Ziek

Lig al 3,5 dag met soort buikgriep in mijn bedje in de Bed & Breakfast. Ik baal als een stekker, want ik had zo graag energiek in mijn nieuwe huis willen poetsen. Maandag ga ik immers over. De 2e dag van 2012. Mooi om zo het nieuwe jaar te beginnen. Ik heb er ontzettend veel zin in. Ik probeer maar zo min mogelijk een voorstelling van D-day te maken. Ik heb wederom het bekende gevoel van ‘deze ronde is het ‘m niet’. Ik kan niet uitleggen wat en hoe, maar zo voelt het nu eenmaal. Nu zou het natuurlijk heel tof zijn als het nu eens niet zo was, maar ik zet mijn geld er niet op in.

Dus ik ben stiekem al met de volgende ronde. Half januari dan maar!

Ik hoop zo dat ik morgen weer helemaal beter ben. En weer kan knallen! Wil zoveel leuke, nieuwe, fijne dingen doen. En WEG uit deze tijdelijke ‘hide out’….

Op een gezond, vruchtbaar en verrassend 2012!!!

...en wachten maar!

Het zit er weer op. Deze manier van ‘werken’ bevalt me zeer goed. Geen spanningen die allemaal op 1 dag plaatsvinden. Lekker gedoseerd. Vandaag en vrijdag gewoon naar de dokter gegaan. Zonder gedoe.

Alleen hoe dat IUI nou precies werkt… er is MM-land geen uitsluitsel te geven. Ik weet nog niet wat ik daar van vind. Ik hou van overzicht, duidelijkheid en zo min mogelijk keuzes…. Toen ik vrijdag bij de praktijk aankwam, waren de twee huisartsen net zo exited als ik. Hoe leuk is dat! Ik vind het zo tof hoe ze ermee omgaan en hoe ze met me meedenken! Met één huisarts hebben we samen de tank geopend. Alsof ie uit WO I kwam! Wat een enorm ding. Ik moest daar gelijk een foto van maken uiteraard. Het uploaden op deze site gaat superbuk, dus geen plaatjes meer vanaf nu…

Samen we hebben we gekeken wat er allemaal in zat. En hoe we the golden wonders er uit zouden krijgen…. Toen de binnenste tank openging kwam er allemaal van dat stikstof uit. Alsof we in een lab waren! Ik vond het hartstikke interessant allemaal. En mijn huisarts ook. De tweede kwam ook even kijken, aangezien hij mij vandaag ging helpen.

Uiteindelijk hebben we het buisje ontdooid en gebruikt. Ik vond het spannend. In principe wordt bij IUI het zaad helemaal in de baarmoeder gebracht. De dokter heeft het tot ver in de baarmoedermond gebracht. Ze hadden geen slangetjes voor de spuitjes deze keer. Maar goed, ze zijn al een eind op weg! Mijn eisprong zou pas het weekend komen, dus maandag kon ik nog een keer. Gelukkig was hij er op zondag einde dag. Kwam dus perfect uit!

En vandaag was ik er weer. Toen hielp de andere arts mij. Hij vertelde dat ze vrijdag nog even met de fertiliteitsarts van een groot Academisch Ziekenhuis hadden gebeld. Wat bleek… daar brengen ze met IUI helemaal niet het zaad tot IN de baarmoeder, maar gewoon met een regulier spuitje gewoon in de bm-hals. Tja.. ik lag daar en voordat ik het wist zat het er al in. Zonder speculum, gekkigheid of andere hulpstukken. Ik was een beetje off gard hierdoor. De dok had het door en verzekerde me dat het net zo goed komt als met helemaal inbrengen. Hij zei: ‘Ze zwemmen wel omhoog, het komt goed’. Ondanks dat hij niet kan weten of het leidt tot mijn zeer gewenste zwangerschap, geloof ik het toch. Hij gaf verder nog aan dat er in de wetenschap weinig is gestandaardiseerd wat dit betreft. Tja, daar kan ik ook niets meer aan toevoegen.

In het kwartiertje dat ik mocht blijven liggen, visualiseerde ik dat ze ‘omhoog’ gingen zwemmen… misschien heeft het geholpen, misschien niet. Ik weet het waarschijnlijk op de laatste dag van 2011. Of eerder, maar dan ben ik ongesteld geworden. Laten we hopen dat DAT nou gewoon eens niet gebeurt?? Ik zeg: JAAAAAAAA!!

Ben benieuwd hoe me het wachten me afgaat deze keer. Keep you posted.

Spannend!

Ik vind het maar wat spannend! En tegelijkertijd raar. Ik bestel zaad bij een (overigens) erg accurate en vriendelijke club. Ik krijg een track & trace-nummer en kan het volgen…Ik zie dat er iemand bij de dokterspraktijk heeft getekend. Ik kijk er naar en ben niet extra gespannen, druk of er mee bezig. Heel fijn!

Alle stapjes komen nu gewoon in bits and pieces. Ik geloof dat ik dat wel heel prettig vind. Ik ben nu gewoon lekker aan het vooruitkijken naar het moment dat mijn ovulatietest positief is. Ha! Dat is nogal een verschil met alle keren hiervoor. #kannietwachten

Plan C

Heb gewoon te weinig puf en tijd om te schrijven. Maar opeens bedacht ik me dat ik het niet alleen voor mezelf doe. Ook voor mijn spruit later. Dat hij/zij kan lezen hoe het voor mij was om hem/haar te laten komen. Vandaar dat ik toch maar weer in deze pen klim.

Er is genoeg gebeurd. Misschien wel te veel, waardoor het schrijven op de achtergrond raakte. De afgelopen maanden speelden er twee grote dingen: mijn verbouwing en het niet-zwanger worden. De eerste was een enorme happening. Ik zit er nog steeds middenin. Ik vond het superheftig om het allemaal in mijn eentje te doen. Al die keuzes, als die tegenslagen. Vooral in de directe woonomgeving zijn er mensen die moeilijk doen. Zelfs zodanig dat ik er echt nachten niet van heb geslapen. Mijn conflict-vermijdende gedrag kon ik hier niet tentoonspreiden. Ik moest keihard met de billen bloot. Maar goed het einde is in zicht. Op maandag 2 januari komen de verhuizers en dan slaap ik s avonds in mijn nieuwe huis. Linksom of rechtsom! Het zal nog niet helemaal af zijn, maar mijn bad werkt.

Hoe vaak ik al boven ben en de extra kamer in wandel. Ik heb hem al vier keer ingericht in mijn hoofd. Dan komt het wiegje en daar de commode. O ja en daar een kast met de kleertjes. Hier zet ik dan zo’n lekker leunstoel neer. Ach, als je eens wist hoe graag ik wil dat ik kon zeggen ‘dit wordt de babykamer’ in plaats van ‘hopelijk wordt dit ooit de babykamer’. Met pijn in mijn hart. Toch ga ik er een logeerkamer van maken tot die tijd. Ik ga er een bed neerzetten en dat soort zaken. Want als ik ga wachten met inrichten tot pixel zich aandient, kan ik waarschijnlijk lang wachten.

Dus alles in het nestje is straks helemaal klaar. Ik heb bewust niet gekozen voor een per definitie nu al kindvriendelijk huis. Voor hetzelfde geld duurt het nog jaaaaren voordat pixel komt. Nu is het goed zoals het is. Daar had ik nogal wat moeite mee in het begin. Maar heb het licht gezien. Zoals zo vaak in dit proces. Allemaal kleine stapjes om tot zo’n uberloslaatmodus te komen. Het is me nogal wat.

Maar goed, toen de verbouwing over zijn hoogtepunt heen was en we towards the end kwamen, heb ik me serieus in Plan C Denemarken verdiept. Toen ik op het forum hoorde over de verplaatsbare en opstuurbare tankjes die 2 weken goed blijven, werden mijn mogelijkheden acuut uitgebreid. Nu kon ik het bij de dokter laten bezorgen! Dit heb ik met de arts besproken. Toen ik zijn kamer inliep, vertelde hij dat ze het nog even over mij hadden gehad. Hoe ze me toch nog beter zouden kunnen helpen. Andere technieken? Andere middelen? Dat vond ik zo fijn om te horen! Iemand die zich professioneel echt met mij bezighoudt. Om mij te helpen zwanger te worden. Ik was echt ontroerd.

We hebben samen de mogelijkheid van IUI onderzocht. Hij denkt dat dit een goede vervolgstap is. Dat betekent dat het geen gewoon zaad is, maar gewassen. Dit brengen ze dan direct mijn baarmoeder binnen. En hoeft het alleen nog maar de eileider in te zwemmen. Peace of cake zou je denken…. waarschijnlijk niet.

De arts zal zich met zijn collega verdiepen in de werkwijze van Denemarken en de te gebruiken spullen. De golden wonders worden ruim van te voren bij de praktijk afgeleverd. Ik heb hiermee een aantal spanning verhogende factoren geëlimineerd. En dat voelt heel goed. Nu hoef ik alleen maar te testen en dan kan ik daarna gewoon naar de dokter voor de behandeling. Hoef niet meer langs de donor. Hoef geen afspraken met hem te maken. Hoef niets meer te doen. Een heel prettige gedachte.

Toch heb ik er wel lang over nagedacht. Mijn huidige donor komt pas half maart terug. Dat vind ik erg lang om alleen maar ‘te genieten’ van mijn nieuwe huis. Ik wil graag verder. Niet ten koste van alles (getuige het feit dat ik nu 2 maanden geen poging heb gedaan). Maar wel verder.

Ik heb hem een paar weken terug even gesproken. Voorgelegd wat mijn plannen zijn. Vooral uitgelegd dat het in mijn beleving twee verschillende trajecten zijn. Appels met peren vergelijken, bij wijze van spreke. Een nieuwe donor in de oude methode wil ik niet. Ik vind het een fijne man en goede donor. Dat is dus het punt niet. Maar de nieuwe methode geeft me meer rust. Die donor ken ik niet. Dat is het verschil.

Aan de ene kant vind ik dat lastig en apart. Aan de andere kant, de zeer uitgebreide informatie (inclusief een audio-opname van een kwartier) geeft wel een reële indruk. Pixel kan altijd op zijn/haar 18e de gegevens opvragen en contact zoeken. Dat is hetzelfde als nu. Met het kleine verschil dat het echt niet eerder kan. Dat zou met mijn donor wel eerder kunnen. Tja. Ik weet niet wat beter is. Wat beter voelt.

Ik voel dat ik zoveel mogelijk hobbels op dit toch al klinische pad wil gladstrijken. Daarmee slaag ik met Denemarken wel beter. We gaan het meemaken. Plan C is in werking gezet. Voor het eerst in maanden voel ik weer een fijne flow. Dat is waar ik mezelf weer in herken. En word ik dus blij van!

Vervlogen hoop

Niet zwanger. Nog steeds niet. Het heeft me al heel wat tranen en verdrietige momenten gekost. Met mijn tweede donor heb ik nu 3 pogingen achter de rug. Bij de huisarts. Die man krijgt overigens een standbeeld als het lukt! Hij en zijn vrouwelijke collega doen er alles aan om me te helpen. Zelfs op hun vrije dag naar de praktijk komen. Ongelooflijk. Het voelt voor de verandering fijn als mensen (vooral in de MMM) je graag willen helpen en dat je geen nul op het rekest krijgt.

Maar goed, ondanks alle positieve vibes mocht het dus niet baten. Te veel aan mijn hoofd? Een verbouwing die helemaal uit de pas loopt? Die keuzestress veroorzaakt? Thuisloos zijn? Geen vast stekkie meer? Maar een B&B waar ik voor een maandje kleren heb liggen? En nu al weet dat ik 2,5 maand onder de pannen ben? Een baan die veel vergt (en ook energie oplevert, dat wel)? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat het niet lukt. En dat ik vecht tegen de gedachte ‘het komt nooit’. 

Denk dat ik daar nog wel het drukst mee ben. Me niet laten meeslepen in een het zinkende schip. Die vizieuze cirkel is funest. Hoop houden, positief blijven. Bah, soms wil ik dat helemaal niet! Ik wil gewoon zwanger zijn, zodat dit gedoe achter de rug is. De afspraken, het testen, het inplannen, het hopen dat alles eindelijk een keertje gemakkelijk gaat. En dat gebeurt niet. Het zou makkelijker zijn als ik me daar bij neer zou kunnen leggen. Ik probeer het, maar het is verdomde lastig. Mijn zen is niet echt bij me. Ik mis het. Waar heb ik het verstopt?

Nu is mijn donor 4 maanden in het buitenland. De laatste hoop op zwanger 2011 uit, vervloog toen ik 2 weken geleden ongesteld werd. En nu?

Ik heb een korte cyclus, dus dit betekent 5 rondes overslaan. Even niet in november/december vanwege de verbouwing is handelbaar, maar dan ook nog 3 rondes? Ik kan er maar moeilijk mee overweg.

Het antwoord heb ik nog niet. Ik ga bedenken welke opties er zijn.

Back in business

Na weken van vertraging ben ik weer online. Niet zoals ik wilde maar mijn blog is weer beschikbaar. Binnenkort de volledige update…

Al was het om mijn hoofd te klaren. Wat is er veel gebeurd. Helaas nog niet de dingen die ik ECHT heel graag wil, maar wel veel.

Knopen doorhakken

Wat twee weken vakantie al niet met een mens kan doen. Ik was er aan toe. Ik geloof dat ik waarlijk heb ervaren hoe het is om naar je aller-, allerdiepste intuïtie te luisteren. En dat voelt wonder boven wonder goed.

Soms ervaar ik een metamomentje. Zo'n bijzonder 'ik-sta-erbij-en-ik-kijk-er-naar'-moment. Dat overkwam mij de afgelopen paar weken. Het zeurderige gevoel over mijn donor zette zich door. En als er eenmaal zo'n gevoel heeft vastgezet in de krochten van mijn achterhoofd, dan weet ik dat het tijd is om er wat mee te doen. Zo gezegd.

Ik ben überneutraal weer eens op internet gaan kijken voor nieuwe donormogelijkheden. Ik heb veel gesprekken gevoerd met vriendinnen over de diverse andere opties: een bekende vriend, een papa op afstand, de Deense optie, etc. Het was bijzonder om te merken dat het merendeel van mijn vriendinnen de optie waarin een vorm van vaderschap is weggelegd, als laatste aanmerkten. Terwijl dat een optie is die in mijn hoofd zeer zeker niet op de laatste plaats eindigt.

Maar goed, mijn allereerste optie is een donor zoeken zoals ik nu ook heb. Na een relatief korte speurtocht, trof zowaar trof een berichtje mij. Gewoon de stoute schoenen aangetrokken en gemaild. In alles merkte ik dat ik een stuk relaxter en evenwichtiger er in stond. Immers, ik heb een donor en door voortschrijdend inzicht weet ik nu veel beter waar ik sta en hoe ik daar precies sta. Dat maakt het een stuk makkelijker. We hebben gemaild. Gelijk voelde ik dat deze man zijn prio's goed stelde. Die van mij voorop. Dat klinkt nu heel bot, maar uiteindelijk is dat wel waar het op neer komt. Ik was benieuwd naar deze donor.

We hebben elkaar vlak voor mijn vertrek gezien. We wonen ook nog eens in dezelfde stad, dus dat maakte de ontmoeting een stuk makkelijker. Hij was ruim op tijd. Ik ook. Alleen zaten we in een ander deel van tent waar we hadden afgesproken… lang leve sms….

Mijn eerste indruk: een vorm van vertrouwdheid. Dat ervoer ik. Heel prettige gewaarwording. Dit is een man die dit alles ernstig heeft doordacht en er ook zo naar handelt. Dat merkte ik direct. Ik voelde me op mijn gemak. Ik kon alle vragen stellen die ik had. Hij ook. We hebben een heel goed eerste gesprek gevoerd dat vrij snel de diepte in ging. Ik vond deze ontmoeting een verademing. Ik was mezelf. Voelde dankbaarheid, maar niet meer zo hevig als dat ik in het eerste gesprek met de eerste donor voelde. Hier was sprake van een vorm van gelijkwaardigheid.
Zijn beweegredenen zijn zeer plausibel en gegrond. Hij sprak een aantal zaken eerlijk uit. Bedachtzaam, weldoordacht, grappig en slim. Dat was hoe hij op mij overkwam.

Een en ander heb ik eens een paar dagen laten bezinken. Toen heb ik hem gemaild dat ik er een goed gevoel over had. En dat ik graag nog eens om tafel wil gaan. Hij beantwoordde dit ook met een positief gevoel. De euforie die ik voelde bij de eerste donor was er niet. Meer een soort fijne erkenning van wederzijds gevoel. Beter behapbaar dus.

Toch hoopte ik stiekem dat het allemaal niet niet nodig zou zijn…maar helaas, de goden -of wat er dan maar moge zijn- hebben blijkbaar andere andere plannen met me. Ik werd on the dot ongesteld. Sterker nog, nagenoeg op de klok gelijk met de vorige keer. Hoe bizar.

Er overviel me een hoop verdriet. Mijn tranen biggelden zomaar over mijn wangen. Ik heb ze laten gaan. Twee paar armen werden om mij heen geslagen. Vriendinnen H. en H. waren er voor me. Zo fijn. Ik heb die dag flink lopen zuchten. Stiekem had ik me harstikke verheugd op testjes halen en zo. Niet dus.

De volgende dag werd ik met een frisser gemoed wakker. Dat vond ik op zich al een hele gewaarwording. Alsof het in de nacht opeens weg was. Op de vraag hoe het nu ging heb ik gezegd dat het zo goed was. Ik bsloot die dag dat ik donor 2 ging vragen of hij ook al in augustus beschikbaar kon en wilde zijn. Na zijn antwoord heb ik heb hem gebeld. Wederom een goed en constructief gesprek. We gaan de contracten over en weer sturen en bespreken als hij terug is van vakantie. En september wordt de eerste poging.

Mijn eerste instinct riep dat ik dan augustus nog met de 'oude' donor verder kon. Dit heb ik lang en breed met mezelf overlegd. Ik ga het niet doen. Ik wil liever met de nieuwe donor verder. Ondanks dat er verder niets mis is met donor 1 voel ik mezelf prettiger bij donor 2. Dus een maand overslaan.

Toen ik deze beslissing aan H en H kenbaar maakte voelde ik een trots bij mezelf opkomen. Ik ben bij mezelf gebleven in plaats van achter een korte termijn gevoel aan te jagen. Dat niet doen, is zo vreselijk lastig, omdat de wens zo vreselijk groot is. En dan klamp je je snel aan elke strohalm vast.

Een gevoel van opluchting en nieuwe vooruitzichten. Ik denk maar liever niet aan het feit dat ik dan al 'zo lang' bezig ben. Want als ik dit uitspreek zijn er altijd mensen zeggen dat het nog helemaal niet lang is en dat 'gewone' stellen er heus ook wel een jaar over doen hoor…. soms voelt het wel alsof ik de dubbele termijn mag rekenen in gevoel, afspraken maken, hopen dat het allemaal maar gaat lukken en teleurstellingen. Ik hoop behoorlijk hard dat me dat bij donor 2 allemaal bespaard gaat blijven… Vast niet.

Dat leven met die hobbels, kuilen en omwegen hoort nou blijkbaar eenmaal bij mij.

Diep weggestopt

Ergens in mijn hoofd begint zich een nieuw scenario voorzichtigjes te vormen. Een versie met een andere donor. Ik vind het maar zoo lastig dat mijn donor niet echt available is. Tuurlijk tot op zekere hoogte, maar van alle pogingen waren er maar 2 echt op tijd en geslaagd.
Er is elke keer wel wat. Ik begrijp dat ik niet alles van een donor mag verlangen. Sterker nog je wilt hem op je blote knietje bedanken. Maar toch werkt het niet.

Zuslief verwoordde het heel treffend: 'Ja, ja, allemaal leuk en aadig.. Je hebt een donor, maar zo word je natuurlijk nooit zwanger'. En dat is ook zo. Deze maand zal het weer lastig/moeilijk en gedoe worden. Hij is weer spontaan een weekje met vrienden weg. Dat meldt hij dus niet uit zichzelf, maar pas op het moment wanneer ik aangeef dat ik ongeveer een eisprong hoop te verwachten. Dat snap ik niet. Ik heb best vaak met hem overlegd en telkens zegt ja en amen op alles wat ik voorstel. Twee keer, drie keer, voor de eisprong, op de dag zelf….Hoe kan ik er dan vanuitgaan dat ie het ook daadwerkelijk doet en meent?

En daar loop ik nu tegenaan. Dat levert dus spanning op. En als ik ergens niet op zit te wachten, dan is het dat wel. Maar goed, in donorzoekland gooi je nevernooitniet oude schoenen weg als je nog geen nieuwe hebt. Dus dat ga ik ook niet doen.

Ga aanstaande poging proberen het allerbeste er van te maken. En wederom ernstig hard hopen dat het de laatste keer zal worden. Maar ga wel om me heen kijken of ik toch op een andere manier zwanger kan worden.

Nu na zo'n lange tijd heb ik veel verhalen gehoord, gelezen en gedeeld met andere vrouwen. Er zijn zoveel mogelijkheden en variaties. Ook mijn overtuigingen staan niet meer in cement gegoten. Er is veel mogelijk en werkbaar.

Ik ga me meer openstellen voor andere opties. Kijken wat dat met me doet. Dat is al een proces op zich. Een beetje meer bekende persoon? Toch een vorm van een vaderrol-op-afstand? Een homostel? Co-ouderschap? De bekende bank met wederkerigheid?

Wie heeft er idee? Of nog beter, een antwoord???

Het zaadje is gepland (what's in a word?!).

Kijken wat eruit komt.

Oorzakelijkheid versus recalcitrantie?

En zo ben je weer een maand verder. Weer teleurgesteld. Wat gaat de tijd toch snel. Wat vind ik het toch ontzettend vervelend dat de tijd zo snel gaat. En dat is gek, want normaal heb je dat gevoel als je iets heel leuks aan het doen bent. Ik heb nu precies het tegenovergestelde. Ik wil eigenlijk niet meer wachten en hopen dat het een keer goed komt. Maar ha! Dat is nou net wat ik hartstikke moet doen. Immers, deze maand is weer geëindigd in een teleurstelling. Weer twee dagen te vroeg. Ondanks dat mijn vertrouwen in deze poging minimaal was, overviel de zware emo-deken me opeens.

Wat was mijn leermoment van deze maand? Nou… dat je NOOIT maar dan ook NOOIT ergens van uit kan gaan. Zelfs niet in je onderbewuste, bewuste of overbewuste… en dat is dat. En dat levert ALTIJD weer aparte, bijzondere situaties op. Die ik uiteraard niet had (kunnen) incalculeren. Ergo: van de mik, van de leg en van het padje af. Weliswaar vrij snel weer back on track, maar toch. Ik stond even buiten de spreekwoordelijke lijntjes.

Wat in godsnaam kun je dan nog doen om binnen de gevoelslijntjes te blijven? Volgens mij helemaal niets. En tegelijk moet je weer van alles plannen. Zie hier mijn spagaat. Ik heb mijn donor gemaild of ie aankomende periode de hele werkweek zo'n beetje vrij wil houden, aangezien mijn ei zich niet laat 'vangen'. Daar hadden we het de vorige keer over gehad en dat was goed. Toch even navragen per mail. Gaat ie weer een week weg… dus 2 dagen van die week vallen al weer af. Dat bedoel ik dus…. niet tegenaan te plannen. Want je zult zien dat mijn eisprong precies in die twee dagen valt. Zal mijn pech wel zijn voor het feit dat ik ooit heb geroepen 'voor de vakantie lukt het allemaal nog net'….

En hier word ik dus iebelig van. Ik weet dat ik ondertussen helemaal nergens vanuit kan gaan. Ik merk dat ik er overigens wel steeds beter in word. Dat is dan maar de winst. Een schrale troost voor nu. Hopelijk heb ik er in de rest van mijn leven wat aan….

Ik merk dat ik al in najaar-termen denk en voel. Dat zal vast weer ergens goed voor zijn. Het zij zo.

Wellicht is de samenhang tussen huis-verkopen en zwanger-worden groter dan ik hoop…. want dat eerste verloopt voor geen meter. Ik heb her en der kijkers en ik plintpoets me een ongeluk, maar het mag vooralsnog niet baten. Ik hoop oprecht dat de verlaging van de overdrachtsbelasting mij goed gezind is.

Verder wel gelukkig allerlei leuke dingen in het verschiet. Ik ga richting een staat van recalcitrantie om alles maar VOOR te laten gaan, in plaats van andersom. Denktranttechnisch 'zwanger worden lukt ook niet, en het plannen gaat ook steeds kloten, dus what the hell…' zal ook wel weer ergens goed voor zijn. Alleen ik wil er niet meer over nadenken.

Het komt als het komt, gaat niet geheel op. Helaas. Het plannen lukt maar half en dat is de bottle neck. En dat weet ik. En daarom wil ik graag dat de tijd wat langzamer gaat, zodat ik dat allemaal wat beter in de vingers heb. Het kan omarmen. Me eigen maken. Het ontglipt me. Ik voel me soms zo verdrietig omdat ik er geen grip op heb, omdat ik het graag wil, omdat ik het irritant vind dat ik afschuwelijk afhankelijk ben, omdat ik geen teleurstelling meer wil. Omdat ik graag wil dat de tijd weer snel gaat. Want ik doe weer leuke dingen. Dan beleef ik een fijne tijd en ervaar ik geluksmomenten.

Oorzakelijkheid is deze geen optie. Dat had ik al begrepen.

Weer opgeladen

En dan ben je weer een week verder. Het blijft bijzonder om zo helikopterview-achtig mee te maken wat er allemaal met me gebeurt. Weer een goed gesprek verder begint er weer een en ander goed gestalte te krijgen. De rollercoaster aan nieuwe ervaringen en bijbehorende emoties blijven elkaar opvolgen. Alhoewel de frequentie ervan gelukkig iets afneemt.

De zinsnede 'misschien moet je proberen er wat minder mee bezig te zijn' bleef maar door mijn hoofd spoken. Dat WIL ik wel, maar dat gaat zo moeilijk als je direct je donor moet mailen als je ongesteld bent geworden, agendaplanning om gunstige tijdstippen uit te kiezen en dan ook nog maar weer hopen dat überhaupt je eisprong doet wat ie moet doen. 

Het frustreerde me nogal dat dat zo makkelijk als oplossing wordt aangedragen. En als je dan verhalen in je directe omgeving hoort waarbij ze na 6 weken erachter kwam dat ze zwanger was….ze waren nog in de oriënterende fase…. dan denk ik ook 'ligt het aan het feit dat ik er zoveel mee bezig moet zijn? Als ik er veel relaxter in zou kunnen staan, het vast veel makkelijker allemaal zal gaan.'

Want het dilemma drong zich aan me op. De volgende ronde is volgend weekend. En dan is er een evenement waar ik het hele jaar al naar uitkijk. Maar het duurt 3 dagen, is ver weg en is zeer afmattend. Heel gaaf, dat wel.

Maar mijn donor kan alleen op tijden die er middenin vallen. Dus zeg ik het weekend af. Ben ik er dan te veel mee bezig? Laat ik er dan teveel leuke dingen voor? Kan ik niet alsnog 1 dag gaan? Ik vond het maar lastig. Ik wil namelijk niet zo'n tut zijn die helemaal geen leuke dingen meer doet. Aan de andere kant, heb ik er wel (bijna) alles voor over. Dus woord en daad zijn dus duidelijk 2 verschillende dingen…En dan moet je hierover nadenken…..

Uiteindelijk heb ik besloten dan maar helemaal niet te gaan en me volledig te concentreren op de 2 inseminaties. Het is nou eenmaal een niet-romantisch gebeuren dat voorbereiding, de juiste omstandigheden en ontspanning vereist.

Nu ik deze keuze heb gemaakt, ben ik weer opgeladen voor de volgende ronde.

Ook heb ik me een soort van verzoend met het feit dat de teleurstelling steeds groter zal zijn. Verzoend met het feit dat ik dat alleen moet dragen. Gedeelde smart bestaat niet. Geen halve smart dus. Maar eigenlijk dubbele smart. Maar ik heb er zelf voor gekozen. Dat vergeet ik dan gemakshalve in zo'n windhoos aan emotie. Maar uiteindelijk sterkt het me juist. Dan maar dubbel verdriet. Doordat ik ervoor koos, is het afwikkeling van het gevoel beter te handelen. Alsof je in control bent van dat gevoel. Het is geen extern gebeuren meer dat me overkomt, maar 'zelfuitgekozen', wat voor een deel ook zo is.

Een wijs man vertelde me dat ik mijn overwonnen angsten moest tellen als ik in zo'n situatie zit. Dan zie ik weer van waar ik ben gekomen. En hoeveel angsten ik nog ga overwinnen. Dat komt goed. Ik kan er  wel wat mee.

Dus zoals gezegd weer op alle fronten – hoofd, hart, lijf – opgeladen voor de volgende ronde.

Geen verrassing

Waarom word ik nou niet verrast door mijn lijf? Ik voelde al van mijlen aankomen dat ik ongesteld zou worden, which of course happened. Gelukkig was S. er om een arm om me heen te slaan. Ervoor te zorgen dat we heerlijk afgeleid werden in het prachtige Stockholm. Een zonnetje doet wonderen!

Inderdaad, want toen ik zondag met mijn koffertje tussen de buien naar huis liep, overviel me toch een gevoel van treurnis. Alsof het een soort uitstel van executie is. Alleen thuiskomen in een regenachtig omgeving. Alleen dealen het gevoel van falen en mislukking. Is dat dan zwelgen? Ik heb er maar aan toe gegeven. Mijn mondhoeken gingen neerwaarts, evenals mijn humeur. Heb een kinderfeestje later die middag afgezegd. Zuchten, zuchten en hopen dat morgen alles weer beter voelt.

En dat was het wel iets. Gelukkig maar. Ik doe zo mijn best om overal het vertrouwen in te houden, het positieve in te zien. Ik weet dat ik dat kan. Maar als het dan op verschillende vlakken om je oren vliegt, is dat positieve soms lastig vasthouden.

En dus zucht ik nog maar een keer.

Donor direct gemaild. Hij komt gelukkig weer en heeft nog steeds al het vertrouwen. Ik hoop maar zo dat ie dat blijft houden. Mijn hele jaarlijkse uitje in de feesttent wordt me door de aankomende poging door de neus geboord. Het zij zo. Hoe jammer ik dat ook vind. Even slikken en bedenken waarom ik dit toch ook al weer zo graag allemaal wil. O ja, daarom dus…

Nu eerst maar even weer bezig in het nu. Eerst dit weekend. Vriendinnetjes zien. Maar toch…dan loop ik naar huis vanavond en kom ik mijn buurvrouw tegen. Ze weet van mijn verhaal. Ik van het hare. Ze denken er over om zwanger te worden. Ze vraagt me vaak hoe dat dan werkt met die ovulatietesten et cetera. En verdomd, is ze gewoon al 10 weken onderweg. Ze wist het niet eens. Wat voor gevoel hoort hier nou bij? Geen jaloezie, geen wrok, maar ook zen, geduld, altruïsme is ver te zoeken. Dat onbestendige gevoel, daar hang ik nu in.

Neig te denken 'het komt vast nooit goed'..tot 'waarom zij wel?', tot…ach. Van die niet-constructieve gedachtes. Ik wou dat ik haar was. Maar ja dan had ik ook een vent. Dan ging het allemaal wat minder planmatig. 'Je moet er niet zo mee bezig zijn'. Alsof dat kan in mijn situatie! Duh….

Misschien neigen morgen mijn gedachtes wel weer meer rechtop. Laten we het hopen. Ik heb echt te doen met al die vrouwen (vooral die alleen!) die dit maanden achter elkaar meemaken. Diep respect voor hun veerkracht, vertrouwen en moed. Ik hoop dat ik het ook kan opbrengen.

Volhouden

Ik heb ernstig het gevoel dat ik ongesteld ga worden.
Ik heb een bod gehad op mijn huis, alleen veel te laag.
Ik ben nog niet uit de onderhandelingen met een nieuw huis.

Allemaal van die dingen die dan eventjes gewoon niet meezitten. Daar baal ik van. Ik wil graag een gelukje. Links om of rechtsom. Dat lijkt me nou zo fijn. Iets waar je even lekker op kunen teren. Waar je aan terugdenkt en blij van wordt. Dat gevoel. Dat is er niet.

Natuurlijk weet ik dat ik op de ongesteldheidszaken vooruit loop, maar mijn lijf ken ik langer dan vandaag. Alle tekenen zijn al vaag aanwezig. Ben al bezig met ronde 4 in juni. Die valt heel onhandig. Veel heen en weer rijden tussen het oosten en het westen. Maar dat zal ik uiteraard zonder morren doen. Een zorg is gelukkig weg. D. zal er zijn. Dat is zo'n immense opluchting!

Wat het huis betreft, tja ik merk dat dat me dwars zit. Ik ben in prijs gezakt. Die is nu goed. De kijkers op open dagen zijn stuk voor stuk superenthousiast. Maar je hoort er verder niets van. Dat vind ik dan zo gek. Hoezo kunnen mensen dat dan faken? Een dame riep alleen maar 'ik ben verliefd op dit huis'… dat zeg je toch niet zomaar? Nou ja zeg… en daardoor word ik op het verkeerde been gezet.

Of mensen komen kijken en besluiten na al bijna de stukken te hebben opgevraagd dat ze met NHG een huis willen kopen…. Allemaal leuk en aardig, maar dan WEET je wat je max is. Dan kom je toch niet hier? Ik probeer het allemaal te begrijpen, maar is best lastig.

Natuurlijk weet ik dat ik blij moet zijn met het feit dat er uberhaupt iemand een bod doet, mijn huis heel tof vind het gewoon al komt kijken……

De (in mijn ogen) vreselijke uitdrukking luidt dat het glas halfvol is. En dat is-ie bijna altijd. Vandaag is-ie half leeg. Zo.

En morgen zal het allemaal weer anders zijn.

Dus uitzitten, nederigheid tentoonspreiden, geduld opbrengen, zen voelen- blijven- zijn.

Ik vind het allemaal maar wat. Gelukkig ga ik nu een lang weekend in Stockholm uitwaaien. Mijn lieve vriendinnetje S slaat vast een arm om me heen als het nodig is….

Een goed gesprek

Mijn donor en ik kletsen altijd even bij als ie komt. Het werd een heel gesprek. Een goed gesprek. Vooral veel opluchting voor mij. Zonder eigenlijk de vraag stellen, kwamen we bij het precaire onderwerp 'hoe vaak'  uit. Oftewel, we hebben een contract getekend voor een half jaar. Wat daarna?

Ik had bedacht dat ik dat pas na volgende maand zou gaan bedenken. Al pratende kwamen we erop. Ik heb gezegd hoeveel impact die alles op mij heeft en dat ik me terdege besef dat het ook nog wel eens veel langer kan gaan duren. Hij antwoordde eigenlijk direct dat ie me net zolang helpt, totdat het lukt. Nou dat was nogal een opluchting.

Ik stipte mijn gevoelens aan over de ervaring van afhankelijkheid. Maar vooral dat het mijn probleem is. Niet het zijne. Ik zag hem denken. Hij had daar helemaal geen idee van bij mij. Nee, logisch omdat ik dat in alle contacten zoveel mogelijk bij mezelf heb gehouden, juist omdat ik niet wil dat ie denkt dat het een probleem gaat worden…

Nu is alles out in the open. Het belangrijkste is dat hij weet hoeveel impact het heeft op mij, wat het met me doet. Ik weet van hem dat ie gecommitteerd is.

Poging 3 was opeens een stuk relaxter. We hanteren een nieuwe tactiek. Voor de eisprong in plaats van er na. Nu maar hopen dat ie morgen valt. Da's dan wel de bedoeling. Zo niet, komt D. maandag nog een keer. Fijn. Heel fijn. Ik voel me opgelucht, niet-gestresst, relaxed en ontspannen.

Zo kan het dus ook.

Ingesleten bedding

Ik kom tot het besef dat zo'n maandje off balance juist goed is. Ik merk dat allerlei gedachtes en gevolgtrekkingen postvatten die er eerder nog niet waren. Het borrelt. Dat is gek. Ik zit er middenin, maar eigenlijk toch ook niet. Een ontwikkeling in inzichten.

Een van die dingen is de briljant rigide denkwijze die ik soms onbewust hanteer. Als eerst…., dan later dat. Om vervolgens er ALTIJD achter te komen dat het zo NIET werkt. En waarom ik het steeds weer blijf doen? Oude gewoontes slijten blijkbaar niet makkelijk. Maar ik ben de bedding van dit hardnekkige riviertje toch aan het verleggen.

De nieuwe foto's en tekstjes leveren, behalve mooie beelden en woorden, geen nieuwe bezichtigingen op. Meestal gebeurt dit in de eerste week van aanmelding op Funda. Er groeide in mij een steeds grotere onvrede over onder andere de prijsstelling. Maar, zo rechtlijnig mijn gedachtes af en toe kunnen zijn….een prijsverlaging doe ik pas als ik zwanger ben. Opeens kwam het binnen: 'deze gedachtegang slaat helemaal nergens op'. Waarom moet er altijd een oorzakelijkheid in zitten? Waarom kan ik niet de zaken op zichzelf staand bekijken? Immers, ik voel me eigenlijk niet goed bij de prijs, maar ik ga hem pas verlagen als de druk wat meer is opgevoerd. Dat slaat als een tang op een varken. Ergo, binnenkort maar eens de makelaar bellen. Beter bij mijn oergevoel blijven. En handelen naar intuxefite. Overigens, mijn onderbuikgevoel werd door een andere makelaar wel bevestigd.

Een tweede inzicht deze maand. Tijdens K'nacht verzuchtte ik tegen mijn vriendinnen dat het zoooo lang is geleden dat ik een leuke vent ben tegengekomen. Al was het maar om eens weer te zoenen. Maar ja, dat had ik in september rigoreus on hold gezet. Toen was dat de goede beslissing. Dat ging ook allemaal niet samen. Ik had al mijn tijd en energie nodig om mijn droom te verwezenlijken. En daar ben ik nu een heel eind mee op weg. Doordat veel hobbels en obstakels zijn genomen, komt er dus ongemerkt weer ruimte voor andere gevoelens. Dit was er dus eentje van.

Mijn vriendinnen zeiden los van elkaar dat het een het ander helemaal niet hoeft uit te sluiten. Mijn eerste reactie: 'maar dat kan ik die man toch niet aandoen?' Beiden ontkenden dit. Je doet helemaal niemand iets 'aan', zeiden ze. 'Als je maar eerlijk en oprecht bent en blijft. Immers, hij is er toch ook bij betrokken. En vast en zeker mans genoeg om zijn eigen beslissing daarin te nemen. Hij kan heus wel zijn eigen keuzes maken.' Hmmmm.. een volledig nieuw perspectief. Dat moest even bezinken.

Wat namelijk vooral belangrijk is, is de gedachte dat ik niet meer op 'zoek' hoef naar de vader van mijn kind. Die queeste is so far beëindigd. En dan wordt het principe 'leuke man' letterlijk weer 'leuke man'. Zonder allerlei eisen, wensen, verlangens en onder tijdsdruk. En dan wordt het oprecht weer leuk. En ruimte om te ontdekken.

Prompt kwam ik zondagavond een leuke man tegen. Voor het eerst weer in een jaar tijd. Hoe is het mogelijk? Weliswaar geen gevolg gehad, maar het gevoel was heel prettig. Het hier en nu is leidend. Niet het straks en later. Wat een mindfull gebeuren allemaal weer.

Dit en nog veel meer hersenspinseltjes gingen afgelopen weken door mijn hoofd naar mijn hart en weer terug naar boven. Daar vormde het zich tot nieuw inzicht. En daar ben ik blij mee. En zo, beste lezer, wordt een mens dus wijzer…..

Althans als je de ingesleten bedding van de rivier daadwerkelijk verandert. Anders blijft alles zoals het was.

Off balance

Ik voel de behoefte om te schrijven. Alleen komen de woorden niet. Ze zitten vast. Omhuld door allerlei ondefinieerbare gevoelens. Afgelopen maand was een gekke maand. Ik kwam terug van vakantie met direct bezoekjes aan de dermatoloog. Oordeel: psoriasis capititis. En ik merk dat het na al die weken nog niet weg is. Het breidt zich uit op andere plekken. Een chronische aandoening erbij. Hmmmm.. was best even slikken. Best heftig. Tot overmaat van ramp lees ik in de bijsluiter dat je moet uitkijken met zwanger worden slash zijn. Zucht… dokter weer gebeld. Gelukkig kon ik het wel middel wel gebruiken omdat ik maar in beperkte mate hoef te smeren. Maar ja, nu het zich volgens mij uitbreidt..hoe gaat het dan? Gelukkig gaat dat niet hard. Heel gestaag voel ik af en toe een plekje ergens anders en dan weer niet. Ik vind het maar een gedoe. Al die smeersels 's avonds en 's ochtends.

Lange gesprekken gevoerd over de vermaledijde afhankelijkheid. Hoe kan ik ermee omgaan? Hoe moet ik er mee omgaan? Wat zijn de mogelijkheden? Bottom line is: niet veel. Accepteren. Ben erachter dat het meer is dan geduld hebben. Nederigheid, dat is het woord. Dat reikt verder dan geduld. Ongeduld onderdruk je. Nederigheid omarm je. Anders is het niet oprecht. My god, iets dat ik nog niet helemaal in de smiezen heb. Maar begin het concept ervan door te krijgen.

Een andere conclusie is dat ik in dit proces met zoveel compleet nieuwe ervaringen word geconfronteerd, dat ik het allemaal toch nog wel een tikje serieuzer onder de loep kan leggen. En dan met name de tijdsspanne. Ik merk toch dat in mijn hoofd de uitrolmogelijkheden van dit proces niet verder reikte dan steeds enkele maanden. Dat heb ik toch nu drastisch gepoogd bij te stellen naar ruim een jaar. Dat is pas nederigheid ten toon spreiden. Ik heb niets te willen. Wel veel te wensen. Maar niets te willen. Mijn lijf en andere externe factoren beslissen. Ik heb tot zekere hoogte invloed. Maar daarna… it's out of my reach. Wauw. Dat besef is zo existentieel. Het voelt zo dubbel omdat er zoveel gewicht aan de wens hangt. Diezelfde wens maakte dus ook dat ik de tijd onder druk probeerde te zetten.

Ik merk dat ik voel dat het niet meer zo heel erg is als het nog een half jaar duurt. Ik denk in heel 2011. En niet meer in 'de eerste helft van 2011'. Neemt niet weg dat dat compleet nieuwe gedachtes met zich meebrengt. Immers, mijn contract met mijn donor is voor 6 maanden. Dat loopt in juli af. Moet ik daar na volgende maand al over beginnen? Of juist niet? Het is en blijft een zijden draadije….

Volgens mij heeft D. doorgehad dat ik nogal van de leg was door zijn out of the blue-vakantiemededing. Hij mailde spontaan vandaag dat half mei ook zijn verjaardag is, die hij dit jaar wel uitgebreid gaat vieren. We plannen er hopelijk omheen. Nu kan ik me daar tenminste twee weken op voorbereiden. Heel fijn.

Ik heb de afgelopen weken maar gebruikt om nieuwe, professionele foto's van mijn huis te laten maken. En ze zijn heel mooi geworden. Maar ja…het gaat om kijkers! Mijn tekstje op Funda ook weer eens kritisch onder de loep gelegd. Eind deze week wordt ie weer aangemeld. Kijken wat dat hopelijk weer op gaat leveren. Meer dan dit (en een prijsverlaging) kan ik niet doen. Maar dat laatste ga ik pas inzetten als ik zwanger ben, heb ik besloten.

Ondertussen voelt alles raar en gek. Even is de balans zoek. Ik merk het omdat ik weer minder frequent mijn sportschooltje bezoek en weer grandioos aan het knagen ben. Ergo de kilo's vliegen er weer aan. Ik ben nog aan het besluiten wat ik hier nou weer mee moet. Eerste impuls 'afschuw!'. Mezelf weer kastijden voor deze buitensporigheid. Deze zwakte. Het is zo'n ingebakken, ingesleten pavlov-reactie. Ik ontkom er bijna niet aan. Ik KAN niet genieten, omdat het niet mag. Maar als ik ZOU genieten, dan eet ik het waarschijnlijk allemaal niet.

Wie heeft het antwoord? Dit is z'n levenslange queeste…..

Nieuw scenario

En opeens was het er. Totaal onverwacht. Vier dagen te vroeg. Ik was in opperste verbazing. Het eerste wat ik dacht was 'dit kan niet!'. En toch was het zo. Ik werd keihard ongesteld. Midden in mijn relax-vakantie. Zo had ik het niet bedacht. Eventueel op zaterdag, de dag van de kalender. Maar niet vier dagen te vroeg.

Ik baal enorm. Punt. Ik heb een dag keihard gezwolgen in zelfmedelijden en heel vaak K*T en STOM geroepen. Vriendinnetje G. heeft me in ieder geval goed getroost. Dat was fijn.

Vandaag was er een nieuwe dag. Eentje die goed begon. Lekker gesport, fijn gewandeld, keihard gerelaxed en in het zonnetje gelegen. Wat wil je nog meer?

Ik was nu voorzichtig weer toe aan het bedenken van een nieuw scenario. Deze kan immers de prullebak in. In de ochtend had ik het ongeveer bedacht. Rond 20 april ovulatie, begin mei testen, laatste Koninginnedag een borrel erbij (voor het echie) en dan kon het allemaal wel gebeuren.

Niet dus. Fietst mijn donor zomaar door mijn plannen heen. Hij is in Zuid-Afrika die periode! Ik vond dit bericht nog kloterig dan het eerste. Accuut had ik zo'n ongelooflijke last van de afhankelijkheidsrelatie met hem! Je moet toch meegaan in zijn plannen. Of ik nou wil of niet. Dat was een bittere pil ik nog niet helemaal heb verteerd.

Vanavond al even gesnuffeld aan weer een nieuw scenario. Kan ik er wat mee? Zal het weer goed voelen? Kan het van mij worden? Ik zal er vast weer ingroeien, net als in deze ronde.

Maar het feit dat ik de april-shift moet overslaan….niet heel fijn dus. Ik dacht ook nog even aan al die vrouwen die echt leeftijdstress hebben. Dat lijkt me zo extra kloten! Dan wil je absoluut geen maand missen. Ik heb dat in ieder geval nog niet. Ik merk dat ik daar wel wat rustiger van word.

Maar ik wil gewoon doorgaan, totdat het raak is. Punt… alhoewel.. ik kan er beter een komma van maken.  Aangezien ik zo vreselijk afhankelijk ben van mijn donor…

Even staat alles stil. Twee maanden pas op de plaats. Verkoop huis loopt niet: geen kijkers buiten de open dagen om, dus geen kopers. Dus ook geen nieuw huis. En nu ook nog geen twee-weken-ritme.

Dat zen-gevoel…wie heeft er een onsje over? En een kilo geduld?

He bah….

Tweede ronde

En toen was het zo ver…. mijn eisprong was er opeens. Zomaar op zaterdagavond. Op tijd? Check! Goed  getest? Check! Dubbele test gebruikt? Check! Donor direct gemaild? Check! Geestelijk klaar? Check!

En dat was ik. Ik had er 'zin' in. Alhoewel dat heel raar klinkt. Ik wilde toch graag een nieuwe ervaring hiermee opdoen. Was helemaal niet zenuwachtig, maar meer opgewonden nerveus. Of alles nu wel flex zou gaan. En dat ging het wel. Mijn donor kwam weliswaar te laat en was even vergeten dat we in het contract twee keer per keer hadden afgesproken, maar hij was er ten minste…We hebben nu afgesproken dat we de volgende keer voor de eisprong en op de dag van de ovulatie afspreken.

Maar goed, first things first. We hebben even weer een glaasje cola genuttigd, even bijgekletst en van  die dingen. Ik heb verteld dat ik het de vorige keer erg moeilijk vond. Waarop hij droog zei: 'dus je hebt het door de wasbak gespoeld'… Ik keek hem aan en zei echt uit de grond van mijn hart…dat nooit! Was trouwens niet eens bij me opgekomen de vorige keer!

Toen ik aan de gang mocht, had ik nog even een hachelijk momentje. Ik was even vergeten hoe alle onderdelen ook al weer in elkaar gezet moesten worden. Accuut mijn redder in nood gebeld (hofleverancier van spuitjes en toebehoren) die mij rustigjes de stappen heeft laten herhalen. Ik had toen direct door dat ik ergens nog een onderdeeltje vanaf moest knippen.

Naderhand mijn zus gebeld. Samen een half uurtje gekletst. Dat was wel weer heel fijn. We hebben nog een enorme lachbui gehad…dus dat was een fijne afronding van deze -voor mij eigenlijk eerste -  poging. Heb de gouden rakkers nog even op voorhand vermanend toegesproken. Dat ze hard moeten zwemmen en niet tegendraads moesten doen. Hopen dat het heeft geholpen.

Ben overigens druk aan het googelen of ik vanavond wel relaxed in bad kan. Kan nergens een echt eensluidend antwoord vinden. Tot die tijd verbijten dus.

Met deze eerste poging brengt dat dus direct allerlei gevoelens met zich mee. Ik merk dat ik hoop heb.  Zoals ik al eerder schreef, ik geloof niet in halve hoop en halfslachtige wensen. Ik ga er dus ook vol in. En ik merk wel hoe hard ik op mijn bek ga, als deze poging is mislukt.

Misschien houd ik het alleen deze maand vol, misschien nog wel twaalf. Wie zal het zeggen? Ik weet het niet. Mijn scenario voor deze maand is als volgt: aankomende zondag ga ik op vakantie. Als ik daar het laatste weekend in ga, mag ik testen. Ik ga mijn zus Skypen en dan doen we ' samen' de test. En dan is ie natuurlijk positief. Jeuj!  Nou dat lijkt me een mooi scenario. Temeer omdat ik op dit vakantie-adres heftige gevoelens en  diepe dalen heb meegemaakt. Hoe leuk zou het zijn als ik met deze poging dat cirkeltje kan rondmaken…? Mocht het niet zo zijn, dan heb ik vast wel weer een ander fijn, passend scenario voor de volgende maand. Vooralsnog ga ik voor deze versie.

In dat script zit ook nog een aantal zijlijnen. Een van de storylines…een kijker van de afgelopen Open Dag die koper wordt.. dat lijkt me een verdienstelijke bijrol…ik heb mijn makelaar gebeld en hoop dat zij hem heeft kunnen bewegen tot een tweede bezichtiging.

Ze zou me bellen vanmiddag…maar onze vrinden van T-Mobile gooien behoorlijk roet in het eten. Ik ben al sinds 2 uur vanmiddag verstoken van elke vorm van telefonisch contact… jammer dus. En veel geduld dus. 

Geduld en wachten zijn volgens mij de key words in de aankomende weken. ..zen…. 

Halve hoop

En opeens ben ik weer aan het testen. Tot die tijd was de waan van de dag genoeg aanwezig om me met heel andere zaken bezig te houden. Nu heb ik drie 'wanen' die me van de straat houden. Huizenkijkerij en huizenverkoperij, bezuinigingen, reorganiatieplannen, OR-werk en oja een upcoming klusmoment…. Ergens dat mindfulness-gevoel behouden, lastig.

Gisteravond lag ik bed en gleed het concept zwanger worden van de aankomende poging zo mijn hoofd in. Instinctief reageerde ik met een afwijzend gevoel. Immers, hoe meer hoop, hoe groter de teleurstelling. Daarover kwam ik aan het denken. En ik besloot dat ik dit maar een dom concept vond. Vanaf nu ga ik bij elke poging heerlijk los in het fantaseren en hopen dat het raak is. Het zou zo mooi zijn als… Ik geloof niet dat de teleurstelling minder groot is wanneer ik er minder 'hoop' op had. Je hebt hoop of je hebt het niet. Halve hoop in dit soort 'matters of the heart', daar geloof ik niet in. Punt. Maar wat misschien nog wel veel belangrijker is, ik geniet er van. Laat dat nou net the fun part zijn! Waarom zou ik mezelf dat ontzeggen?

Dus ben ik lekker er op los aan het fantaseren geslagen. Overdag heb ik daar geen splintertje tijd voor. Maar als ik lekker in bed lig wel. Dus hoop ik dat het deze aankomende raak is. Sterker nog, ik hoop dat mijn lieve eitje valt op de afgesproken kalenderdag. En ik hoop dat de inseminatie weer vlot loopt. En dat als ik op vakantie ben een test mag doen. En dat ik daar erachter kom dat het raak is. En dan wordt het een winterkind. En dat ik hoop mijn huis gauw te verkopen en dat mijn favo-gezien huis nog op de markt is straks…enzovoort. Ach wat fijn allemaal! Ik geniet er tenminste van. Ik blijf niet hangen in allerlei doemscenario's en de beruchte beren op de weg….

En als het allemaal niet zo is deze maand, dan hoop ik gewoon weer door de volgende ronde. Dan heb ik wel nieuwe hoopscenario's. Zoals het maar hele hoop is, en geen halve, teken ik ervoor. Zo ga ik er ten volste in. Dat heb ik nu met alle stappen in het proces gedaan. Deze hoort er voor mijn gevoel ook bij.

Misschien denk ik er over vijf pogingen wel heel anders over. We zien wel. Kijk, en daar komt mijn geleerde mindfulness gelukkig om de hoek kijken.

Zo ook de gedachtes aan de tweede inseminatieronde. Ik heb het de afgelopen weken goed 'doorpraat/doorleefd'. Ik merk dat ik er klaar voor ben. En er zin in heb. Ik zie er niet meer tegenop. Mocht het me onverhoopt weer zo aanvliegen, dan heb ik bedacht dat ik de keer daarop iemand vraag erbij te zijn. Iemand die ik vertrouw en waarbij ik me veilig voel. Doordat ik dat bedacht heb, geeft het rust. En dat maakt dat ik helemaal niet meer op zie tegen de aankomende poging.

God wat ben ik goed en zennerig bezig!

Oja, vandaag weer zo'n typisch gevalletje 'je kunt nooit bevroeden wat het leven in petto heeft, het loopt toch altijd anders'…. Ik heb besloten dit door te zetten, ondanks alle onzekerheid of ik überhaupt nog wel een baan heb in september. Immers, geen vast contract, reorganisatie die eraan komt. Vandaag  gehoord dat ze in dit proces een aantal tijdelijke contracten juist wel willen behouden in het kader van de kwaliteitsslag die ze willen maken. Daar hoor ik dus ook bij. Hoe fijn! Zo zie je maar weer. Life is like a box of chocolates.. you never know wich one you get! 

Zen, cyclus en hoofd

Vanochtend ben ik ongesteld geworden. Geen verrassing natuurlijk, omdat ik de afgelopen maanden mijn lichaam goed heb leren kennen. En het mooie is, dat het helemaal 'right on time' is. Dus precies een cyclus van 28 dagen. Ik denk dat ik daar gewoon op moest wachten.

Geen enge testen, vloeistoffen of andere gekkigheid. Het is mooi rustig aan het front. Deze cyclusmaand kan ik er goed en rustiger instaan. Ook zie ik niet meer zo op tegen de sessie zelf. Over de eerste keer heb ik lang en breed nagedacht en vooral alle gevoelens maar gewoon laten komen. Alsof ik er op dat moment iets aan kon doen… maar dat terzijde.

Nu heb ik wel de keuze. Ga ik dit nogmaals doen? Ja. Het is het middel om tot een zeer gewenst doel te komen. Op dit moment het enige middel. Heb wat tips gekregen van bekenden en ervaringsdeskundigen. Ik sta niet alleen. Dat is zo fijn.

Ik voel me nu niet teleurgsteld. Ik wist dat dit ging komen. Ik moet hier nogmaals (en wellicht nog wel veel vaker) doorheen. Het zij zo. Ik heb er wel vrede mee. Grappige is mijn omgeving veel meer hoop had dan ik. Voor zover mogelijk kun je dus toch gewoon het beste op je intuitie leunen. En die zegt mij dat deze eerste keer om 'de keer zelf' ging, niet om het gevolg. Vanaf nu wel.

Probeer wat meer Zen door de dagen te gaan. Ik streef een bepaald doel na. Om dat streven vol te houden is een Zen-houding een goede ondersteuning. Maar, ik moet vooral onthouden dat 'willen leidt tot lijden….' Aandacht, concentratie en terug naar de bron dus.

Zou voor alles eigenlijk altijd veel beter zijn. Het lukt, maar het houdt niet over. Ik zal vast vanaf volgende maand meer spannignen hoop hebben over de uitslag. Daarbij merk ik dat ik vooral ongeduld heb over de verkoop van mijn huis. Als iemand 4 keer komt kijken, dan krijg je automatisch hoop. En word je ongeduldig. Dat wordt dus allemaal niet beloond…so far.

Ga wel volgende week met een vriendin huizen kijken in het Dorp. Als mijn droomhuis erbij zit, dan moet ik echt op Zen-les….