One lucky shot

Meer heb ik niet nodig. Ik heb 1 embryo, maar wel gelijk van wereldklasse. Type 1, met minder dan 10% fragmentatie. Ruis op de lijn zeg maar. Tja, informatie waar ik heel blij mee ben, maar of ik nou precies kan duiden wat dit me moet zeggen…nee.. De analist die de Icsi heeft uitgevoerd heeft me uitvoerig verteld hoe het in z’n werk is gegaan. Het is een heftig proces, vandaar dat er nogal wat eitjes sneuvelen. Zo ook bij mij. Van de 5 was er 1 niet rijp genoeg en 3 hebben het isci-proces niet overleefd. Maar degene die overbleef was prachtig gedeeld tot 8 cellen, geheel volgens schema.

Bij binnenkomst in MCK hing er een serene rust. Het was rustig. Ik was rustig. Ik had zin in deze terugplaatsing. Immers, nu gaat het gebeuren! Vol erin, vol vertrouwen, vol hoop. Anders dan dat kan ik niet. Dit geeft me tegelijkertijd de meeste energie. De klap… tja ook die vang ik teezettee wel weer op. Half erin betekent niet de helft minder verdriet straks.
Dus. 

Dokter O. is een leuke dokter met een open gezicht. De analist heb ik acuut omgedoopt tot ‘Next to God’. Hij heeft mijn donorzaadje samengebracht met mijn eitje. En er voor gezorgd dat er een prachtig exemplaar klaarlag.
Eenmaal in het terugplaatstingsproces overviel me een gevoel van sereniteit. Er hing een ‘waardigheid’  in de ruimte. Dit was het moment. Het klinkt zo overdone, maar het voelde nou een keer zo. Een paar keer knipperde ik omdat er een traan vast zat. Ik werd overweldigd door emotie. Misschien werd nu het begin van mijn kind teruggeplaatst.

Toen ik terugliep naar de auto zaten de tranen hoog. Bij H. aangekomen deed zij de deur open en ik de sluizen. Alles van de afgelopen weken verdween zo de deurmat in. Man, wat heb ik gebruld. Alles eruit. Toen ik leeg was (en H. ook alle mascarastrepen had weggeveegd) hebben we koffie gedronken. Het voelde goed. Dit was mijn eerste icsi-poging. Ik vertrouw erop dat ik er geen meer nodig heb. Ik word moeder en volgens mij is het proces in gang gezet!