Het is gelukt. Ik ben zwanger. Als
ik het hardop zeg, dringen de woorden niet tot me door. Hoe bizar onwerkelijk
is dit nog… ?
Het was een
zenuwslopende avond. Ik was zo vreselijk nerveus. Samen met mijn lieve vriendinnen
H. en A. heb ik (of eigenlijk zij) de test gedaan. Ze tuurden na 5 minuten
ingespannen naar het stickje. Ik zag een rimpel en een frons. Acuut schoot door
me heen ‘Zie je wel, weer niet raak.. k*t!’. ‘Maar.... ik zie wel een heel licht
streepje’ was de tweede opmerking. Ik dacht dat ik gek werd. Gedrieën hebben
het goed bekeken. Nog niet om over te gaan juichen. Besloten nog een test van
een ander merk te doen. Het kruisje was ook licht maar zeker daar. Toen hebben
we besloten dat ik zwanger ben. Ik denk dat heel het dorp ons gegil en gespring
heeft gehoord. Trillend, huilend, lachend, stotterend liep ik door de keuken.
Tijdens het eten kon ik er nog steeds niet aan. Toen de 3e test gedaan, de
digitale. Daar kwam na 2 minuten keihard ZWANGER 2-3 in beeld. Toen wisten we
het dubbelzeker. Mijn one lucky shot heeft z’n werk gedaan. Pixel is van
potentieel naar in wording gegaan. Ik ben onbeschrijflijk blij en gelukkig. Ik
heb een schietgebedje gedaan en mijn donor bedankt. Dank zij hem is het gelukt.
Alle goedbedoelde
adviezen ten spijt, ik weet heel erg goed dat het nog geen gesneden koek is.
Dat het mis kan gaan. Dat het vaak mis gaat. Toch ga ik er vanuit dat dit
gewoon goed is en goed blijft. Voor 150% ga ik erin. En ik zeg het 1 keer: als
het misgaat, gaat het mis. Mijn verdriet kan ik toch niet halveren. Indekken op
zoiets unieks, bijzonders en zeer gewenst… dat vind ik nu zonde van mijn
energie. We zien het wel. Letterlijk op maandag 5 november. Nu ga ik 8,5
maand keihard op mijn roze of blauwe wolk zitten. Het is goed.
Ik ben
moeder in wording! En ziels- zielsgelukkig. Mijn allergrootste wens komt uit.
Wat een gelukkig mens ben ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten