woensdag 1 juni 2011

Volhouden


Ik heb ernstig het gevoel dat ik ongesteld ga worden.
Ik heb een bod gehad op mijn huis, alleen veel te laag.
Ik ben nog niet uit de onderhandelingen met een nieuw huis.
Allemaal van die dingen die dan eventjes gewoon niet meezitten. Daar baal ik van. Ik wil graag een gelukje. Links om of rechtsom. Dat lijkt me nou zo fijn. Iets waar je even lekker op kunen teren. Waar je aan terugdenkt en blij van wordt. Dat gevoel. Dat is er niet.
Natuurlijk weet ik dat ik op de ongesteldheidszaken vooruit loop, maar mijn lijf ken ik langer dan vandaag. Alle tekenen zijn al vaag aanwezig. Ben al bezig met ronde 4 in juni. Die valt heel onhandig. Veel heen en weer rijden tussen het oosten en het westen. Maar dat zal ik uiteraard zonder morren doen. Een zorg is gelukkig weg. D. zal er zijn. Dat is zo'n immense opluchting!
Wat het huis betreft, tja ik merk dat dat me dwars zit. Ik ben in prijs gezakt. Die is nu goed. De kijkers op open dagen zijn stuk voor stuk superenthousiast. Maar je hoort er verder niets van. Dat vind ik dan zo gek. Hoezo kunnen mensen dat dan faken? Een dame riep alleen maar 'ik ben verliefd op dit huis'… dat zeg je toch niet zomaar? Nou ja zeg… en daardoor word ik op het verkeerde been gezet.
Of mensen komen kijken en besluiten na al bijna de stukken te hebben opgevraagd dat ze met NHG een huis willen kopen…. Allemaal leuk en aardig, maar dan WEET je wat je max is. Dan kom je toch niet hier? Ik probeer het allemaal te begrijpen, maar is best lastig.
Natuurlijk weet ik dat ik blij moet zijn met het feit dat er uberhaupt iemand een bod doet, mijn huis heel tof vind het gewoon al komt kijken……
De (in mijn ogen) vreselijke uitdrukking luidt dat het glas halfvol is. En dat is-ie bijna altijd. Vandaag is-ie half leeg. Zo.
En morgen zal het allemaal weer anders zijn.
Dus uitzitten, nederigheid tentoonspreiden, geduld opbrengen, zen voelen- blijven- zijn.
Ik vind het allemaal maar wat. Gelukkig ga ik nu een lang weekend in Stockholm uitwaaien. Mijn lieve vriendinnetje S slaat vast een arm om me heen als het nodig is….

Geen opmerkingen:

Een reactie posten