Zen, cyclus en hoofd

Vanochtend ben ik ongesteld geworden. Geen verrassing natuurlijk, omdat ik de afgelopen maanden mijn lichaam goed heb leren kennen. En het mooie is, dat het helemaal 'right on time' is. Dus precies een cyclus van 28 dagen. Ik denk dat ik daar gewoon op moest wachten.

Geen enge testen, vloeistoffen of andere gekkigheid. Het is mooi rustig aan het front. Deze cyclusmaand kan ik er goed en rustiger instaan. Ook zie ik niet meer zo op tegen de sessie zelf. Over de eerste keer heb ik lang en breed nagedacht en vooral alle gevoelens maar gewoon laten komen. Alsof ik er op dat moment iets aan kon doen… maar dat terzijde.

Nu heb ik wel de keuze. Ga ik dit nogmaals doen? Ja. Het is het middel om tot een zeer gewenst doel te komen. Op dit moment het enige middel. Heb wat tips gekregen van bekenden en ervaringsdeskundigen. Ik sta niet alleen. Dat is zo fijn.

Ik voel me nu niet teleurgsteld. Ik wist dat dit ging komen. Ik moet hier nogmaals (en wellicht nog wel veel vaker) doorheen. Het zij zo. Ik heb er wel vrede mee. Grappige is mijn omgeving veel meer hoop had dan ik. Voor zover mogelijk kun je dus toch gewoon het beste op je intuitie leunen. En die zegt mij dat deze eerste keer om 'de keer zelf' ging, niet om het gevolg. Vanaf nu wel.

Probeer wat meer Zen door de dagen te gaan. Ik streef een bepaald doel na. Om dat streven vol te houden is een Zen-houding een goede ondersteuning. Maar, ik moet vooral onthouden dat 'willen leidt tot lijden….' Aandacht, concentratie en terug naar de bron dus.

Zou voor alles eigenlijk altijd veel beter zijn. Het lukt, maar het houdt niet over. Ik zal vast vanaf volgende maand meer spannignen hoop hebben over de uitslag. Daarbij merk ik dat ik vooral ongeduld heb over de verkoop van mijn huis. Als iemand 4 keer komt kijken, dan krijg je automatisch hoop. En word je ongeduldig. Dat wordt dus allemaal niet beloond…so far.

Ga wel volgende week met een vriendin huizen kijken in het Dorp. Als mijn droomhuis erbij zit, dan moet ik echt op Zen-les….