Ingesleten bedding

Ik kom tot het besef dat zo'n maandje off balance juist goed is. Ik merk dat allerlei gedachtes en gevolgtrekkingen postvatten die er eerder nog niet waren. Het borrelt. Dat is gek. Ik zit er middenin, maar eigenlijk toch ook niet. Een ontwikkeling in inzichten.

Een van die dingen is de briljant rigide denkwijze die ik soms onbewust hanteer. Als eerst…., dan later dat. Om vervolgens er ALTIJD achter te komen dat het zo NIET werkt. En waarom ik het steeds weer blijf doen? Oude gewoontes slijten blijkbaar niet makkelijk. Maar ik ben de bedding van dit hardnekkige riviertje toch aan het verleggen.

De nieuwe foto's en tekstjes leveren, behalve mooie beelden en woorden, geen nieuwe bezichtigingen op. Meestal gebeurt dit in de eerste week van aanmelding op Funda. Er groeide in mij een steeds grotere onvrede over onder andere de prijsstelling. Maar, zo rechtlijnig mijn gedachtes af en toe kunnen zijn….een prijsverlaging doe ik pas als ik zwanger ben. Opeens kwam het binnen: 'deze gedachtegang slaat helemaal nergens op'. Waarom moet er altijd een oorzakelijkheid in zitten? Waarom kan ik niet de zaken op zichzelf staand bekijken? Immers, ik voel me eigenlijk niet goed bij de prijs, maar ik ga hem pas verlagen als de druk wat meer is opgevoerd. Dat slaat als een tang op een varken. Ergo, binnenkort maar eens de makelaar bellen. Beter bij mijn oergevoel blijven. En handelen naar intuxefite. Overigens, mijn onderbuikgevoel werd door een andere makelaar wel bevestigd.

Een tweede inzicht deze maand. Tijdens K'nacht verzuchtte ik tegen mijn vriendinnen dat het zoooo lang is geleden dat ik een leuke vent ben tegengekomen. Al was het maar om eens weer te zoenen. Maar ja, dat had ik in september rigoreus on hold gezet. Toen was dat de goede beslissing. Dat ging ook allemaal niet samen. Ik had al mijn tijd en energie nodig om mijn droom te verwezenlijken. En daar ben ik nu een heel eind mee op weg. Doordat veel hobbels en obstakels zijn genomen, komt er dus ongemerkt weer ruimte voor andere gevoelens. Dit was er dus eentje van.

Mijn vriendinnen zeiden los van elkaar dat het een het ander helemaal niet hoeft uit te sluiten. Mijn eerste reactie: 'maar dat kan ik die man toch niet aandoen?' Beiden ontkenden dit. Je doet helemaal niemand iets 'aan', zeiden ze. 'Als je maar eerlijk en oprecht bent en blijft. Immers, hij is er toch ook bij betrokken. En vast en zeker mans genoeg om zijn eigen beslissing daarin te nemen. Hij kan heus wel zijn eigen keuzes maken.' Hmmmm.. een volledig nieuw perspectief. Dat moest even bezinken.

Wat namelijk vooral belangrijk is, is de gedachte dat ik niet meer op 'zoek' hoef naar de vader van mijn kind. Die queeste is so far beëindigd. En dan wordt het principe 'leuke man' letterlijk weer 'leuke man'. Zonder allerlei eisen, wensen, verlangens en onder tijdsdruk. En dan wordt het oprecht weer leuk. En ruimte om te ontdekken.

Prompt kwam ik zondagavond een leuke man tegen. Voor het eerst weer in een jaar tijd. Hoe is het mogelijk? Weliswaar geen gevolg gehad, maar het gevoel was heel prettig. Het hier en nu is leidend. Niet het straks en later. Wat een mindfull gebeuren allemaal weer.

Dit en nog veel meer hersenspinseltjes gingen afgelopen weken door mijn hoofd naar mijn hart en weer terug naar boven. Daar vormde het zich tot nieuw inzicht. En daar ben ik blij mee. En zo, beste lezer, wordt een mens dus wijzer…..

Althans als je de ingesleten bedding van de rivier daadwerkelijk verandert. Anders blijft alles zoals het was.