Te lage dosis

De conclusie van deze eerste poging ICSI is dat de dosis te laag is gestart. Nou, weten we dat ook weer. Volgende keer dus gelijk die eitjes van mijn een schop onder hun schilletje geven zodat ze direct gaan rijpen. Vanochtend heb ik mijn eierrekje weer gezien. Er was er maar eentje naar 11 mm gegroeid. Balen dus. De arts die me dit alles liet zien was er heel duidelijk over. De kans dat dit nog een punctie zou worden, was erg klein. Een iui ligt eerder in het verschiet.

Na de echo heeft ze mijn vragen beantwoord. Eindelijk begrijp ik hoe het zit. De follikels die er nu zitten, kunnen immuun raken voor de Puregon. Vandaar dat ze dus niet hard core verder groeien. Aha, een logisch antwoord waar ik wat mee kan. Volgende ronde dus direct een veel hogere startdosis. Soort kickstart dus.
Ook legde me uit hoe het kan dat ik bij de IUI op 50 Puregon een prachtig eitje van 20 mm had en nu niets. Dat eitje was voornamelijk gerijpt op ‘eigen’ hormonen en een toefje Puregonslagroom. Nu is alles artificieel. Niets is hetzelfde, ergo: appels met peren vergelijken. Een op opzichzelfstaand gebeuren dus.  Check, duidelijk antwoord.

Ze vertelde me ook dat een punctie met 3 of minder eitjes van 20 mm af te raden was op mijn leeftijd omdat er dan een stripje op mijn verzekeringslijstje wordt afgestreept. En aangezien ik best veel eitjes per cyclus heb is het zonde om dan nu al een poging te doen. Dan kan ik beter wachten op de volgende ronde met hogere dosis. Logisch…

Ze benadrukte dat mij vooralsnog niets in de weg stond om een punctie te ondergaan en daardoor zwanger te raken, alleen moet de volgende keer gewoon de dosis in eerste instantie omhoog. Fijn om te horen.

Met een gerust gemoed liep ik naar buiten, naar de apotheek om weer een nieuwe dosis Pokon op te halen. Ik overdacht dit alles en voelde dat er een grote rust over me heen kwam.

Het komt goed. Ik word moeder, alleen de voorzienigheid weet wanneer en hoe dat pad er uit ziet. Ik weet het in ieder geval niet meer…. maar gelukkig voel ik weer hoop en vertrouwen!

Vandaag is het vier jaar geleden dat mijn lieve vriendin M. overleed aan baarmoederhalskanker. Ze wilde graag kinderen, maar was haar helaas niet gegund. Ik hou me vast aan de gedachte dat ik niet ziek ben, ik wel de kans nog heb op moederschap. Een denkbeeldig kaarsje brandt voor haar deze dag.

Lieve M, ik mis je.