Vervlogen hoop

Niet zwanger. Nog steeds niet. Het heeft me al heel wat tranen en verdrietige momenten gekost. Met mijn tweede donor heb ik nu 3 pogingen achter de rug. Bij de huisarts. Die man krijgt overigens een standbeeld als het lukt! Hij en zijn vrouwelijke collega doen er alles aan om me te helpen. Zelfs op hun vrije dag naar de praktijk komen. Ongelooflijk. Het voelt voor de verandering fijn als mensen (vooral in de MMM) je graag willen helpen en dat je geen nul op het rekest krijgt.

Maar goed, ondanks alle positieve vibes mocht het dus niet baten. Te veel aan mijn hoofd? Een verbouwing die helemaal uit de pas loopt? Die keuzestress veroorzaakt? Thuisloos zijn? Geen vast stekkie meer? Maar een B&B waar ik voor een maandje kleren heb liggen? En nu al weet dat ik 2,5 maand onder de pannen ben? Een baan die veel vergt (en ook energie oplevert, dat wel)? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat het niet lukt. En dat ik vecht tegen de gedachte ‘het komt nooit’. 

Denk dat ik daar nog wel het drukst mee ben. Me niet laten meeslepen in een het zinkende schip. Die vizieuze cirkel is funest. Hoop houden, positief blijven. Bah, soms wil ik dat helemaal niet! Ik wil gewoon zwanger zijn, zodat dit gedoe achter de rug is. De afspraken, het testen, het inplannen, het hopen dat alles eindelijk een keertje gemakkelijk gaat. En dat gebeurt niet. Het zou makkelijker zijn als ik me daar bij neer zou kunnen leggen. Ik probeer het, maar het is verdomde lastig. Mijn zen is niet echt bij me. Ik mis het. Waar heb ik het verstopt?

Nu is mijn donor 4 maanden in het buitenland. De laatste hoop op zwanger 2011 uit, vervloog toen ik 2 weken geleden ongesteld werd. En nu?

Ik heb een korte cyclus, dus dit betekent 5 rondes overslaan. Even niet in november/december vanwege de verbouwing is handelbaar, maar dan ook nog 3 rondes? Ik kan er maar moeilijk mee overweg.

Het antwoord heb ik nog niet. Ik ga bedenken welke opties er zijn.