Een goed gesprek

Mijn donor en ik kletsen altijd even bij als ie komt. Het werd een heel gesprek. Een goed gesprek. Vooral veel opluchting voor mij. Zonder eigenlijk de vraag stellen, kwamen we bij het precaire onderwerp 'hoe vaak'  uit. Oftewel, we hebben een contract getekend voor een half jaar. Wat daarna?

Ik had bedacht dat ik dat pas na volgende maand zou gaan bedenken. Al pratende kwamen we erop. Ik heb gezegd hoeveel impact die alles op mij heeft en dat ik me terdege besef dat het ook nog wel eens veel langer kan gaan duren. Hij antwoordde eigenlijk direct dat ie me net zolang helpt, totdat het lukt. Nou dat was nogal een opluchting.

Ik stipte mijn gevoelens aan over de ervaring van afhankelijkheid. Maar vooral dat het mijn probleem is. Niet het zijne. Ik zag hem denken. Hij had daar helemaal geen idee van bij mij. Nee, logisch omdat ik dat in alle contacten zoveel mogelijk bij mezelf heb gehouden, juist omdat ik niet wil dat ie denkt dat het een probleem gaat worden…

Nu is alles out in the open. Het belangrijkste is dat hij weet hoeveel impact het heeft op mij, wat het met me doet. Ik weet van hem dat ie gecommitteerd is.

Poging 3 was opeens een stuk relaxter. We hanteren een nieuwe tactiek. Voor de eisprong in plaats van er na. Nu maar hopen dat ie morgen valt. Da's dan wel de bedoeling. Zo niet, komt D. maandag nog een keer. Fijn. Heel fijn. Ik voel me opgelucht, niet-gestresst, relaxed en ontspannen.

Zo kan het dus ook.