Achter de rug

 

Zo, het fysieke gedeelte van deze icsi is achter de rug. Het was me het weekje wel. De punctie vond ik vooral spannend omdat het een nieuwe ervaring was. Niet zozeer omdat het wellicht veel pijn kon doen. En dat deed het ook niet. Het was meer de emotionele roller coaster die heftig was. De morfine deed de rest.

De punctie was woensdag. Ze hebben toch nog 5 follikels kunnen aanprikken, daarin zaten 5 eitjes. Vandaag, vrijdag ben ik pas weer mezelf. Niet meer zo moe en hangerig. Geen pijn meer aan mijn eierstokken. Fijn, ik voel me weer mezelf. Alhoewel, het verlossende telefoontje van MCK over de terugplaatsing moest nog komen. Gelukkig belden ze snel. De analist heeft een cursus ‘goed nieuws brengen’ gehad. ‘Mevrouw, ik heb goed nieuws voor u, we hebben morgen een terugplaatsing van een mooi embryo voor u gepland’. Op mijn vraag of er van de andere eitjes ook nog wat wordt ingevroren antwoordde hij: ‘Helaas, die hebben het niet gered’. Tja. Ik heb dus 1 prachtig bevrucht eitje klaarliggen. Dat wordt hem. Ik had verwacht dat ik meer teleurgesteld zou zijn over het feit dat er geen ‘reserve’ is. Misschien moet het ook allemaal gewoon zo zijn.

Een volgende keer (mocht het nodig zijn) doen we dit hele circus gewoon nog een keer. Ik merk dat mijn humeur zienderogen opknapt. Heb een huwelijk vandaag waar ik veel zin in heb. Ik ben er weer bij. Ik heb zin in de terugplaatsing. Ik word moeder, en hopelijk aankomende week!