Daar ben je dan, in vol ornaat. Met een rechte rug
liet je je opmeten. Alsof je er voor klaarlag. Bij een druk op mijn buik stak
je je handje uit alsof je wilde zeggen ‘he, dit is mijn territorium!’. Gelijk
heb je. Het is ook jouw terrein. Mijn buik. Ik voel niet dat je er zit, maar ik
heb wederom gezien dat je alive and kicking bent.
Jouw nu nog
onzichtbare en onvoelbare aanwezigheid in mijn lijf, maakt dat ik me klein
voel. En tegelijkertijd groots. Je hebt gelukkig mijn lijf uitgekozen om in te
groeien. Om je klaar te stomen voor de buitenwereld. Niet dat je daar al weet
van hebt… of toch? Ik heb geen idee. Het lijkt me een fijn idee dat je nog ‘in
the blind’ bent. Chaos genoeg buiten. Geniet maar even lekker van je zakje
waarin je rond dwarrelt.
Onmetelijke
liefde voelde ik vandaag voor je. Ik dacht dat het niet sterker kon zijn na de
vorige echo, maar ik had het mis. Het wordt steeds meer. Zou dat allemaal wel
in mijn hart passen? Vast! Jij groeit in mij, mijn hart groeit door jou. Rond 9
juni gaan we elkaar eindelijk ontmoeten. Dat zal best gek zijn. Maar
waarschijnlijk supervertrouwd.
Ik kan niet
anders zeggen dat ik er ongelooflijk veel zin in heb, lieve Pixel! Tot die tijd
geniet ik van je moves!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten