Knopen doorhakken

Wat twee weken vakantie al niet met een mens kan doen. Ik was er aan toe. Ik geloof dat ik waarlijk heb ervaren hoe het is om naar je aller-, allerdiepste intuïtie te luisteren. En dat voelt wonder boven wonder goed.

Soms ervaar ik een metamomentje. Zo'n bijzonder 'ik-sta-erbij-en-ik-kijk-er-naar'-moment. Dat overkwam mij de afgelopen paar weken. Het zeurderige gevoel over mijn donor zette zich door. En als er eenmaal zo'n gevoel heeft vastgezet in de krochten van mijn achterhoofd, dan weet ik dat het tijd is om er wat mee te doen. Zo gezegd.

Ik ben überneutraal weer eens op internet gaan kijken voor nieuwe donormogelijkheden. Ik heb veel gesprekken gevoerd met vriendinnen over de diverse andere opties: een bekende vriend, een papa op afstand, de Deense optie, etc. Het was bijzonder om te merken dat het merendeel van mijn vriendinnen de optie waarin een vorm van vaderschap is weggelegd, als laatste aanmerkten. Terwijl dat een optie is die in mijn hoofd zeer zeker niet op de laatste plaats eindigt.

Maar goed, mijn allereerste optie is een donor zoeken zoals ik nu ook heb. Na een relatief korte speurtocht, trof zowaar trof een berichtje mij. Gewoon de stoute schoenen aangetrokken en gemaild. In alles merkte ik dat ik een stuk relaxter en evenwichtiger er in stond. Immers, ik heb een donor en door voortschrijdend inzicht weet ik nu veel beter waar ik sta en hoe ik daar precies sta. Dat maakt het een stuk makkelijker. We hebben gemaild. Gelijk voelde ik dat deze man zijn prio's goed stelde. Die van mij voorop. Dat klinkt nu heel bot, maar uiteindelijk is dat wel waar het op neer komt. Ik was benieuwd naar deze donor.

We hebben elkaar vlak voor mijn vertrek gezien. We wonen ook nog eens in dezelfde stad, dus dat maakte de ontmoeting een stuk makkelijker. Hij was ruim op tijd. Ik ook. Alleen zaten we in een ander deel van tent waar we hadden afgesproken… lang leve sms….

Mijn eerste indruk: een vorm van vertrouwdheid. Dat ervoer ik. Heel prettige gewaarwording. Dit is een man die dit alles ernstig heeft doordacht en er ook zo naar handelt. Dat merkte ik direct. Ik voelde me op mijn gemak. Ik kon alle vragen stellen die ik had. Hij ook. We hebben een heel goed eerste gesprek gevoerd dat vrij snel de diepte in ging. Ik vond deze ontmoeting een verademing. Ik was mezelf. Voelde dankbaarheid, maar niet meer zo hevig als dat ik in het eerste gesprek met de eerste donor voelde. Hier was sprake van een vorm van gelijkwaardigheid.
Zijn beweegredenen zijn zeer plausibel en gegrond. Hij sprak een aantal zaken eerlijk uit. Bedachtzaam, weldoordacht, grappig en slim. Dat was hoe hij op mij overkwam.

Een en ander heb ik eens een paar dagen laten bezinken. Toen heb ik hem gemaild dat ik er een goed gevoel over had. En dat ik graag nog eens om tafel wil gaan. Hij beantwoordde dit ook met een positief gevoel. De euforie die ik voelde bij de eerste donor was er niet. Meer een soort fijne erkenning van wederzijds gevoel. Beter behapbaar dus.

Toch hoopte ik stiekem dat het allemaal niet niet nodig zou zijn…maar helaas, de goden -of wat er dan maar moge zijn- hebben blijkbaar andere andere plannen met me. Ik werd on the dot ongesteld. Sterker nog, nagenoeg op de klok gelijk met de vorige keer. Hoe bizar.

Er overviel me een hoop verdriet. Mijn tranen biggelden zomaar over mijn wangen. Ik heb ze laten gaan. Twee paar armen werden om mij heen geslagen. Vriendinnen H. en H. waren er voor me. Zo fijn. Ik heb die dag flink lopen zuchten. Stiekem had ik me harstikke verheugd op testjes halen en zo. Niet dus.

De volgende dag werd ik met een frisser gemoed wakker. Dat vond ik op zich al een hele gewaarwording. Alsof het in de nacht opeens weg was. Op de vraag hoe het nu ging heb ik gezegd dat het zo goed was. Ik bsloot die dag dat ik donor 2 ging vragen of hij ook al in augustus beschikbaar kon en wilde zijn. Na zijn antwoord heb ik heb hem gebeld. Wederom een goed en constructief gesprek. We gaan de contracten over en weer sturen en bespreken als hij terug is van vakantie. En september wordt de eerste poging.

Mijn eerste instinct riep dat ik dan augustus nog met de 'oude' donor verder kon. Dit heb ik lang en breed met mezelf overlegd. Ik ga het niet doen. Ik wil liever met de nieuwe donor verder. Ondanks dat er verder niets mis is met donor 1 voel ik mezelf prettiger bij donor 2. Dus een maand overslaan.

Toen ik deze beslissing aan H en H kenbaar maakte voelde ik een trots bij mezelf opkomen. Ik ben bij mezelf gebleven in plaats van achter een korte termijn gevoel aan te jagen. Dat niet doen, is zo vreselijk lastig, omdat de wens zo vreselijk groot is. En dan klamp je je snel aan elke strohalm vast.

Een gevoel van opluchting en nieuwe vooruitzichten. Ik denk maar liever niet aan het feit dat ik dan al 'zo lang' bezig ben. Want als ik dit uitspreek zijn er altijd mensen zeggen dat het nog helemaal niet lang is en dat 'gewone' stellen er heus ook wel een jaar over doen hoor…. soms voelt het wel alsof ik de dubbele termijn mag rekenen in gevoel, afspraken maken, hopen dat het allemaal maar gaat lukken en teleurstellingen. Ik hoop behoorlijk hard dat me dat bij donor 2 allemaal bespaard gaat blijven… Vast niet.

Dat leven met die hobbels, kuilen en omwegen hoort nou blijkbaar eenmaal bij mij.