mij zal begeleiden tijdens mijn bevalling. Waar ik overigens veel ‘zin’ in heb. Als het allemaal een beetje flex verloopt en een thuisbevalling niets in de weg staat, ga ik het liefst in bad bevallen. Ikzelf ben een fervent badderaar. Ik zie het als een verlengstuk van mijn livingspace. Waarom mijn kind niet in deze weldaad geboren laten worden?

Kan het niet of moet het stante pede anders, dan doen we dat uiteraard.
En misschien denk ik er over vijf maanden wel heel anders. Niets zo veranderlijk als een zwangere vrouw :-).

Ondertussen is de buitentemperatuur 1 graad gezakt en vlieg ik nu bij Götenborg.. Ik ben bijna op plaats van bestemming. Een heerlijk weekend bij vrienden net buiten Stockholm doorbrengen.. Uiteraard even shoppen Stockholm….een elandromper staat hoog op mijn lijstje.

Groot hart

Lieve Pixel,

Daar ben je dan, in vol ornaat. Met een rechte rug liet je je opmeten. Alsof je er voor klaarlag. Bij een druk op mijn buik stak je je handje uit alsof je wilde zeggen ‘he, dit is mijn territorium!’. Gelijk heb je. Het is ook jouw terrein. Mijn buik. Ik voel niet dat je er zit, maar ik heb wederom gezien dat je alive and kicking bent.

Jouw nu nog onzichtbare en onvoelbare aanwezigheid in mijn lijf, maakt dat ik me klein voel. En tegelijkertijd groots. Je hebt gelukkig mijn lijf uitgekozen om in te groeien. Om je klaar te stomen voor de buitenwereld. Niet dat je daar al weet van hebt… of toch? Ik heb geen idee. Het lijkt me een fijn idee dat je nog ‘in the blind’ bent. Chaos genoeg buiten. Geniet maar even lekker van je zakje waarin je rond dwarrelt. 

Onmetelijke liefde voelde ik vandaag voor je. Ik dacht dat het niet sterker kon zijn na de vorige echo, maar ik had het mis. Het wordt steeds meer. Zou dat allemaal wel in mijn hart passen? Vast! Jij groeit in mij, mijn hart groeit door jou. Rond 9 juni gaan we elkaar eindelijk ontmoeten. Dat zal best gek zijn. Maar waarschijnlijk supervertrouwd.

Ik kan niet anders zeggen dat ik er ongelooflijk veel zin in heb, lieve Pixel! Tot die tijd geniet ik van je moves!

Besef

Kaboem! Het besef is er. Ik word moeder. Nu begin ik het stukje met deze zin. Normaal eindig ik er mee. Want het is binnenkomen, loud en clear… ik ben straks niet meer alleen. Dan ben ik met mijn kind samen. Voor zolang als ons samen wordt gegeven. Voor altijd is ook zowat.

Opeens vind ik het een heftige gedachte. Niet negatief of zo, maar gewoon heftig. De impact ervan lijkt nu pas door te dringen. Hoe zal het zijn als ze/hij er daadwerkelijk is? My god… daar kan ik me nu helemaal nog geen voorstelling van maken. 

Vaak heb ik van die ‘opeens’-gedachten. Dan schiet me opeens te binnen dat ik al een heel uur niet aan mijn zwangerschap heb gedacht. En dan gaat de gedachte ook weer. Opeens bedacht ik me in de auto op weg naar huis, dat als ik strakjes heel hard meezing met muziek die ik leuk vind (niet de rustigste…), mijn kind misschien daar straks op reageert. Gisternacht toen ik er om 3 uur uit moest om te plassen, bedacht ik me dat ik dat vanaf juni een hele tijd elke nacht ga doen.

Van die dingen dus.

Op het operationele vlak ben ik lekker druk bezig eea te regelen. Ik belde het gastouderbureau op met de vraag of ik te laat was voor volgend jaar november. Ze was even stil en zei dat dit niet eerder dan juni volgend jaar afvinken. Maar omdat ik het gewoon op tijd wilde regelen, ze wel een uitzondering voor het intake gesprek wilde maken… Nou, graag. Ik wil graag dingen van mijn lijstje afstrepen als het even kan.

Een ander ‘ding’ op mijn lijstje is de bevalling. Vooralsnog heb ik er zin in. En kijk er niet tegenop. Heb geen intrinsieke angsten of iets dergelijks. Wat me opvalt aan mezelf is dat altijd heb gezegd dat ik in het ziekenhuis wil bevallen. Nu denk ik dat ik het misschien ook zelf wel kan, op eigen kracht thuis. In een bad. Dat wil ik graag.  Vastomlijnde ideeën en patronen begin ik allemaal los te laten om vanzelf de juiste oplossing te ervaren. Dat voelt heel fijn en geruststellend.

Over een kleine 6 weken heb ik een extra echo ingepland om te kijken wat het wordt. Om te zien of ik gelijk heb gekregen. Dat Pixel een jongetje is. Spannend!

Boksen

-->

Gister aan het einde van de dag had ik de eerste afspraak bij de verloskundige. Leuk. Ik had er ook echt zin in. Inschrijven, meuk mee en wachten op de tweede echo op 28 nov.

Het was een superleuke vrouw die veel tijd voor me uittrok. Aan het einde van het gesprek zei ze dat ik wel mocht gaan liggen. Ik heb haar nogal glazig aangekeken want ze vervolgde met: ‘Een echo doen we altijd hoor’. Ik snapte er niets van, maar sprong een gat in de lucht. Zomaar een echo! Een cadeautje! Joepie dus.

Eenmaal op de bank zette ze het apparaat op mijn buik. Wat ik toen zag was zo bizar, zo geweldig, zo ongelooflijk. Mijn kind bewoog! Hij/zij danste, bokste en bewoog alsof het een lieve lust was. Ik stond helemaal paf! Op een gegeven moment lag ik te zwaaien naar Pixel. Moest niet gekker worden. Ik was wederom compleet onder de indruk.

De dame van de praktijk moest glimlachen om mijn reactie en houding. Ik was zo overdonderd…. Nadat we weer zaten vertelde ik dat ik een vervolgafspraak had staan op 28 november. Ze keek en zei vervolgens: ‘Ach ja, dan was dus eigenlijk de Termijnecho pas gepland. Ik schrijf deze keer wel weg onder bloedverlies en dan krijg je de volgende keer gewoon weer een echo.’ Hoe tof is dat!! Ben nu al blij met ze.

Verder was overigens alles goed. Enige dat afwijkt is de 20 wekenecho. Dat wordt een GUO in plaats van een normale 20 wekenecho. Dat klonk heel wijs he? Heb geen idee waar het voor staat. Enige dat ik weet is dat het te maken heeft met ICSI en het daarbij licht verhoogde risico op een chromosoomafwijking. Ik ga het meemaken.

Doordat het allemaal er zo goed uitzag, heb ik vandaag het grote nieuws op mijn werk verteld. Iedereen opgetrommeld met cake en slagroom.

Het is nu out in the open! De meeste keken echt superverbaasd en snapte het in eerste instantie niet. Maar uiteraard heel blij voor mij. Wat een fijn nieuws….

E-day

Ik weet nu wat spanning is. Nog nooit ben ik in mijn leven zo nerveus, zo gespannen geweest als vandaag. Dit weekend werd ik zelfs ziek van. Wat een hoopje ellende was ik.
 

Nog steeds een beetje, want griep gaat natuurlijk niet zomaar weg, maar minder dan vanochtend.

Vandaag was d-day. De dag van de eerste echo. Mijn vriendin H. vergezelde me naar de kliniek. Sterker nog, zij reed; ik lag er als een snuffend hoopje naast. In de kliniek wachtten we samen gespannen tot het moment daar was. Zij was minstens zo nerveus als ik. Dok haalde ons. Ik had speciaal om haar gevraagd, onder het mom van ‘als het niet goed is, wil ik een fijne, lieve dokter hebben die het me vertelt’. Met knikkende knietjes en klotsoksels liep ik op haar af. Ik schudde haar de hand en voor ik het wist stamelde ik dat ik zo vreselijk nerveus was.

Eenmaal in het spreekkamertje moesten we eerst ‘praten’. Er kwam geen fatsoenlijk woord uit mij. Ik mompelde dat ik me nu beroerd voelde, maar verder de afgelopen weken meer dan goed. En dat me dat dus ook zo dwars zat. Toen zijn we gelijk naar de echokamer gegaan. Ik lag klaar op de bank. Ze stelde eea in. Ik durfde niet te kijken. H. keek naar mij. Samen wachtten we gelaten af. 

Binnen 1 minuut zei ze: “Het is goed!”, en ik barstte kei-, keihard in janken uit. Alles schudde heen en weer. Mijn pixel op het scherm was opeens niet meer zichtbaar. Toen ik enigszins was bijgekomen, hebben we intens getuurd naar mijn kindje, mijn baby. Hoe ie erbij lag, hoe zijn/haar hartje klopte als een razende. Ik werd overweldigd door een nieuw, onbekend gevoel: liefde en ontzag tegelijk.

Ik ben verliefd op mijn kindje. Mijn kindje dat daadwerkelijk in MIJN buik zit! Ongelooflijk!

Dokter zei letterlijk dat het er allemaal perfect uitzag. Voor 8w5d was ie lekker groot: 2,2 cm. Joh, het zegt mij niets, maar het klonk allemaal zeer geruststellend. Ik wilde het echoapparaat wel omarmen! Zo blij was ik dat mijn pixeltje leeft! Ik heb nog gevraagd naar de kansen dat het nu nog misgaat voor de 12 weken echo. Die kans is kleiner dag 5%. Oftewel VOL erin. Dat ging ik al de de eerste weken. Daarna zakte het naar dit dramatische spanningsniveau. Nu ben ik er weer. Eindelijk kan ik alles in gang zetten!

Ik zie dat ik praktisch alleen nog maar in ! kan schrijven, maar eigenlijk voldoet geen enkele superlatief om mijn euforie te omschrijven.

In de auto terug iedereen ge-sms’t, gemaild en gebeld. Wat een happening. Iedereen leefde zo verschrikkelijk met me mee.

Ik ben moeder in wording. Een gelukkiger mens bestaat niet. Punt! (Kon het toch niet laten)

So far

Het gaat goed. Vandaag ben ik precies zes weken zwanger. Nog steeds zit ik op mijn wolk hard core te genieten. Vandaag kon ik het niet laten om langs de boekhandel te gaan om allerlei boeken te kopen. Eentje voor opa, eentje voor mij en een dagboek. Kom ik thuis ligt er een prachtig zelfingepakt pakket voor me. Vriendin H. heeft het Veilig Zwangerboek opgestuurd. Zo lief. En het kaartje zelfs nog liever. Haar dochter meent in haar onmetelijke wijsheid dat het een meisje wordt… hmmm zou het ook maar iets te maken kunnen hebben met het feit dát ze een meisje is :-)?

Gelukkig krijg ik kaartjes van vriendinnen, kennissen. Zo leuk om te ervaren dat iedereen meeleeft. Daar kan ik soms gewoon een traan om laten. Dat ik dit mag delen met mijn vriendinnen vind ik zo waardevol.

Ik vind het allemaal zo mooi, fijn en leuk. Ik geniet me helemaal suf. Ik lees er veel over. Ik vind het spannend en ik kijk uit naar alle volgende stapjes. Ik merk dat ik supergemakkelijk  ongezonde dingen kan laten staan. Alsof ik dit nodig had om tot het besef te komen.. Maar goed, beter zo dan andersom.

Maandag 5 november is de beroemde/beruchte 8 weken echo. Ik ben dan 8 weken en 5 dagen zwanger. Ik hoop natuurlijk met heel mijn hart dat ik na 5 november nog steeds zwanger ben. Ik ga er toch gewoon vanuit, want ik wil ook van deze eerste weken genieten. En dat doe ik dus volop.

Tot die tijd allemaal leuke dingen in het verschiet! Joepie!

Ik word moeder (zo en nu een verse courgettesoep eten!)

One lucky shot - deel 2

Ik kan maar niet ophouden met stuiteren…. Ik kan het niet geloven…

Het is gelukt. Ik ben zwanger. Als ik het hardop zeg, dringen de woorden niet tot me door. Hoe bizar onwerkelijk is dit nog… ?

Het was een zenuwslopende avond. Ik was zo vreselijk nerveus. Samen met mijn lieve vriendinnen H. en A. heb ik (of eigenlijk zij) de test gedaan. Ze tuurden na 5 minuten ingespannen naar het stickje. Ik zag een rimpel en een frons. Acuut schoot door me heen ‘Zie je wel, weer niet raak.. k*t!’. ‘Maar.... ik zie wel een heel licht streepje’ was de tweede opmerking. Ik dacht dat ik gek werd. Gedrieën hebben het goed bekeken. Nog niet om over te gaan juichen. Besloten nog een test van een ander merk te doen. Het kruisje was ook licht maar zeker daar. Toen hebben we besloten dat ik zwanger ben. Ik denk dat heel het dorp ons gegil en gespring heeft gehoord. Trillend, huilend, lachend, stotterend liep ik door de keuken. Tijdens het eten kon ik er nog steeds niet aan. Toen de 3e test gedaan, de digitale. Daar kwam na 2 minuten keihard ZWANGER 2-3 in beeld. Toen wisten we het dubbelzeker. Mijn one lucky shot heeft z’n werk gedaan. Pixel is van potentieel naar in wording gegaan. Ik ben onbeschrijflijk blij en gelukkig. Ik heb een schietgebedje gedaan en mijn donor bedankt. Dank zij hem is het gelukt.

Alle goedbedoelde adviezen ten spijt, ik weet heel erg goed dat het nog geen gesneden koek is. Dat het mis kan gaan. Dat het vaak mis gaat. Toch ga ik er vanuit dat dit gewoon goed is en goed blijft. Voor 150% ga ik erin. En ik zeg het 1 keer: als het misgaat, gaat het mis. Mijn verdriet kan ik toch niet halveren. Indekken op zoiets unieks, bijzonders en zeer gewenst… dat vind ik nu zonde van mijn energie. We zien het wel. Letterlijk op maandag 5 november.  Nu ga ik 8,5 maand keihard op mijn roze of blauwe wolk zitten. Het is goed.

Ik ben moeder in wording! En ziels- zielsgelukkig. Mijn allergrootste wens komt uit. Wat een gelukkig mens ben ik.

One lucky shot

Meer heb ik niet nodig. Ik heb 1 embryo, maar wel gelijk van wereldklasse. Type 1, met minder dan 10% fragmentatie. Ruis op de lijn zeg maar. Tja, informatie waar ik heel blij mee ben, maar of ik nou precies kan duiden wat dit me moet zeggen…nee.. De analist die de Icsi heeft uitgevoerd heeft me uitvoerig verteld hoe het in z’n werk is gegaan. Het is een heftig proces, vandaar dat er nogal wat eitjes sneuvelen. Zo ook bij mij. Van de 5 was er 1 niet rijp genoeg en 3 hebben het isci-proces niet overleefd. Maar degene die overbleef was prachtig gedeeld tot 8 cellen, geheel volgens schema.

Bij binnenkomst in MCK hing er een serene rust. Het was rustig. Ik was rustig. Ik had zin in deze terugplaatsing. Immers, nu gaat het gebeuren! Vol erin, vol vertrouwen, vol hoop. Anders dan dat kan ik niet. Dit geeft me tegelijkertijd de meeste energie. De klap… tja ook die vang ik teezettee wel weer op. Half erin betekent niet de helft minder verdriet straks.
Dus. 

Dokter O. is een leuke dokter met een open gezicht. De analist heb ik acuut omgedoopt tot ‘Next to God’. Hij heeft mijn donorzaadje samengebracht met mijn eitje. En er voor gezorgd dat er een prachtig exemplaar klaarlag.
Eenmaal in het terugplaatstingsproces overviel me een gevoel van sereniteit. Er hing een ‘waardigheid’  in de ruimte. Dit was het moment. Het klinkt zo overdone, maar het voelde nou een keer zo. Een paar keer knipperde ik omdat er een traan vast zat. Ik werd overweldigd door emotie. Misschien werd nu het begin van mijn kind teruggeplaatst.

Toen ik terugliep naar de auto zaten de tranen hoog. Bij H. aangekomen deed zij de deur open en ik de sluizen. Alles van de afgelopen weken verdween zo de deurmat in. Man, wat heb ik gebruld. Alles eruit. Toen ik leeg was (en H. ook alle mascarastrepen had weggeveegd) hebben we koffie gedronken. Het voelde goed. Dit was mijn eerste icsi-poging. Ik vertrouw erop dat ik er geen meer nodig heb. Ik word moeder en volgens mij is het proces in gang gezet!

Achter de rug

 

Zo, het fysieke gedeelte van deze icsi is achter de rug. Het was me het weekje wel. De punctie vond ik vooral spannend omdat het een nieuwe ervaring was. Niet zozeer omdat het wellicht veel pijn kon doen. En dat deed het ook niet. Het was meer de emotionele roller coaster die heftig was. De morfine deed de rest.

De punctie was woensdag. Ze hebben toch nog 5 follikels kunnen aanprikken, daarin zaten 5 eitjes. Vandaag, vrijdag ben ik pas weer mezelf. Niet meer zo moe en hangerig. Geen pijn meer aan mijn eierstokken. Fijn, ik voel me weer mezelf. Alhoewel, het verlossende telefoontje van MCK over de terugplaatsing moest nog komen. Gelukkig belden ze snel. De analist heeft een cursus ‘goed nieuws brengen’ gehad. ‘Mevrouw, ik heb goed nieuws voor u, we hebben morgen een terugplaatsing van een mooi embryo voor u gepland’. Op mijn vraag of er van de andere eitjes ook nog wat wordt ingevroren antwoordde hij: ‘Helaas, die hebben het niet gered’. Tja. Ik heb dus 1 prachtig bevrucht eitje klaarliggen. Dat wordt hem. Ik had verwacht dat ik meer teleurgesteld zou zijn over het feit dat er geen ‘reserve’ is. Misschien moet het ook allemaal gewoon zo zijn.

Een volgende keer (mocht het nodig zijn) doen we dit hele circus gewoon nog een keer. Ik merk dat mijn humeur zienderogen opknapt. Heb een huwelijk vandaag waar ik veel zin in heb. Ik ben er weer bij. Ik heb zin in de terugplaatsing. Ik word moeder, en hopelijk aankomende week!

Toch icis

Nou die zag ik wederom niet aankomen. Deze week stond in het teken van groei en afweging. Vorige week zondag kon er nog geen uitsluitsel worden gegeven over ICSI versus IUI. Jammer… Woensdag dan. Nog steeds niet. Vrijdag dan! Ja, toen zei de dienstdoende arts dat mijn eitjes wrs niet alle 6 zouden doorgroeien en dat er maar 1 of 2 rijp zouden worden. Toen was de keuze voor een IUI redelijk snel gemaakt. Het wordt een IUI. ‘Komt u vooral zondag nog even terug, dan kijken we definitief even wat we gaan doen.’ Is goed.

Vandaag geweest en nu blijkt dat ze alle zes aan het rijpen zijn, oftewel de Pokon doet ein-de-lijk zijn werk. Ik wist niet wat ik zag op het schermpje. Zal mijn relaxte gemoedstoestand wel zijn geweest, doordat ik dacht dat het een iui zou worden…

Ik loop helemaal verdwaasd naar buiten. Dit scenario had ik echt niet kunnen bedenken. Maar ik ben er superblij mee. Toch al die spuiten niet voor niets gezet. Ik vind het echt retespannend allemaal. Voor alles een eerste keer. Dus ook voor icsi. Hopelijk voor de laatste keer mijn rondje langs de apotheek. Who knows?!?

Woensdagochtend om 9 uur begint het circus. Lekker op tijd, zodat je niet de hele dag er op hoeft te wachten. Dat is wel fijn.

We gaan er acuut weer vol in. Heb goede hoop, maar vooral vertrouwen dat bij deze zes ‘mijn’ gelukstreffer zit. Daar gaan we weer!

Druk weekje voor de boeg dus….

Te lage dosis

De conclusie van deze eerste poging ICSI is dat de dosis te laag is gestart. Nou, weten we dat ook weer. Volgende keer dus gelijk die eitjes van mijn een schop onder hun schilletje geven zodat ze direct gaan rijpen. Vanochtend heb ik mijn eierrekje weer gezien. Er was er maar eentje naar 11 mm gegroeid. Balen dus. De arts die me dit alles liet zien was er heel duidelijk over. De kans dat dit nog een punctie zou worden, was erg klein. Een iui ligt eerder in het verschiet.

Na de echo heeft ze mijn vragen beantwoord. Eindelijk begrijp ik hoe het zit. De follikels die er nu zitten, kunnen immuun raken voor de Puregon. Vandaar dat ze dus niet hard core verder groeien. Aha, een logisch antwoord waar ik wat mee kan. Volgende ronde dus direct een veel hogere startdosis. Soort kickstart dus.
Ook legde me uit hoe het kan dat ik bij de IUI op 50 Puregon een prachtig eitje van 20 mm had en nu niets. Dat eitje was voornamelijk gerijpt op ‘eigen’ hormonen en een toefje Puregonslagroom. Nu is alles artificieel. Niets is hetzelfde, ergo: appels met peren vergelijken. Een op opzichzelfstaand gebeuren dus.  Check, duidelijk antwoord.

Ze vertelde me ook dat een punctie met 3 of minder eitjes van 20 mm af te raden was op mijn leeftijd omdat er dan een stripje op mijn verzekeringslijstje wordt afgestreept. En aangezien ik best veel eitjes per cyclus heb is het zonde om dan nu al een poging te doen. Dan kan ik beter wachten op de volgende ronde met hogere dosis. Logisch…

Ze benadrukte dat mij vooralsnog niets in de weg stond om een punctie te ondergaan en daardoor zwanger te raken, alleen moet de volgende keer gewoon de dosis in eerste instantie omhoog. Fijn om te horen.

Met een gerust gemoed liep ik naar buiten, naar de apotheek om weer een nieuwe dosis Pokon op te halen. Ik overdacht dit alles en voelde dat er een grote rust over me heen kwam.

Het komt goed. Ik word moeder, alleen de voorzienigheid weet wanneer en hoe dat pad er uit ziet. Ik weet het in ieder geval niet meer…. maar gelukkig voel ik weer hoop en vertrouwen!

Vandaag is het vier jaar geleden dat mijn lieve vriendin M. overleed aan baarmoederhalskanker. Ze wilde graag kinderen, maar was haar helaas niet gegund. Ik hou me vast aan de gedachte dat ik niet ziek ben, ik wel de kans nog heb op moederschap. Een denkbeeldig kaarsje brandt voor haar deze dag.

Lieve M, ik mis je.

Klein

Klein, dat waren ze donderdag. Wat een enorme domper. Weer bijna niets gegroeid. Ternauwernood eentje van 5 mm. Dat is dus niets. Wel zagen we genoeg eitjes, maar allemaal veel en veel te klein voor de dosis Pokon die ze op dit moment krijgen.

Ik was compleet van de leg toen ik naar buiten liep. Wat als ze gewoon helemaal niet gaan groeien? Kan ik dan wel ICSI afmaken? Kan ik dan uberhaupt nog kinderen krijgen? Al deze vragen schoten als een vuurwerkje links en rechts door mijn hoofd. Ik kreeg het er Spaans benauwd van

In alle scenario’s, gedachten en gevoelens was die er absoluut geen van. Ik had niet eens kunnen bedenken dat dit tot de ‘mogelijkheden’  behoorde. Dat mijn eitjes ook gewoon niet meewerken. Tijdens de IUI groeide er altijd eentje uit tot 20 mm. Nu dus helemaal niets. Ik snap er niets van. Ik hoop dat na de 2e verhoging er wel wat gebeurt, maar eigenlijk weet ik het antwoord al: niets. Ik voel normaal gesproken mijn eitje heel erg goed zitten, en ik weet ook precies wanneer de eisprong is geweest. Dan mag ik aannemen dat ik 10 groeiende eitjes toch zeker zal voelen. En dat is er dus niet. Ik moet zondag weer voor controle. Ik probeer mezelf niet gek te maken, maar het lukt totaal niet. Wauw, deze zag ik echt niet aankomen…..

Weinig groei

Vanochtend naar MCK geweest voor de eerste voortgangsecho. Ik was gespannen, merkte ik. Ik hoopte zo op een aantal zichtbaar gegroeide eitjes, zodat ik iets meer hoop zou kunnen hebben op een ‘goede’  oogst bij de punctie. Niets van dat alles. Mijn eitjes waren nog mega- ieniemienie. Haast niet te zien dus. BM-slijm ook nog niet om over naar huis te schrijven.

He bah, ik baalde als een stekker. Het is dus allemaal niet hard genoeg gegroeid. Te weinig hormonen. De dokter heeft nu mijn dosis verhoogd van de Puregon en kan ik donderdag weer komen voor een tweede echo. Hopelijk zijn ze dan wel gegroeid. En hopelijk zijn het er dan een flink aantal.

Bij het naar buitengaan, merkte ik dat ik teleurgesteld was. Ik had zo gehoopt op wat groei en voortgang in dit proces. De bijwerkingen draag ik al, laat er dan ook wat gebeurd zijn. Helaas viel dat dus wat tegen.
Morgen zal ik er vast weer iets relaxter tegenaan kijken. Maar nu nog niet.

Ik ga maar weer eens liggen, want de moeheid en hoofdpijn komen al weer om het hoekje kijken.

Nou, niet echt een fijne dag dus.

Hopelijk donderdag een betere uitslag!

Aftellen

Het aftellen is begonnen. Eergisteren mijn eerste spuit Decahuppeldepup gezet. Spannend maar toch ook niet mega life changing. Meer doet het ‘meta’ gebeuren met me. Het is zo ver. Dit wordt dan mijn manier om moeder te worden. Soms leg ik uit wat icsi is, en dan bekruipt me een enorm klinisch gevoel. Terwijl er niet meer liefde in de wens had kunnen liggen.

Ik ben vol goede moed, maar wel een beetje bibberig voor wat gaat komen. Of niet. En dat bedoel ik in hormonaal en bijwerkingenopzicht. Ik hoop dat mijn hormoonbetonblokje me er nu ook weer doorheen sleept. Nooit ergens last van, dus zou fijn zijn dat nu ook zo zal zijn. Waarschijnlijk niet; krijg voor m’n gevoel vaak de ‘hard’ way voor mijn kiezen. Ach… ook dat komt dan wel weer goed. Heb lieve lieve vriendinnen. Van A. kreeg ik een heel mooi dagboekje. Daar was ik zo blij mee! Naast dit blog houd ik ook een dagboekje bij. Call me old fashioned.

Maandag begint de Puregondans weer. En dan volgende week zondag mijn eerste echo. Daar ben ik wel heel erg benieuwd naar. Aftellen dus….

Overdonderd

Zo voelde ik me toen ik de kliniek uitliep met een koeltas vol medicijnen en een hoofd vol informatie. My god, wat komt het dichtbij en wat vind ik het spannend. Niet eng, maar vooral spannend. Voel me onbestemd. Raar. Alsof het hele fenomeen icsi nog niet van mij is. Dat zal vast nog wel komen. Ik heb echt een shitload aan informatie meegekregen. Mag wel een spreadsheet op mijn koelkast hangen met wanneer wat te spuiten/slikken/laten……Heb wel zoveel begrepen dat ik het de hele cyclus een beetje rustig aan moet doen. Ben erg benieuwd of ik last ga krijgen van de bijwerkingen. Ik hoop oprecht van niet. Maar ja, dat merk ik pas als het zover is.

Ik kwam aan op het werk en ben direct doorgelopen naar de kamer van onze directeur. Ik heb haar verteld waarmee ik bezig ben en in welk stadium ik nu zit. Ik heb namelijk besloten dat dit niet meer ‘onder de radar’ is het te houden. Ze reageerde superfijn. Het zal voor deze ene keer wel een voordeel zijn om in een feminiene organisatie te werken. Alle tijd en ruimte is er. Dat is mooi. En een pak van mijn hart. Mocht deze vroege aankondiging van mijn poging tot zwanger worden leiden tot een wezenlijk andere loopbaan dan dat ik nu (een soort van) voorzie, dan zegt dit meer over het management dan over mij. En dat verwacht ik niet.

P&O er ook maar even gelijk achteraan geklapt. Alles afgevinkt en afgehandeld. Nu kan ik het ‘vrij’ instappen. Dat vind ik wel een opluchting. Daarna merkte ik dat het werken weer heerlijk ging. In de flow, zoals het hoort!

Gelukkig kan ik alles even laten bezinken. Ik word naar alle waarschijnlijkheid pas in de laatste week van augustus ongesteld. Dan gaat het feestje pas beginnen. Misschien moet ik het wel zo zien. Gewoon als een feestje. Immers, mijn kind wordt daarmee gemaakt!

Ook in deze ronde zal ik er weer vol ingaan. Half werkt niet. Punt. Even nog wat feiten…De dokter gaf deze icsi 45% kans van slagen in mijn situatie. Nou, dat is mooi. Verder wordt er 1 embryo teruggeplaatst. 50% van de cryo’s (de ingevroren embryo’s) sneuvelen. Dat is best veel. Ik dacht dat er vast nog wel een aantal uit de diepvries zouden komen. Maar dat is dus niet zomaar een gegeven. Bij een terugplaatsing van een cryo ligt de kans daarvan ongeveer op 30%. Altijd nog veel meer dan bij een IUI of ZI.

In mijn nabije omgeving ken ik een dame die op het punt van bevallen staat van een kind, verwekt met Deens zaad via icsi. Het kan. Het komt. Het komt goed.

Dit zal mijn pad wel zijn. Blijkbaar heb ik alle stappen nodig om tot de vorming van mijn gezin te komen. Spannend vind ik het wel!

De laatste stap

En daar gaan we…..

De keus is gemaakt. Ik ga over op  ICSI. Poging 3 IUI met hormonen is officieel mislukt. Ik voelde het -zoals gewoonlijk-  aankomen. Vanaf mijn vakantieadres heb een en ander – na de tranen – goed overdacht. Opeens kwam ik tot de ontdekking dat ik eigenlijk de laatste stap aan het uitstellen was omdat ik het fenomeen ‘eindigheid’ niet goed handelde. Doorgaan met IUI zou deze eindigheid vooruitschuiven. Maar komen gaat-ie toch. Dat is in mijn beleving zoveel als zeker. Ik denk namelijk dat ik niet zwanger word van de volgende 3 IUI’s met hormonen, maar daarmee verder wilde om dus de laatste stap uit te stellen. Toen ik me dat realiseerde heb ik de knoop doorgehakt. Ik moet doen wat mij de grootste kans oplevert om zwanger te worden.

Dat is dus in dit geval ICSI. En dat ga ik dus nu doen. MCK gebeld, gelijk alle afspraken ingepland voor bloedprikken, prikinstructie en het formele gesprek. Daarna kan ik beginnen. Ergens begin september zal het dan zover zijn. Of ik heel erg opzie tegen de punctie, daar ga ik me straks pas druk over maken. First things first.

Ook heb ik besloten deze maand rust te nemen en te focussen op dit traject. Niet nog een soort van ‘laatstekans IUI’, om maar geen maand te missen. Daarbij… naar Ameland gaan dit weekend met vriendinnen is ook veel waard. En dat vind ik nu belangrijker. Dus dat ga ik doen.

Mijn verjaardag, dat was ook nog een gebeurtenis. De big three – five. Ik hikte er best tegenaan. Mijn moeder overleed op haar 35e. Ik ben nu zo oud als zij is geworden. Ik kijk op mijn leven terug en even slaat het vol toe…geen man, geen kind, een leeg huis, een groot lijf, nou ja, van die dingen. Het luikje kan ik dichtdoen en snel daarna hardop bedenken dat ik ook veel wel heb. Op mijn verjaardag heb ik ‘s ochtends tranen bij mijn vriendin gelaten. Een paar keer heel diep gezucht. En het over me heen laten komen. Het is zo. Maar het is er wel echt. Ik ben vanaf nu ouder dan mijn moeder ooit is geworden. Gek. Raar. Verdrietig.

Al met al was het een heftige, enerverende vakantie. Ik ben wel weer back on track. Maar het is me allemaal wat. Ik blijf – recht zo die gaat -  moed en vertrouwen houden. Ik word moeder, alleen dus niet voor mijn 35e.

Twee

Vandaag bij MCK geweest. Allebei mijn eitjes hebben doorgezet en zijn bezig te rijpen voor de eisprong. Nu waren ze nog maar 14 mm, dus wrs pas vrijdag mijn derde inseminatie. Ik reed terug en voelde me helemaal opgetogen. Wie had dat gedacht.

Babysitters Circus was op de radio op de terugweg ‘Everything’s gonna be alright’! Nou, lijkt me een fijn uitgangspunt. Vertrouwen, goede moed, het is allemaal weer terug. Gelukkig maar.

R. heeft vandaag de laatste hand gelegd aan enkele opnames op mijn werk. Zelf heb ik eea bij MCK vastgelegd. Best bijzonder. Zou wel super zijn als deze poging lukt. Dan heb ik zelfs mijn eitje vastgelegd! Hoe cool is dat… ik bedoel maar.

Back in business, in ieder geval geestelijk. Zo veel fijner dan mineur. Ook al weet ik dat dat er ook bij hoort. Maar ben elke keer weer blij als ik er overheen ben.

TBC…

Nog even

Donderdag hoorde ik van de dokter dat ik nog 3 IUI’s met hormonen mag doen. Dat vond ik een enorme opluchting. Ik merkte dat ik nog niet echt klaar was om het Icsi-traject al in te gaan. Dat voelde zo snel, zo definitief.

Vandaag voor de eerste echo geweest. Een van 8 en eentje van 10 mm zijn bezig te rijpen. Hoezee! Hopen dat het er woensdag/donderdag nog steeds 2 zijn. Na deze poging gaan ze de dosis Puregon verhogen, om zo de kans om 2 a 3 grote eitjes te vergroten. Ik vind het best. Als het mij helpt zwanger te worden… De grens ligt bij drie eitjes. En dat vind ik ook wel een fijne gedachte. Zo is de kans op een meerling minder groot. Een fijn uitgangspunt. Nog even dan is het al weer zo ver. Nog een paar dagen. Gelukkig gaat het snel.

Vanmiddag is R. geweest. Ze heeft gefilmd. Voor haar een opdracht van een opleiding tot cameravrouw, voor mij een prachtig document voor later. Alles is aan bod gekomen. De start, de klinieken, ethiek, vrienden, de wens, het vadergemis, de zin en enthousiasme, alles. Echt zo leuk om te hebben straks. Ik vind het nu al bijzonder om dit te mogen laten zien aan mijn pixeltje.

Klaar voor de volgende ronde. Zo voel ik me. Ik voel berusting, vertrouwen en ook toch zin. Ik kan het niet laten. Ach wie belet me?

Weer

Ik ben er weer. De grijze waas is weer opgeklaard. Mijn vertrouwen is weer terug en ik heb er weer ‘zin’ in. Zin de laatste poging. Dit wordt hem. Zo niet, dan gaan we over naar een nieuw traject. Eerst dit maar eens. Ben weer begonnen met spuiten. Apotheek belde vandaag. Puregon was niet op voorraad. Wanneer ik het nodig heb? Nou gelukkig pas maandag, aangezien ik steeds niet verder kom dan dag 11/12 met spuiten. Ook dat zal wel weer goed komen.

Morgen gesprek met mijn arts. Ik ga toch vragen waarom ik geen Pregnylspuit krijg om zeker te weten dat mijn eisprong niet wordt gemist. En ik wil vragen of ik toch een vierde IUI met Puregon kan krijgen, aangezien de eerste 6 IUI’s zonder hormonen ook niet zijn gebeurd.  Maar eens horen hoe ze daar tegenover staan.

Ik ben er weer klaar voor. Hoofd, hart en lijf staan weer in de zen-, go- en gaanmodus.Wat drie dagen zee allemaal niet voor een mens kunnen doen.

Conceptloos

Geen goed nieuws. Weer ongesteld geworden. Weer de diepte in. Weer de rollercoaster van emoties afvinken. Dit keer voelde ik ook naast boosheid vooral cynisme en recalcitrantie. Behoorlijk ook. Godverdomme, wat is dit kut. Zo, gezegd. En dan te bedenken dat het zondag ‘al’ gebeurde. Nu met die hormonentoestand heb ik gewoon cycli van 24, 25 dagen. Niks niet meer wachten tot dat 14… as if.

Ik voelde het vorige week al; die overbekende weeïgheid. En opeens was dat weg zaterdag. Ik vertrouwde erop dat het dus goed was. Zaterdagavond een earlytest gedaan met vriendin A. En dat was natuurlijk de story of my life: 1 streep. Ik was er gewoon ondersteboven van. Flink gejankt en superkut geslapen. Nu moest de rest nog komen.

Ik kan er maar niet bij dat het niet lukt. Daarom voel ik me boos. Ik snap het niet. Er is niets mis met me. Ik ben een gezonde vrouw van bijna 35. Hallo???? Wanneer is het verdorie mijn beurt? Van die totaal niet constructieve gevoelens en emoties. Waar ik geen zak mee kan, maar die gewoon nu heel erg op hun plek voelen.

Gister zo labiel als een deur. Vandaag weer bezig met opkrabbelen. Tasje pakken, want ik ga drie dagen even weg. Weg uit dagelijkse ellende (want zo voelt dat nu). Nadenken over Icsi, want dat is de volgende stap. Donderdag spreek ik mijn dokter weer.  Het eindstation nadert.

Ik weet, ik heb nog 1 IUI met hormonen over. Ga er eigenlijk niet vanuit dat die dan wel gaat lukken. Hopelijk kan ik dat gevoel nog weer ombuigen naar vertrouwen. Dat was wel fijner. Alleen, deze grijze waas heeft nu gewoon de overhand.

Ik vecht tegen mijn cynisme. Dat maakt mensen zo lelijk. Dat wil ik niet. Ik wil weer vertrouwen houden.

Ooit word ik moeder, maar gisteren en vandaag niet…..

Tussenstand

Geen nieuws is ook nieuws. Merk aan mezelf dat ik zoveel rustiger, relaxed en overzichtelijker in deze exercitie sta. Ongelooflijk. Vooral rustgevend. Hoop dat dit gevoel nog een tijdje doorzet.

Ik lig op mijn bed, te luisteren naar de regen. Het is mijn vrije dag. Ik heb besloten dat ik echt vrij ben. Boekjes lezen, muziekjes luisteren en beetje doezelen. Heerlijk. Vrij zijn.

Het concept vertrouwen voelt vele malen beter dan hoop. Dat is een rauwe, alles absorberende emotie. Vertrouwen voelt rond, zacht; een fijne gemoedstoestand. Niet agiterend, maar berustend. Zo voel ik me.

In plaats van hopen dat dit gevoel in ieder geval tot dag 14 blijft, vertrouw ik erop dat dit zo blijft.

Van die dingen dus.

Ronde 2 een feit

Wauw.. als ik iets heb geleerd over mezelf de afgelopen 1,5 jaar is dat ik veel relaxter kan, wil en mag zijn dan dat ik voorheen altijd was. Man wat heb ik een energie verspild! Nu pas dringt het echt tot me door. Zien hoe de dingen lopen. Nee, maar dan echt zo ze lopen. Zonder dat je er ook maar iets van invloed op uitoefent. Wat is dat toch mooi!

Afgelopen 2 weken waren een snelkookpan. Na mijn bittere teleurstelling, die ik gelukkig na een paar dagen had verwerkt, op naar poging 2. Eigenlijk begon deze op het moment dat ik weer met Puregon startte. Dat is een natuurlijk moment om weer vooruit te kijken. Zo gezegd zo gedaan. Dag 6 had ik al mijn eerste echo. Toen waren er 2 follikels ruim 6,5 mm. Tja mij zegt het niet zoveel, maar de echoscopiste vond het prima. Belangrijkste was dat er niet meer groter zouden worden. Immers, ik ging 5 dagen naar Frankrijk. Dat past natuurlijk helemaal niet in zo’n planning. Maar goed, toch maar op gegokt dat ze niet te hard en er niet teveel zouden doorgroeien. Vandaag had ik op dag 12 mijn tweede echo.

Frankrijk was natuurlijk een ‘spuittechnisch’  een heerlijke uitdaging. Met 30 graden een spuit koud houden in een hotel waar de koelkast in de keuken staat en die was vanaf 19.00 uur dicht. Geen minibar op de kamer. Ook geen vriezer aanwezig in het hotel voor de koelelementen…. en ga maar door.  Dat blauwe doosje van me heeft heel wat locaties in het warme warme Zuid-Frankrijk gezien. Van een spuitje zetten in de sushi-tent tot een terras aan het pleintje, in de auto tot aan… you name it. Eigenlijk vond ik het allemaal wel mooi. Keer wat anders dan het geijkte ‘stipt om 20.00 uur aan de keukentafel’ aan het werk. Dit ging net zo mooi.

Heerlijke dagen gehad vol gezelligheid, ledigheid, zonnestralen, liefde en vriendschap en feest. Immers, mijn lieve vriendin H. stond voor de loco-burgemeester en produceerde een prachtige ‘oui!’ Wat was het mooi. Ik heb echt van A tot Z genoten.

Op de terugweg zondag bijna vergeten dat ik moest starten met de ovulatietesten. Bij de eerste Aire de huppeldepup eraf om vervolgens nogal brakjes deze o zo bekende handelingen te verrichten. Best nog een uitdaging op zo’n wc’tje. Fijn was anders. Ik keek enigszins wazig naar de testuitslag en schrok. Knalpositief. Weer zo’n moment waarvan ik dacht ‘waarom doet mijn lijf nou nooooit eens volgens een klok of desnoods boekje??’.  Eenmaal weer in de kokendhete auto (airco is stuk) de Kliniek gebeld. Daar moest de dame in kwestie eerst overleggen. Want ik niet vandaag nog even voor een echo komen zeker? Nee dat werd een beetje lastig.

Na wat overleg her en der werd besloten dat ik ‘s maandags dan maar gewoon op de afgesproken tijd moest komen om iig een echo te maken. Als alles goed was kon wellicht de inseminatie ergens ook die middag nog worden gepland.

Een beetje gespannen keek ik vanochtend dus mee. En gelukkig was het goed. Een mooi ei van bijna 20 mm. Ik tekende ervoor! Een kleine 2 uur later was ik er weer. Voor het volgende event. Dit ging net als de vorige keer in een vloek en een zucht. Het stelt ook niet zoveel voor, althans de behandeling. De impact ervan daarentegen is een stuk groter.

Toen ik in de auto terugreed naar mijn werk besloot ik dat het wederom tijd is voor een andere benadering. Die van de vorige ronde hielp ook niet echt. Daar werd ik helemaal gek van mezelf. Als ik nou eens geen hoop maar vertrouwen heb, werkt dat niet veel beter? Dat is wat rustgevender. Minder doorschietend in het ‘wat als’. Gewoon ervan uitgaan dat het er is en dat het goed gaat. Dus geen duimendraaien, maar uitgaan van een fait acompli. Dat voelt al zo’n stuk meer zen.

Ik ga het niet proberen, maar ik ga het doen. Ik heb vertrouwen in de goede afloop. Ik ga niet twijfelen en hopen of bang zijn of stressen (althans zo min mogelijk). Want als ik een ding wel heb geleerd is dat de klap vast weer net zo hard is. Daar is geen methode tegen bestand. Ik doe maar wat en dit doe ik nu. Ik focus me op het nu en niet op de volgende poging. Nu is het goed. Punt.