Pixels eerste reis en andere overpeinzingen

Terwijl ik dit typ, vlieg ik kilometers hoog door de lucht, op weg naar Stockholm. Het is buiten -55. Ik zit binnen aan het raam. In mijn oren hoor ik Racoon en Ilse de Lange. Ik lees de Happinez. Opeens bedenk ik me dat dit Pixels eerste reis is. Weliswaar in mijn buik, maar toch. Zijn eerste reis. Achter mij hoor ik een baby huilen. Het raakt me. Het zou mijn kind kunnen zijn. Maar is het niet. Nog niet. Ik had bedacht dat ik dit jaar in de zomer met pixel ook wil gaan vliegen. Het kan, waarom niet? Ik ben benieuwd hoe ik me dan voel. Of het ook voor mij allemaal gaat gelden.
 

Ik zie vrouwen om me heen enorm cocoonen,  redderig en angstig worden etc. Ik ben gewoon benieuwd. Ik veroordeel niets, maar ik kan me niet voorstellen dat ik ook zo ga omslaan. Is het wel zo, dan zie ik het dan wel weer.

Sowieso voel ik me buiten enorm gezegend dat me dit geluk is gegund, enorm hetzelfde. Ja, ik straal meer en ga lichtvoetiger door mijn leven, zonder angsten of zorgen. Maar ik voel me niet anders. Geen last van hormoontoestanden of iets wat er op lijkt. Natuurlijk, wat minor kwaaltjes maar het mag so far allemaal nog geen naam hebben.

Dat is bijna verdacht zou je denken? Af en toe geef ik toe aan die gedachte, maar meestentijds geniet ik ervan. Voel af en toe ongeduld om veranderingen te willen ervaren. Dit is een groot vat vol veranderingen, naar ik bedoel de zichtbare. Buik,  smaak-, geur-, hormoonbeleving. Ach, geduld is een schone zaak….

Nog 12 nachtjes slapen en ik weet of mijn vermoeden is bevestigd. Dat Pixels een jongen is. Zo spannend en tegelijk dus niet. Maar toch, zien is weten. Alhoewel, moet hij niet ‘dwars’ gaan liggen….

Gisteren een belangrijke mijlpaal beleefd. Ik heb mijn gesprekken met een wijs man afgesloten. Dat voelde heel natuurlijk.. Hij heeft me in velerlei opzichten geholpen inzichten te verkrijgen, kluwens emoties te ontwarren en de ruis rondom mijn intuïtie te minimaliseren. De lijn is een soort van leeg. Ik kon het allemaal al wel zelf, maar deze gesprekjes waren voor mij een verrijking en verdieping. Ik zal het missen.

Als pedagoog zal ik hem wellicht nog wel eens raadplegen. Zijn kennis en kunde zijn voor mij een waardevolle aanvulling. Maar alles op z’n tijd. Laat pixel maar eerst geboren worden.

Vandaag mijn Doula weer gesproken. Een goede, fijne keuze. Ik ben nu al blij dat zij mij zal begeleiden tijdens mijn bevalling. Waar ik overigens veel ‘zin’ in heb. Als het allemaal een beetje flex verloopt en een thuisbevalling niets in de weg staat, ga ik het liefst in bad bevallen. Ikzelf ben een fervent badderaar. Ik zie het als een verlengstuk van mijn livingspace. Waarom mijn kind niet in deze weldaad geboren laten worden?

Kan het niet of moet het stante pede anders, dan doen we dat uiteraard.
En misschien denk ik er over vijf maanden wel heel anders. Niets zo veranderlijk als een zwangere vrouw :-).

Ondertussen is de buitentemperatuur 1 graad gezakt en vlieg ik nu bij Götenborg.. Ik ben bijna op plaats van bestemming. Een heerlijk weekend bij vrienden net buiten Stockholm doorbrengen.. Uiteraard even shoppen Stockholm….een elandromper staat hoog op mijn lijstje.