Plan C

Heb gewoon te weinig puf en tijd om te schrijven. Maar opeens bedacht ik me dat ik het niet alleen voor mezelf doe. Ook voor mijn spruit later. Dat hij/zij kan lezen hoe het voor mij was om hem/haar te laten komen. Vandaar dat ik toch maar weer in deze pen klim.

Er is genoeg gebeurd. Misschien wel te veel, waardoor het schrijven op de achtergrond raakte. De afgelopen maanden speelden er twee grote dingen: mijn verbouwing en het niet-zwanger worden. De eerste was een enorme happening. Ik zit er nog steeds middenin. Ik vond het superheftig om het allemaal in mijn eentje te doen. Al die keuzes, als die tegenslagen. Vooral in de directe woonomgeving zijn er mensen die moeilijk doen. Zelfs zodanig dat ik er echt nachten niet van heb geslapen. Mijn conflict-vermijdende gedrag kon ik hier niet tentoonspreiden. Ik moest keihard met de billen bloot. Maar goed het einde is in zicht. Op maandag 2 januari komen de verhuizers en dan slaap ik s avonds in mijn nieuwe huis. Linksom of rechtsom! Het zal nog niet helemaal af zijn, maar mijn bad werkt.

Hoe vaak ik al boven ben en de extra kamer in wandel. Ik heb hem al vier keer ingericht in mijn hoofd. Dan komt het wiegje en daar de commode. O ja en daar een kast met de kleertjes. Hier zet ik dan zo’n lekker leunstoel neer. Ach, als je eens wist hoe graag ik wil dat ik kon zeggen ‘dit wordt de babykamer’ in plaats van ‘hopelijk wordt dit ooit de babykamer’. Met pijn in mijn hart. Toch ga ik er een logeerkamer van maken tot die tijd. Ik ga er een bed neerzetten en dat soort zaken. Want als ik ga wachten met inrichten tot pixel zich aandient, kan ik waarschijnlijk lang wachten.

Dus alles in het nestje is straks helemaal klaar. Ik heb bewust niet gekozen voor een per definitie nu al kindvriendelijk huis. Voor hetzelfde geld duurt het nog jaaaaren voordat pixel komt. Nu is het goed zoals het is. Daar had ik nogal wat moeite mee in het begin. Maar heb het licht gezien. Zoals zo vaak in dit proces. Allemaal kleine stapjes om tot zo’n uberloslaatmodus te komen. Het is me nogal wat.

Maar goed, toen de verbouwing over zijn hoogtepunt heen was en we towards the end kwamen, heb ik me serieus in Plan C Denemarken verdiept. Toen ik op het forum hoorde over de verplaatsbare en opstuurbare tankjes die 2 weken goed blijven, werden mijn mogelijkheden acuut uitgebreid. Nu kon ik het bij de dokter laten bezorgen! Dit heb ik met de arts besproken. Toen ik zijn kamer inliep, vertelde hij dat ze het nog even over mij hadden gehad. Hoe ze me toch nog beter zouden kunnen helpen. Andere technieken? Andere middelen? Dat vond ik zo fijn om te horen! Iemand die zich professioneel echt met mij bezighoudt. Om mij te helpen zwanger te worden. Ik was echt ontroerd.

We hebben samen de mogelijkheid van IUI onderzocht. Hij denkt dat dit een goede vervolgstap is. Dat betekent dat het geen gewoon zaad is, maar gewassen. Dit brengen ze dan direct mijn baarmoeder binnen. En hoeft het alleen nog maar de eileider in te zwemmen. Peace of cake zou je denken…. waarschijnlijk niet.

De arts zal zich met zijn collega verdiepen in de werkwijze van Denemarken en de te gebruiken spullen. De golden wonders worden ruim van te voren bij de praktijk afgeleverd. Ik heb hiermee een aantal spanning verhogende factoren geëlimineerd. En dat voelt heel goed. Nu hoef ik alleen maar te testen en dan kan ik daarna gewoon naar de dokter voor de behandeling. Hoef niet meer langs de donor. Hoef geen afspraken met hem te maken. Hoef niets meer te doen. Een heel prettige gedachte.

Toch heb ik er wel lang over nagedacht. Mijn huidige donor komt pas half maart terug. Dat vind ik erg lang om alleen maar ‘te genieten’ van mijn nieuwe huis. Ik wil graag verder. Niet ten koste van alles (getuige het feit dat ik nu 2 maanden geen poging heb gedaan). Maar wel verder.

Ik heb hem een paar weken terug even gesproken. Voorgelegd wat mijn plannen zijn. Vooral uitgelegd dat het in mijn beleving twee verschillende trajecten zijn. Appels met peren vergelijken, bij wijze van spreke. Een nieuwe donor in de oude methode wil ik niet. Ik vind het een fijne man en goede donor. Dat is dus het punt niet. Maar de nieuwe methode geeft me meer rust. Die donor ken ik niet. Dat is het verschil.

Aan de ene kant vind ik dat lastig en apart. Aan de andere kant, de zeer uitgebreide informatie (inclusief een audio-opname van een kwartier) geeft wel een reële indruk. Pixel kan altijd op zijn/haar 18e de gegevens opvragen en contact zoeken. Dat is hetzelfde als nu. Met het kleine verschil dat het echt niet eerder kan. Dat zou met mijn donor wel eerder kunnen. Tja. Ik weet niet wat beter is. Wat beter voelt.

Ik voel dat ik zoveel mogelijk hobbels op dit toch al klinische pad wil gladstrijken. Daarmee slaag ik met Denemarken wel beter. We gaan het meemaken. Plan C is in werking gezet. Voor het eerst in maanden voel ik weer een fijne flow. Dat is waar ik mezelf weer in herken. En word ik dus blij van!