En dat was
ik. Ik had er 'zin' in. Alhoewel dat heel raar klinkt. Ik wilde toch graag een
nieuwe ervaring hiermee opdoen. Was helemaal niet zenuwachtig, maar meer
opgewonden nerveus. Of alles nu wel flex zou gaan. En dat ging het wel. Mijn
donor kwam weliswaar te laat en was even vergeten dat we in het contract twee
keer per keer hadden afgesproken, maar hij was er ten minste…We hebben nu
afgesproken dat we de volgende keer voor de eisprong en op de dag van de
ovulatie afspreken.
Maar goed, first things first. We hebben even weer een glaasje cola genuttigd, even
bijgekletst en van die dingen. Ik heb verteld dat ik het de vorige keer
erg moeilijk vond. Waarop hij droog zei: 'dus je hebt het door de wasbak
gespoeld'… Ik keek hem aan en zei echt uit de grond van mijn hart…dat nooit!
Was trouwens niet eens bij me opgekomen de vorige keer!
Toen ik aan
de gang mocht, had ik nog even een hachelijk momentje. Ik was even vergeten hoe alle onderdelen ook al
weer in elkaar gezet moesten worden. Accuut mijn redder in nood gebeld
(hofleverancier van spuitjes en toebehoren) die mij rustigjes de stappen heeft
laten herhalen. Ik had toen direct door dat ik ergens nog een onderdeeltje
vanaf moest knippen.
Naderhand
mijn zus gebeld. Samen een half uurtje gekletst. Dat was wel weer heel fijn. We
hebben nog een enorme lachbui gehad…dus dat was een fijne afronding van deze
-voor mij eigenlijk eerste - poging. Heb de gouden rakkers nog even op
voorhand vermanend toegesproken. Dat ze hard moeten zwemmen en niet tegendraads
moesten doen. Hopen dat het heeft geholpen.
Ben
overigens druk aan het googelen of ik vanavond wel relaxed in bad kan. Kan
nergens een echt eensluidend antwoord vinden. Tot die tijd verbijten dus.
Met deze eerste poging brengt dat
dus direct allerlei gevoelens met zich mee. Ik merk dat ik hoop heb.
Zoals ik al eerder schreef, ik geloof niet in halve hoop en halfslachtige
wensen. Ik ga er dus ook vol in. En ik merk wel hoe hard ik op mijn bek ga, als
deze poging is mislukt.
Misschien
houd ik het alleen deze maand vol, misschien nog wel twaalf. Wie zal het
zeggen? Ik weet het niet. Mijn scenario voor deze maand
is als volgt: aankomende zondag ga ik op vakantie. Als ik daar het laatste
weekend in ga, mag ik testen. Ik ga mijn zus Skypen en dan doen we ' samen' de
test. En dan is ie natuurlijk positief. Jeuj! Nou dat lijkt me een mooi
scenario. Temeer omdat ik op dit vakantie-adres heftige gevoelens en
diepe dalen heb meegemaakt. Hoe leuk zou het zijn als ik met deze poging dat
cirkeltje kan rondmaken…? Mocht het niet zo zijn, dan heb ik vast wel weer een
ander fijn, passend scenario voor de volgende maand. Vooralsnog ga ik voor deze
versie.
In dat
script zit ook nog een aantal zijlijnen. Een van de storylines…een kijker van
de afgelopen Open Dag die koper wordt.. dat lijkt me een verdienstelijke
bijrol…ik heb mijn makelaar gebeld en hoop dat zij hem heeft kunnen bewegen tot
een tweede bezichtiging.
Ze zou me
bellen vanmiddag…maar onze vrinden van T-Mobile gooien behoorlijk roet in het
eten. Ik ben al sinds 2 uur vanmiddag verstoken van elke vorm van telefonisch
contact… jammer dus. En veel geduld dus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten