Weer opgeladen

En dan ben je weer een week verder. Het blijft bijzonder om zo helikopterview-achtig mee te maken wat er allemaal met me gebeurt. Weer een goed gesprek verder begint er weer een en ander goed gestalte te krijgen. De rollercoaster aan nieuwe ervaringen en bijbehorende emoties blijven elkaar opvolgen. Alhoewel de frequentie ervan gelukkig iets afneemt.

De zinsnede 'misschien moet je proberen er wat minder mee bezig te zijn' bleef maar door mijn hoofd spoken. Dat WIL ik wel, maar dat gaat zo moeilijk als je direct je donor moet mailen als je ongesteld bent geworden, agendaplanning om gunstige tijdstippen uit te kiezen en dan ook nog maar weer hopen dat überhaupt je eisprong doet wat ie moet doen. 

Het frustreerde me nogal dat dat zo makkelijk als oplossing wordt aangedragen. En als je dan verhalen in je directe omgeving hoort waarbij ze na 6 weken erachter kwam dat ze zwanger was….ze waren nog in de oriënterende fase…. dan denk ik ook 'ligt het aan het feit dat ik er zoveel mee bezig moet zijn? Als ik er veel relaxter in zou kunnen staan, het vast veel makkelijker allemaal zal gaan.'

Want het dilemma drong zich aan me op. De volgende ronde is volgend weekend. En dan is er een evenement waar ik het hele jaar al naar uitkijk. Maar het duurt 3 dagen, is ver weg en is zeer afmattend. Heel gaaf, dat wel.

Maar mijn donor kan alleen op tijden die er middenin vallen. Dus zeg ik het weekend af. Ben ik er dan te veel mee bezig? Laat ik er dan teveel leuke dingen voor? Kan ik niet alsnog 1 dag gaan? Ik vond het maar lastig. Ik wil namelijk niet zo'n tut zijn die helemaal geen leuke dingen meer doet. Aan de andere kant, heb ik er wel (bijna) alles voor over. Dus woord en daad zijn dus duidelijk 2 verschillende dingen…En dan moet je hierover nadenken…..

Uiteindelijk heb ik besloten dan maar helemaal niet te gaan en me volledig te concentreren op de 2 inseminaties. Het is nou eenmaal een niet-romantisch gebeuren dat voorbereiding, de juiste omstandigheden en ontspanning vereist.

Nu ik deze keuze heb gemaakt, ben ik weer opgeladen voor de volgende ronde.

Ook heb ik me een soort van verzoend met het feit dat de teleurstelling steeds groter zal zijn. Verzoend met het feit dat ik dat alleen moet dragen. Gedeelde smart bestaat niet. Geen halve smart dus. Maar eigenlijk dubbele smart. Maar ik heb er zelf voor gekozen. Dat vergeet ik dan gemakshalve in zo'n windhoos aan emotie. Maar uiteindelijk sterkt het me juist. Dan maar dubbel verdriet. Doordat ik ervoor koos, is het afwikkeling van het gevoel beter te handelen. Alsof je in control bent van dat gevoel. Het is geen extern gebeuren meer dat me overkomt, maar 'zelfuitgekozen', wat voor een deel ook zo is.

Een wijs man vertelde me dat ik mijn overwonnen angsten moest tellen als ik in zo'n situatie zit. Dan zie ik weer van waar ik ben gekomen. En hoeveel angsten ik nog ga overwinnen. Dat komt goed. Ik kan er  wel wat mee.

Dus zoals gezegd weer op alle fronten – hoofd, hart, lijf – opgeladen voor de volgende ronde.