Geen verrassing

Waarom word ik nou niet verrast door mijn lijf? Ik voelde al van mijlen aankomen dat ik ongesteld zou worden, which of course happened. Gelukkig was S. er om een arm om me heen te slaan. Ervoor te zorgen dat we heerlijk afgeleid werden in het prachtige Stockholm. Een zonnetje doet wonderen!

Inderdaad, want toen ik zondag met mijn koffertje tussen de buien naar huis liep, overviel me toch een gevoel van treurnis. Alsof het een soort uitstel van executie is. Alleen thuiskomen in een regenachtig omgeving. Alleen dealen het gevoel van falen en mislukking. Is dat dan zwelgen? Ik heb er maar aan toe gegeven. Mijn mondhoeken gingen neerwaarts, evenals mijn humeur. Heb een kinderfeestje later die middag afgezegd. Zuchten, zuchten en hopen dat morgen alles weer beter voelt.

En dat was het wel iets. Gelukkig maar. Ik doe zo mijn best om overal het vertrouwen in te houden, het positieve in te zien. Ik weet dat ik dat kan. Maar als het dan op verschillende vlakken om je oren vliegt, is dat positieve soms lastig vasthouden.

En dus zucht ik nog maar een keer.

Donor direct gemaild. Hij komt gelukkig weer en heeft nog steeds al het vertrouwen. Ik hoop maar zo dat ie dat blijft houden. Mijn hele jaarlijkse uitje in de feesttent wordt me door de aankomende poging door de neus geboord. Het zij zo. Hoe jammer ik dat ook vind. Even slikken en bedenken waarom ik dit toch ook al weer zo graag allemaal wil. O ja, daarom dus…

Nu eerst maar even weer bezig in het nu. Eerst dit weekend. Vriendinnetjes zien. Maar toch…dan loop ik naar huis vanavond en kom ik mijn buurvrouw tegen. Ze weet van mijn verhaal. Ik van het hare. Ze denken er over om zwanger te worden. Ze vraagt me vaak hoe dat dan werkt met die ovulatietesten et cetera. En verdomd, is ze gewoon al 10 weken onderweg. Ze wist het niet eens. Wat voor gevoel hoort hier nou bij? Geen jaloezie, geen wrok, maar ook zen, geduld, altruïsme is ver te zoeken. Dat onbestendige gevoel, daar hang ik nu in.

Neig te denken 'het komt vast nooit goed'..tot 'waarom zij wel?', tot…ach. Van die niet-constructieve gedachtes. Ik wou dat ik haar was. Maar ja dan had ik ook een vent. Dan ging het allemaal wat minder planmatig. 'Je moet er niet zo mee bezig zijn'. Alsof dat kan in mijn situatie! Duh….

Misschien neigen morgen mijn gedachtes wel weer meer rechtop. Laten we het hopen. Ik heb echt te doen met al die vrouwen (vooral die alleen!) die dit maanden achter elkaar meemaken. Diep respect voor hun veerkracht, vertrouwen en moed. Ik hoop dat ik het ook kan opbrengen.