Conceptloos

Geen goed nieuws. Weer ongesteld geworden. Weer de diepte in. Weer de rollercoaster van emoties afvinken. Dit keer voelde ik ook naast boosheid vooral cynisme en recalcitrantie. Behoorlijk ook. Godverdomme, wat is dit kut. Zo, gezegd. En dan te bedenken dat het zondag ‘al’ gebeurde. Nu met die hormonentoestand heb ik gewoon cycli van 24, 25 dagen. Niks niet meer wachten tot dat 14… as if.

Ik voelde het vorige week al; die overbekende weeïgheid. En opeens was dat weg zaterdag. Ik vertrouwde erop dat het dus goed was. Zaterdagavond een earlytest gedaan met vriendin A. En dat was natuurlijk de story of my life: 1 streep. Ik was er gewoon ondersteboven van. Flink gejankt en superkut geslapen. Nu moest de rest nog komen.

Ik kan er maar niet bij dat het niet lukt. Daarom voel ik me boos. Ik snap het niet. Er is niets mis met me. Ik ben een gezonde vrouw van bijna 35. Hallo???? Wanneer is het verdorie mijn beurt? Van die totaal niet constructieve gevoelens en emoties. Waar ik geen zak mee kan, maar die gewoon nu heel erg op hun plek voelen.

Gister zo labiel als een deur. Vandaag weer bezig met opkrabbelen. Tasje pakken, want ik ga drie dagen even weg. Weg uit dagelijkse ellende (want zo voelt dat nu). Nadenken over Icsi, want dat is de volgende stap. Donderdag spreek ik mijn dokter weer.  Het eindstation nadert.

Ik weet, ik heb nog 1 IUI met hormonen over. Ga er eigenlijk niet vanuit dat die dan wel gaat lukken. Hopelijk kan ik dat gevoel nog weer ombuigen naar vertrouwen. Dat was wel fijner. Alleen, deze grijze waas heeft nu gewoon de overhand.

Ik vecht tegen mijn cynisme. Dat maakt mensen zo lelijk. Dat wil ik niet. Ik wil weer vertrouwen houden.

Ooit word ik moeder, maar gisteren en vandaag niet…..