Halve hoop

En opeens ben ik weer aan het testen. Tot die tijd was de waan van de dag genoeg aanwezig om me met heel andere zaken bezig te houden. Nu heb ik drie 'wanen' die me van de straat houden. Huizenkijkerij en huizenverkoperij, bezuinigingen, reorganiatieplannen, OR-werk en oja een upcoming klusmoment…. Ergens dat mindfulness-gevoel behouden, lastig.

Gisteravond lag ik bed en gleed het concept zwanger worden van de aankomende poging zo mijn hoofd in. Instinctief reageerde ik met een afwijzend gevoel. Immers, hoe meer hoop, hoe groter de teleurstelling. Daarover kwam ik aan het denken. En ik besloot dat ik dit maar een dom concept vond. Vanaf nu ga ik bij elke poging heerlijk los in het fantaseren en hopen dat het raak is. Het zou zo mooi zijn als… Ik geloof niet dat de teleurstelling minder groot is wanneer ik er minder 'hoop' op had. Je hebt hoop of je hebt het niet. Halve hoop in dit soort 'matters of the heart', daar geloof ik niet in. Punt. Maar wat misschien nog wel veel belangrijker is, ik geniet er van. Laat dat nou net the fun part zijn! Waarom zou ik mezelf dat ontzeggen?

Dus ben ik lekker er op los aan het fantaseren geslagen. Overdag heb ik daar geen splintertje tijd voor. Maar als ik lekker in bed lig wel. Dus hoop ik dat het deze aankomende raak is. Sterker nog, ik hoop dat mijn lieve eitje valt op de afgesproken kalenderdag. En ik hoop dat de inseminatie weer vlot loopt. En dat als ik op vakantie ben een test mag doen. En dat ik daar erachter kom dat het raak is. En dan wordt het een winterkind. En dat ik hoop mijn huis gauw te verkopen en dat mijn favo-gezien huis nog op de markt is straks…enzovoort. Ach wat fijn allemaal! Ik geniet er tenminste van. Ik blijf niet hangen in allerlei doemscenario's en de beruchte beren op de weg….

En als het allemaal niet zo is deze maand, dan hoop ik gewoon weer door de volgende ronde. Dan heb ik wel nieuwe hoopscenario's. Zoals het maar hele hoop is, en geen halve, teken ik ervoor. Zo ga ik er ten volste in. Dat heb ik nu met alle stappen in het proces gedaan. Deze hoort er voor mijn gevoel ook bij.

Misschien denk ik er over vijf pogingen wel heel anders over. We zien wel. Kijk, en daar komt mijn geleerde mindfulness gelukkig om de hoek kijken.

Zo ook de gedachtes aan de tweede inseminatieronde. Ik heb het de afgelopen weken goed 'doorpraat/doorleefd'. Ik merk dat ik er klaar voor ben. En er zin in heb. Ik zie er niet meer tegenop. Mocht het me onverhoopt weer zo aanvliegen, dan heb ik bedacht dat ik de keer daarop iemand vraag erbij te zijn. Iemand die ik vertrouw en waarbij ik me veilig voel. Doordat ik dat bedacht heb, geeft het rust. En dat maakt dat ik helemaal niet meer op zie tegen de aankomende poging.

God wat ben ik goed en zennerig bezig!

Oja, vandaag weer zo'n typisch gevalletje 'je kunt nooit bevroeden wat het leven in petto heeft, het loopt toch altijd anders'…. Ik heb besloten dit door te zetten, ondanks alle onzekerheid of ik überhaupt nog wel een baan heb in september. Immers, geen vast contract, reorganisatie die eraan komt. Vandaag  gehoord dat ze in dit proces een aantal tijdelijke contracten juist wel willen behouden in het kader van de kwaliteitsslag die ze willen maken. Daar hoor ik dus ook bij. Hoe fijn! Zo zie je maar weer. Life is like a box of chocolates.. you never know wich one you get!