E-day

Ik weet nu wat spanning is. Nog nooit ben ik in mijn leven zo nerveus, zo gespannen geweest als vandaag. Dit weekend werd ik zelfs ziek van. Wat een hoopje ellende was ik.
 

Nog steeds een beetje, want griep gaat natuurlijk niet zomaar weg, maar minder dan vanochtend.

Vandaag was d-day. De dag van de eerste echo. Mijn vriendin H. vergezelde me naar de kliniek. Sterker nog, zij reed; ik lag er als een snuffend hoopje naast. In de kliniek wachtten we samen gespannen tot het moment daar was. Zij was minstens zo nerveus als ik. Dok haalde ons. Ik had speciaal om haar gevraagd, onder het mom van ‘als het niet goed is, wil ik een fijne, lieve dokter hebben die het me vertelt’. Met knikkende knietjes en klotsoksels liep ik op haar af. Ik schudde haar de hand en voor ik het wist stamelde ik dat ik zo vreselijk nerveus was.

Eenmaal in het spreekkamertje moesten we eerst ‘praten’. Er kwam geen fatsoenlijk woord uit mij. Ik mompelde dat ik me nu beroerd voelde, maar verder de afgelopen weken meer dan goed. En dat me dat dus ook zo dwars zat. Toen zijn we gelijk naar de echokamer gegaan. Ik lag klaar op de bank. Ze stelde eea in. Ik durfde niet te kijken. H. keek naar mij. Samen wachtten we gelaten af. 

Binnen 1 minuut zei ze: “Het is goed!”, en ik barstte kei-, keihard in janken uit. Alles schudde heen en weer. Mijn pixel op het scherm was opeens niet meer zichtbaar. Toen ik enigszins was bijgekomen, hebben we intens getuurd naar mijn kindje, mijn baby. Hoe ie erbij lag, hoe zijn/haar hartje klopte als een razende. Ik werd overweldigd door een nieuw, onbekend gevoel: liefde en ontzag tegelijk.

Ik ben verliefd op mijn kindje. Mijn kindje dat daadwerkelijk in MIJN buik zit! Ongelooflijk!

Dokter zei letterlijk dat het er allemaal perfect uitzag. Voor 8w5d was ie lekker groot: 2,2 cm. Joh, het zegt mij niets, maar het klonk allemaal zeer geruststellend. Ik wilde het echoapparaat wel omarmen! Zo blij was ik dat mijn pixeltje leeft! Ik heb nog gevraagd naar de kansen dat het nu nog misgaat voor de 12 weken echo. Die kans is kleiner dag 5%. Oftewel VOL erin. Dat ging ik al de de eerste weken. Daarna zakte het naar dit dramatische spanningsniveau. Nu ben ik er weer. Eindelijk kan ik alles in gang zetten!

Ik zie dat ik praktisch alleen nog maar in ! kan schrijven, maar eigenlijk voldoet geen enkele superlatief om mijn euforie te omschrijven.

In de auto terug iedereen ge-sms’t, gemaild en gebeld. Wat een happening. Iedereen leefde zo verschrikkelijk met me mee.

Ik ben moeder in wording. Een gelukkiger mens bestaat niet. Punt! (Kon het toch niet laten)