De laatste stap

En daar gaan we…..

De keus is gemaakt. Ik ga over op  ICSI. Poging 3 IUI met hormonen is officieel mislukt. Ik voelde het -zoals gewoonlijk-  aankomen. Vanaf mijn vakantieadres heb een en ander – na de tranen – goed overdacht. Opeens kwam ik tot de ontdekking dat ik eigenlijk de laatste stap aan het uitstellen was omdat ik het fenomeen ‘eindigheid’ niet goed handelde. Doorgaan met IUI zou deze eindigheid vooruitschuiven. Maar komen gaat-ie toch. Dat is in mijn beleving zoveel als zeker. Ik denk namelijk dat ik niet zwanger word van de volgende 3 IUI’s met hormonen, maar daarmee verder wilde om dus de laatste stap uit te stellen. Toen ik me dat realiseerde heb ik de knoop doorgehakt. Ik moet doen wat mij de grootste kans oplevert om zwanger te worden.

Dat is dus in dit geval ICSI. En dat ga ik dus nu doen. MCK gebeld, gelijk alle afspraken ingepland voor bloedprikken, prikinstructie en het formele gesprek. Daarna kan ik beginnen. Ergens begin september zal het dan zover zijn. Of ik heel erg opzie tegen de punctie, daar ga ik me straks pas druk over maken. First things first.

Ook heb ik besloten deze maand rust te nemen en te focussen op dit traject. Niet nog een soort van ‘laatstekans IUI’, om maar geen maand te missen. Daarbij… naar Ameland gaan dit weekend met vriendinnen is ook veel waard. En dat vind ik nu belangrijker. Dus dat ga ik doen.

Mijn verjaardag, dat was ook nog een gebeurtenis. De big three – five. Ik hikte er best tegenaan. Mijn moeder overleed op haar 35e. Ik ben nu zo oud als zij is geworden. Ik kijk op mijn leven terug en even slaat het vol toe…geen man, geen kind, een leeg huis, een groot lijf, nou ja, van die dingen. Het luikje kan ik dichtdoen en snel daarna hardop bedenken dat ik ook veel wel heb. Op mijn verjaardag heb ik ‘s ochtends tranen bij mijn vriendin gelaten. Een paar keer heel diep gezucht. En het over me heen laten komen. Het is zo. Maar het is er wel echt. Ik ben vanaf nu ouder dan mijn moeder ooit is geworden. Gek. Raar. Verdrietig.

Al met al was het een heftige, enerverende vakantie. Ik ben wel weer back on track. Maar het is me allemaal wat. Ik blijf – recht zo die gaat -  moed en vertrouwen houden. Ik word moeder, alleen dus niet voor mijn 35e.