En zo ben je
weer een maand verder. Weer teleurgesteld. Wat gaat de tijd toch snel. Wat vind
ik het toch ontzettend vervelend dat de tijd zo snel gaat. En dat is gek, want
normaal heb je dat gevoel als je iets heel leuks aan het doen bent. Ik heb nu
precies het tegenovergestelde. Ik wil eigenlijk niet meer wachten en hopen dat
het een keer goed komt. Maar ha! Dat is nou net wat ik hartstikke moet doen.
Immers, deze maand is weer geëindigd in een teleurstelling. Weer twee dagen te
vroeg. Ondanks dat mijn vertrouwen in deze poging minimaal was, overviel de
zware emo-deken me opeens.
Wat was mijn
leermoment van deze maand? Nou… dat je NOOIT maar dan ook NOOIT ergens van uit
kan gaan. Zelfs niet in je onderbewuste, bewuste of overbewuste… en dat is dat.
En dat levert ALTIJD weer aparte, bijzondere situaties op. Die ik uiteraard
niet had (kunnen) incalculeren. Ergo: van de mik, van de leg en van het padje
af. Weliswaar vrij snel weer back on track, maar toch. Ik stond even buiten de
spreekwoordelijke lijntjes.
Wat in
godsnaam kun je dan nog doen om binnen de gevoelslijntjes te blijven? Volgens
mij helemaal niets. En tegelijk moet je weer van alles plannen. Zie hier mijn
spagaat. Ik heb mijn donor gemaild of ie aankomende periode de hele werkweek
zo'n beetje vrij wil houden, aangezien mijn ei zich niet laat 'vangen'. Daar
hadden we het de vorige keer over gehad en dat was goed. Toch even navragen per
mail. Gaat ie weer een week weg… dus 2 dagen van die week vallen al weer af.
Dat bedoel ik dus…. niet tegenaan te plannen. Want je zult zien dat mijn
eisprong precies in die twee dagen valt. Zal mijn pech wel zijn voor het feit
dat ik ooit heb geroepen 'voor de vakantie lukt het allemaal nog net'….
En hier word
ik dus iebelig van. Ik weet dat ik ondertussen helemaal nergens vanuit kan
gaan. Ik merk dat ik er overigens wel steeds beter in word. Dat is dan maar de
winst. Een schrale troost voor nu. Hopelijk heb ik er in de rest van mijn leven
wat aan….
Ik merk dat ik al in najaar-termen denk en voel. Dat zal vast weer ergens goed voor zijn. Het zij zo.
Wellicht is
de samenhang tussen huis-verkopen en zwanger-worden groter dan ik hoop…. want
dat eerste verloopt voor geen meter. Ik heb her en der kijkers en ik plintpoets
me een ongeluk, maar het mag vooralsnog niet baten. Ik hoop oprecht dat de
verlaging van de overdrachtsbelasting mij goed gezind is.
Verder wel
gelukkig allerlei leuke dingen in het verschiet. Ik ga richting een staat van
recalcitrantie om alles maar VOOR te laten gaan, in plaats van andersom.
Denktranttechnisch 'zwanger worden lukt ook niet, en het plannen gaat ook
steeds kloten, dus what the hell…' zal ook wel weer ergens goed voor zijn. Alleen
ik wil er niet meer over nadenken.
Het komt als
het komt, gaat niet geheel op. Helaas. Het plannen lukt maar half en dat is de
bottle neck. En dat weet ik. En daarom wil ik graag dat de tijd wat langzamer
gaat, zodat ik dat allemaal wat beter in de vingers heb. Het kan omarmen. Me
eigen maken. Het ontglipt me. Ik voel me soms zo verdrietig omdat ik er geen
grip op heb, omdat ik het graag wil, omdat ik het irritant vind dat ik
afschuwelijk afhankelijk ben, omdat ik geen teleurstelling meer wil. Omdat ik graag
wil dat de tijd weer snel gaat. Want ik doe weer leuke dingen. Dan beleef ik
een fijne tijd en ervaar ik geluksmomenten.
Oorzakelijkheid
is deze geen optie. Dat had ik al begrepen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten