Off balance

Ik voel de behoefte om te schrijven. Alleen komen de woorden niet. Ze zitten vast. Omhuld door allerlei ondefinieerbare gevoelens. Afgelopen maand was een gekke maand. Ik kwam terug van vakantie met direct bezoekjes aan de dermatoloog. Oordeel: psoriasis capititis. En ik merk dat het na al die weken nog niet weg is. Het breidt zich uit op andere plekken. Een chronische aandoening erbij. Hmmmm.. was best even slikken. Best heftig. Tot overmaat van ramp lees ik in de bijsluiter dat je moet uitkijken met zwanger worden slash zijn. Zucht… dokter weer gebeld. Gelukkig kon ik het wel middel wel gebruiken omdat ik maar in beperkte mate hoef te smeren. Maar ja, nu het zich volgens mij uitbreidt..hoe gaat het dan? Gelukkig gaat dat niet hard. Heel gestaag voel ik af en toe een plekje ergens anders en dan weer niet. Ik vind het maar een gedoe. Al die smeersels 's avonds en 's ochtends.

Lange gesprekken gevoerd over de vermaledijde afhankelijkheid. Hoe kan ik ermee omgaan? Hoe moet ik er mee omgaan? Wat zijn de mogelijkheden? Bottom line is: niet veel. Accepteren. Ben erachter dat het meer is dan geduld hebben. Nederigheid, dat is het woord. Dat reikt verder dan geduld. Ongeduld onderdruk je. Nederigheid omarm je. Anders is het niet oprecht. My god, iets dat ik nog niet helemaal in de smiezen heb. Maar begin het concept ervan door te krijgen.

Een andere conclusie is dat ik in dit proces met zoveel compleet nieuwe ervaringen word geconfronteerd, dat ik het allemaal toch nog wel een tikje serieuzer onder de loep kan leggen. En dan met name de tijdsspanne. Ik merk toch dat in mijn hoofd de uitrolmogelijkheden van dit proces niet verder reikte dan steeds enkele maanden. Dat heb ik toch nu drastisch gepoogd bij te stellen naar ruim een jaar. Dat is pas nederigheid ten toon spreiden. Ik heb niets te willen. Wel veel te wensen. Maar niets te willen. Mijn lijf en andere externe factoren beslissen. Ik heb tot zekere hoogte invloed. Maar daarna… it's out of my reach. Wauw. Dat besef is zo existentieel. Het voelt zo dubbel omdat er zoveel gewicht aan de wens hangt. Diezelfde wens maakte dus ook dat ik de tijd onder druk probeerde te zetten.

Ik merk dat ik voel dat het niet meer zo heel erg is als het nog een half jaar duurt. Ik denk in heel 2011. En niet meer in 'de eerste helft van 2011'. Neemt niet weg dat dat compleet nieuwe gedachtes met zich meebrengt. Immers, mijn contract met mijn donor is voor 6 maanden. Dat loopt in juli af. Moet ik daar na volgende maand al over beginnen? Of juist niet? Het is en blijft een zijden draadije….

Volgens mij heeft D. doorgehad dat ik nogal van de leg was door zijn out of the blue-vakantiemededing. Hij mailde spontaan vandaag dat half mei ook zijn verjaardag is, die hij dit jaar wel uitgebreid gaat vieren. We plannen er hopelijk omheen. Nu kan ik me daar tenminste twee weken op voorbereiden. Heel fijn.

Ik heb de afgelopen weken maar gebruikt om nieuwe, professionele foto's van mijn huis te laten maken. En ze zijn heel mooi geworden. Maar ja…het gaat om kijkers! Mijn tekstje op Funda ook weer eens kritisch onder de loep gelegd. Eind deze week wordt ie weer aangemeld. Kijken wat dat hopelijk weer op gaat leveren. Meer dan dit (en een prijsverlaging) kan ik niet doen. Maar dat laatste ga ik pas inzetten als ik zwanger ben, heb ik besloten.

Ondertussen voelt alles raar en gek. Even is de balans zoek. Ik merk het omdat ik weer minder frequent mijn sportschooltje bezoek en weer grandioos aan het knagen ben. Ergo de kilo's vliegen er weer aan. Ik ben nog aan het besluiten wat ik hier nou weer mee moet. Eerste impuls 'afschuw!'. Mezelf weer kastijden voor deze buitensporigheid. Deze zwakte. Het is zo'n ingebakken, ingesleten pavlov-reactie. Ik ontkom er bijna niet aan. Ik KAN niet genieten, omdat het niet mag. Maar als ik ZOU genieten, dan eet ik het waarschijnlijk allemaal niet.

Wie heeft het antwoord? Dit is z'n levenslange queeste…..