Weer een fase voorbij

En opeens ben je bijna vijf maanden verder en moet je weer aan het werk. Daags voor de eerste werkdag vroeg een vriendin of ik er zin in had. "I couldn't care less", zei ik. En ik meende het ook. Tegelijk weet ik dat gevoel tijdelijk is, want niet werken is voor mij geen optie. Pollewopje heeft echt een leukere moeder als die werkt. Ben nu één week aan het werk en ik moet zeggen, we gaan gestaag de goede kant op. Ik kom er wel weer in, en belangrijker, ik ga het zeker weer heel leuk vinden.

Moeite had ik met het feit dat er weer een periode is afgesloten. Einde verlof, einde bijzondere tijd, hallo real world. Onze twee-eenheidbubbel is uiteengespat. Weliswaar ingecalculeerd, maar toch. Nu moet ik haar delen met de rest van de wereld. Gelukkig gaat dat allemaal voorspoedig.

 Terugkijkend op mijn verlof kan ik niet anders concluderen dat ik ongelooflijk gezegend ben met een überchill, makkelijk, lief en zoet meiske. Ze slaapt, eet, lacht, beweegt zoals het hoort. Ze huilt echt nauwelijks. Krijsen? Uren jengelen? Ik ken het niet. Als ze al één keer in de week huilt is het veel. Een heel tevreden kind dus.

En heel gevoeglijk. Ze eet alles wat ik haar voorzet, ze slaapt al sinds start maand 4 zonder avondfles door van 7 tot half 8. Een gezegend mens ben ik. Maar bovenal is ze heel erg gezellig en lief. Ze kan zich heel erg goed zelf vermaken. Ze is een kijker. Ze observeert en probeert. Geen sloper in de dop. Ze kijkt eerst even de kat uit de boom. Niet de snelste met dingen, niet de langzaamste. Echt een genot om naar te kijken en mee te spelen.

Het lijkt wederom een litanie van geweldigheden... en dat is het ook. Wat een verrijking in mijn leven. En ik hoef er niet eens vroeg voor op te staan. Vanaf deze week voor het eerst weer een wekker gezet. Wie had dat gedacht :-) .

Deze week voelde ik echt voor het eerst dat we samen een familie waren. Dat was een groot geluksmoment. Ik en mijn moppie, wij redden het wel.

Genieten

Man, wat gaat de tijd toch snel! Ik typ dit, wachtend tot ik haar wakker ga maken voor de half 11 fles. Lijkt tegenstrijdig; wachten versus dat de tijd vliegt. En toch is het zo. Mijn lieve schat is al weer bijna 12 weken. Vandaag keek ik de bevalling terug op beeld. Ik zag mezelf en mijn kleine pollewopje. Wat was ze klein! En wat was ik een bikkel! Tranen sprongen me weer in de ogen.

De zorg voor mijn schat wordt steeds makkelijker. Ik word steeds makkelijker. Relaxed was ik al wel. Geduld heb ik wel. Maar het allerfijnst is de constatering dat ik het allermakkelijkste baby'tje heb van de hele wereld. Het is werkelijk ongelooflijk. Eten, slapen, spelen, liggen, interactie. Alles gaat makkelijk. Nergens problemen, nergens zie ik tegenop. Niets gaat moeilijk. Dit al typend denk ik 'ik moet het niet jinxen', tegelijkertijd weet ik dat dit onzin is. Ik begin steeds beter haar karaktertje te lezen. En dat is gewoon niet pittig of driftig. Ze huilt bijna niet. Er gaan dagen voorbij dat ze niet huilt. Soms durf ik het niet eens hardop te zeggen :-).

Ergo, het vermenigvuldigt mijn geluk, denk ik. Haar lieve, schattige gezichtje met die grote blauw/grijze ogen. Die lach elke morgen als ze wakker is en ik haar kom halen... het is ongelooflijk. Mijn hart loopt oprecht over van liefde. Het kan dus!

Ik voel gelukkig niet de 'last' van de verantwoordelijkheid voor haar. Ik neem het per dag zoals het komt. Ik vind het geloof ik ook wel fijn om verantwoordelijk te zijn voor haar welzijn, haar groei en ontwikkeling. Maar nogmaals, makkelijk praten tot nu toe.

Mijn dagen vul ik nu met een ritme en schema. Het werkt voor mij het beste en dus ook voor pollewop. Want het maakt mij het relaxed om zo te leven. Ik had een missie al voor de geboorte en dat was SLAPEN. Ik wilde heel graag dat ze in staat werd gesteld zelf te leren inslapen in haar eigen bedje en doorslapen in plaats van hazenslaapjes. En dat is gelukt. Daar ben ik zo blij mee. Ze kan, als ze wakker wordt nu zelf weer verder slapen. Inslapen gaat ook supergoed. En doorslapen.... met 6 weken trok ze van half 11 tot 5 door en met 8 weken tot 7 uur. Ze kon het! Ik slaap ook lekker in s nachts. Wetend dat mijn dochter gewoon zelf ook lekker slaapt. Lang leve het bakerzakje!

Dit teruglezend denk ik wel 'wat een jubelgebeuren'. Gaat er dan niets minder goed? Eigenlijk niet. Enige dat me overviel is het gevoel van liefde. Dat ik zoveel liefde had. En het stomme is, dat ik dat juist nu ook graag zou willen geven aan een leuke vent. Het is dus niet zo dat mijn pollewopje al mijn aandacht en liefde opeist. Ik merk dat ik nu sterker het gevoel heb dat ik mijn liefde zou willen delen met iemand. Liefde vermenigvuldigt dus. En dat is een rare gewaarwording. Dat had ik niet verwacht. Ik had verwacht dat ik daar de aankomende jaren niet mee bezig zou zijn/geen tijd voor zou hebben. Het is dus het tegenovergestelde. Voor het eerst voel ik het gemis van een partner. Niet eens zozeer voor mijn meisje - een vader- , maar gewoon het kunnen delen van liefde. Nou ja, we zullen zien wat de tijd mij brengt.

Ik heb nog tot half november verlof. Wat is dat toch fijn. Steeds vaker leuke dingen doen, erop trekken, maar ook haar laten groeien en bloeien op regelmaat en ritme. Het is een geschenk dat ik haar moeder mag zijn!

Ze is er!

Het op de kop af 3 weken geleden dat mijn bevalling begon. Precies nu ik start met schrijven. Toen kon ik niet meer praten en denken. Toen mocht ik aan de bak. En hoe! In vogelvlucht mijn verhaal....

Dinsdagmiddag 18 juni om half 3 's middags braken mijn vliezen. Mijn vriendin H die bij de bevalling zou zijn, was er toevallig. Andere vriendin B gebeld zodat ze deze kant op kon komen. VK gebeld, vruchtwater opgevangen, en dat allemaal nog zittend op de wc waar er liters en liters water uit mij kwam. Als in de film!

Na de eerste consternatie naar beneden. Daar op de bank op een enorm kraammatras gewacht op de vk. Die kwam en legde uit wat er nu ging gebeuren. Ze heeft even geluisterd naar het hartje en alles was goed. Ik moest gewoon wachten op de weeen. Kwamen ze niet binnen 24 uur, dan moest ik naar het zkh. Tegen 6 uur, half zeven zat ik al op mijn skippybal de eerste rommelweetjes op te vangen. Dit ging nog gepaard met een hoop gezelligheid.
Om 7 uur hebben we nog een 'galgenmaal' gehad met z'n drietjes.

Even gaan rusten op de stretcher en het bad gevuld. De dames hebben deze honneurs zeer goed waar genomen. Mijn bevalbad was binnen no time gevuld. Ik hoopte dat ik er snel in zou mogen. Ondertussen had ik mijn doula gebeld. Doordat mijn vriendinnen er al zo op tijd waren, was haar directe aanwezigheid nu nog geen noodzaak. We spraken af dat ze rond half 10 zou komen.

Toen ze kwam was de vk er ook. Ik kon ondertussen al niet meer relaxed praten. Ik was vanaf ongeveer 9 uur 's avonds aan de bak met het opvangen van weeën. Dit deed ik het liefste op de bal, hangend tegen de badrand aan, waar een stapel kussens op lag. Door heen en weer te bewegen was het goed te doen. Alleen de rugweeën die via mijn anus omhoog kropen waren niet te harden. Vanaf moment 1 heb ik deze vervloekt. Ik kon ze niet wegpuffen, kwispelen of anderszijds. Alleen maar vervloeken. En dat heb ik gedaan....

Toen de vk me toucheerde kwam het ontluisterende nieuws: 1 cm. Daar lag ik dan, al helemaal volop in de krachtige weeen. Met de mededeling dat ze om half 3 's nachts terug zou komen, kon ik weer aan de bak. Het vervelende was dat ik nog steeds niet in bad mocht. Immers, mijn vliezen waren gebroken. Echt zo zuur... ik hing over bandrand, kijkend en lonkend naar dat warme water. God, wat wilde ik er graag in.

Om 1 uur heb ik gegild dat de vk terug moest komen. Ik wilde nu weten waar ik aan toe was. Toen ze er was, kwam wederom de teleurstelling: 2,5 cm. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik heb toen een statement gemaakt: 'Als ik NU dat bad niet in mag, dan gaan we nu naar het zkh en wil ik een ruggeprik'. Mijn vriendinnen keken elkaar aan, want dat stond absoluut niet in mijn geboorteplan. Ik wilde geen pijnbestrijding en vooral niet naar het zkh. Toen heeft de vk een aantal weeen bekeken en de wijze beslissing genomen om mij in bad te laten gaan. Ik zou het vannacht wel afmaken. Daar ging het namelijk om.

Eenmaal in bad heb ik hard gehuild. Eindelijk mocht ik. En wat was het FIJN. Ik kan echt iedereen dit aanraden! Wat een verademing met 'het droge'. Een soepeler lijf, meer bewegingsvrijheid en minder heftige weeën. Ondanks dat deden de rugweeën overigens ongelooflijk veel pijn. Ook in het water. Maar ik kon opeens mijn buikweeën als een malle wegpuffen, helemaal volgens het boekje. Ik stond absoluut 'boven' de weeën. Op een gegeven moment had ik mijn draai gevonden in bad. Dat was echt heel fijn.

De vk was ondertussen boven in mijn bed gaan slapen. Haar 32 weken zwangere buik was een bijkomstigheid die het mss voor haar ook makkelijker maakte om even boven te gaan tukken. Ik vond het wel fijn, want zo was ze direct in de buurt. De doula heeft de hele bevalling me gemasseerd, met name mijn rug en flanken om de rugweeën enigszins tegen te houden. Als ik uit mijn pufritme was, hielp ze me daar weer in. Dit deden mijn vriendinnen ook. Verder hebben zij een soort bevalverslagje bijgehouden, foto's gemaakt en aan het einde gefilmd. Ook zorgden ze voor mij, ten minste als ik al wilde. Ik werd op een gegeven moment zo vreselijk moe, dat ik zelfs tussen de weeën een soort van in slaap viel. Zo kapot was ik. De temperatuur hielp ook niet echt. Het werd de warmste dag sinds weet ik wanneer. En ik lag een topprestatie te leveren.

Tegen half 5 in de ochtend riep ik de vk. Ik wilde weer weten waar ik aan toe was. En dat heeft geholpen. Ik had ruim 7 cm. Ze heeft toen de kraamzorg gebeld. Die kwam en samen zetten ze alles klaar voor de geboorte. Ik heb er weinig van meegekregen. Mijn badrand en ik waren nog redelijk aan elkaar verknocht.... tegen kwart over 5 was het zover. Ik had bijna 10 cm. De vk heeft het laatste randje weggemasseerd tijdens een rugwee. Dat was oprecht het aller- aller- allerpijnlijkste moment van de bevalling. My god, ik dacht even dat ik doodging.  Maar ja, zei ze nuchter, het was dit of nog een uur puffen. Tja dan doe je toch dit maar.

En opeens was ik weer glashelder. We gingen de laatste fase in: persen. Ik luisterde heel erg goed naar de vk. Ik wist helemaal weer wat ik moest doen. En heb alles wat ik heb geleerd in de cursussen in de praktijk kunnen brengen. Ik zat heerlijk op mijn knieen tot mijn mijn oksels in het water. Twee dames hebben mijn handen vast gehouden en ik ben bij de eerste wee gaan persen. Het was heel pittig, maar ik merkte dat ik dit wel kon. De pijn in mijn rug was folterend. Immers, mijn baby zat nu zo laag dat ze daar ongeveer voorlag. Dat voelde ik wel! De tweede perswee ging met nog meer kracht en bij de derde stond het hoofdje. Ik heb het gevoeld. Het was surreel! Maar de volgende wee liet op zich wachten. Ik was bang dat ie niet meer kwam. VK stelde me gerust. Ondertussen meldde ze dat mijn meissie de laatste spildraai niet had gemaakt in het geboortekanaal en dat ze dus met beide schoudertjes tegelijk van voren geboren zou worden. Dat betekende dat ik werkelijk alles op alles moest zetten tijdens het persen.

Toen kwam de wee der weeën. Wat heb ik geperst. Ik was koning perswee! Ik voelde me oppermachtig. En opeens floepte ze eruit. De vk heeft haar een klein beetje geholpen. Direct heb ik geroepen dat ik haar zelf wilde aanpakken. En dat heb ik gedaan. Mijn baby'tje had ik vast en ze lag nog onder water. Ik heb haar rustig even zo laten liggen zodat ze kon bijkomen. Toen heb ik haar omhoog gehaald, heel rustig, naar mijn borst. Ze had haar ogen open en na een klein minuutje kwam er zo'n te schattig miauwtje. Echt zoooo lief. Niks niet keihard bleren, nee, heel beschaafd.

Mijn dochter was geboren! Ik was uiteraard helemaal ondersteboven en heb van alles gezegd en gedaan. Maar ze was er! Puntgaaf en volledig.

Met een heldere geest heb ik de navelstreng doorgeknipt. Dit was voor mij het moment waarop ik mijn dochter haar leven gaf en de start van haar zelfstandigheid in werking zette. Vanaf nu moet ze het (met mijn hulp) alleen doen. Haar leven is begonnen.

De placenta liet moeilijk los, maar uiteindelijk na veel gedoe kwam ie toch vanzelf, zonder spuiten of andere hulpmiddelen. Helaas heb ik al met al ruim een liter bloed verloren, dus dat maakte dat ik wat duizelig was en  mijn latere herstel niet heel erg vlot ging.

Ik heb gekozen voor een naam die 'moedige beschermer' betekent. Het overweldigende gevoel haar te zien en met haar kennis te maken is het allermooiste dat me is overkomen. En dat terwijl ik er nog helemaal niet bij kan dat ik uberhaupt een dochter heb.

De kraamtijd was in 1 woord fantastisch. Ik had een dijk van de kraamhulp en lieve lieve G is 8 dagen bij me ingetrokken om me bij te staan. Samen deden we de nachten, overlegden we wat we moesten doen en hebben we superveel pret gehad om dochterlief. Ook alle tranen hebben we gedeeld. Ze zorgde voor me, zowel fysiek als geestelijk.

Mijn herstel ging helaas erg langzaam. De hechtingen, het bloedverlies. Na dag 8 dacht ik dat ik wel zo'n beetje was maar toen kreeg ik een heftige terugval. Weer een week bed houden. Alleen toen was de dagelijkse hulp weg. Heel pittig dus en echt hulp vragen bij vriendinnen. Dat is gelukt. Nu, bijna 3 weken verder heb ik mijn lieve 'opstandige' dochter eindelijk stil in bed liggen. Ze slaapt heerlijk! Maar voor hoelang? Geen idee. Ik ga het zien.

Als ik iets in de afgelopen 3 weken heb geleerd is dat alles wat ik had bedacht, ik integraal kan loslaten. Dat begrip heb ik in z'n volle omvang begrepen. Muisje/pakketje/pixelientje gaat voor. Ik kan haar alleen maar proberen te helpen in een ritme te komen waar ook zij bij gedijt. Maar dat is best lastig. Ik doe mijn best.

Ik ben nog niet zo ver dat ik het gevoel heb dat ik 'boven' alles kan staan. Maar dat is ook nog niet zo gek. Elk huiltje, beweginkje, dingetje, gedoetje levert nu nog vragen of op z'n minst optrekkende wenkbrauwen op. Dat zal straks allemaal beter gaan. Op een gegeven moment zullen we elkaar in de ogen kijken en een vorm van herkenning ervaren. Ook ik! Ik kan niet wachten tot dat moment. En tot die tijd leef ik van cc's en uren tellen. Van slaapje naar slaapje van voeding naar voeding. Het is omslag die ik in mijn allerstoutste dromen niet had kunnen bedenken. Alle woorden die ik hier heb opgeschreven over mijn wens, ze doen geen recht aan de praktijk. Die is niet te omschrijven.
Hoe bizar!

Ik heb de bevalling uiteindelijk als een superervaring gezien. Het is bijna helemaal gegaan zoals ik wilde: thuis in bad bevallen met vriendinnen en doula. Dat is allemaal uitgekomen. Tuurlijk, mijn naïviteit over de pijn is natuurlijk weg na zo'n ervaring, maar ik heb maar een paar echte momenten gekend dat ik het oprecht niet trok. Gelukkig kan ik deze op mijn lijstje bijschrijven. De kraamtijd was ook heel fijn. Week 2 was daarentegen vreselijk. Huilen, huilen, pijn en ontreddering speelde mij parten. Nu ga ik bijna week 4 in en kan ik zeggen dat de waas is opgetrokken, de pijn bijna weg is en de kraamtranen zijn opgedroogd (alhoewel ik vermoed dat mijn lijf me hormoontechnisch knetterhard nog voor het lapje houdt)... en vanaf nu wordt het vast allemaal beter! Ik heb er zin in!

Ik schreef heel vaak aan het einde van een blog 'Ooit word ik moeder'.
Nu kan ik zeggen:

Ik ben moeder!

Meer dan laatste loodjes

Ik zie dat ik het blogje van 19 mei Laatste Loodjes heb genoemd... nou nu weet ik pas was laatste loodjes zijn. Ik ben vandaag 40 weken en 3 dagen zwanger. En ik heb al vanaf begin week 39 het gevoel van 'ze mag nu wel komen'. Dan zijn de dagen lang kan ik je verzekeren.

Maar, tegelijkertijd mag ik en wil ik niet klagen. Ik heb de meest relaxte zwangerschap ooit gehad. Alles ging en gaat goed. Ik slaap nog hele nachten, ik hoeft er bijna nooit uit om te plassen, ik ben nog mobiel, ik fiets nog regelmatig. Ik ben niet supermoe. Ik ben niet veel aangekomen (haast niets)... En het belangrijkste is, met mijn dochter gaat ook alles erg goed. Ik ben dankbaar dat ik de due date heb gehaald. Dat ik een gezond kindje in me draag, dat ik geen stress en zorgen heb. (ok, die paar hick ups mogen geen naam hebben).

Ik ben klaar voor haar komst. De bevalling zie ik niet tegenop. Ik wil graag kennismaken met mijn meisje. Klaar om de reuring aan te gaan, klaar om mezelf opnieuw te leren kennen. Klaar om moeder te worden.
Want als een dat (bijna) zeker is, is dat ik binnen nu en 10 dagen moeder ben van de allerprachtigste dochter ooit!

De laatste loodjes

Vanaf vandaag mag ze komen. 37 weken zwanger. Het voelt het heel raar. De meeste vrouwen zullen pas vanaf wk 40 ongeduld ervaren, ik heb het nu al een beetje. Dat wordt nog wat. Het kan nog wel 5 weken duren!

Maar goed. Ik heb lang niet geschreven. 7 weken om precies te zijn. Wat is er allemaal gebeurd? Het hoogtepunt was mijn babyshower op 13 april. Dat was echt helemaal te gek. 18 vriendinnen bij mij thuis. Het hele huis versierd, lekkere hapjes en drankjes, inclusief heuse chocoladefontein! Ze hadden allemaal cadeautjes meegebracht, rompertjes met textielstift beschreven en als klap op de vuurpijl was er een fotografe die van mij en mij buik foto's maakte, evenals van mijn vriendinnen. Wat een topdag. Zo moet een vrouw zich voelen op haar vrijgezellendag. Het was overweldigend.

Een tweede hoogtepunt was de boekpresentatie van de Zwangerschapsmonologen van Milou van der Will. Ik heb aan dit boek meegewerkt door mijn verhaal te vertellen. Op de presentatie heb ik dit voorgelezen. Merkte dat er behoorlijk wat emoties omhoog kwamen. Dat overviel me nogal. Daardoor besefte ik dat ik de afgelopen 8 maanden voornamelijk op de roze wolk heb gezeten en heel blij, gelukkig en positief was en ben. Maar dat wil dus niet per se zeggen dat al wat eraan vooraf is gegaan, ik naar behoren verwerkt heb en een zogenoemd plekje heb kunnen geven. Dat bewees deze voordracht maar weer eens.
Nevertheless is het een supergaaf boek geworden en ik ben oprecht trots dat ik er ook deel van uit maak. Daarbij was het een superverrassing dat ik mijn lieve vriendin A. uit Duitsland opeens tussen het publiek zag staan. Heel tof.

Derde moment in de afgelopen weken was mijn afscheid op het werk. Ik heb me het schompes gewerkt om de overdracht zo volledig mogelijk te maken. Het mocht volgens mij niet baten. De grote verbouwing was in de week van mijn afscheid begonnen. Hierdoor was het een megazooitje bij ons. Ik kon me slecht concentreren en bedacht me dat het beter was geweest om net daarvoor te stoppen. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer dus op donderdag 25 april was het dan zover. Met de collega's die er nog waren, hebben we thee gedronken en iets lekkers gegeten. Ik kreeg een mooie bos bloemen en wat cadeautjes. Hartstikke lief allemaal! Eenmaal thuis had ik oprecht verwacht dat ik moest afkicken, maar niets bleek minder waar. Ik heb het integraal over het spreekwoordelijk hek gegooid. Heerlijk.

En dan denk je... wat nu? Rust? Wat is dat? Ik heb nog een triljoen dingen te doen... en dat was ook zo. Mijn makke is dat ik me heel erg goed voel, geen kwaaltjes heb en nergens last van heb, dus dan lijkt rust wat overbodig. Maar nu, naarmate de weken vorderen, merk ik dat het wel degelijk zo werkt. Ik ben als een gek mijn huis aan het opruimen, alles klaar aan het maken voor Pixelientje en de bevalling thuis. Ik ben er bijna. Ben nog niet helemaal klaar, maar het kan gebeuren. Alhoewel... mijn bevalbad wordt pas dinsdag geleverd, dus ze moet het nog even volhouden! Ik hoop zo dat het me gegund is in bad en thuis te bevallen. Ik heb er volgens mij alles aan gedaan wat ik kon doen. Verder moet mijn lijf en de voorzienigheid het verder regelen.

Deze laatste week heeft in het teken van de mantelzorg gestaan. Wat nu na de kraamzorg? Ben ik dan tout en coup helemaal alleen? 's nachts? Overdag? Dat idee vloog me aan. Ik ben er hard over aan het nadenken hoe ik dat vind, wat ik daarvan vind, of ik het wil veranderen, wat ik dan wil en kan doen... Ergo, flinke tranen gelaten en toch maar beschroomd met wat vrienden en familie erover gesproken. Het klinkt me als een zwaktebod in de oren, maar tegelijkertijd is het scenario van de eerste 3 weken bij de meeste newborn-moeders niet heel rooskleurig. Kan toch maar beter daarvan uitgaan. En dat doende, mis ik een gat van 2 weken in deze niet-alleenzijn planning. Zucht. Nou ja, ik ben bijna zover dat ik het kan accepteren dat het zal gaan zoals het gaat en ik moet maar op mezelf vertrouwen dat ik om hulp vraag wanneer het nodig is. En hopen dat de 'spitsuur-vriendinnen' om mij heen tijd voor me vrij willen en kunnen maken.

Deze berg zal ik moeten beklimmen als ik aan de voet sta, niet eerder. Anders staat het mijn ontvankelijkheid en onbevangenheid van de bevalling in de weg.

We gaan het zien.

Fysiek gaat het de afgelopen weken nog steeds goed met me. Ik begin wat bekende kwaaltjes te krijgen, zoals wat maagzuur af en toe, wat druk op mijn schaambot, lopen is niet meer mijn favo hobby, fietsen daarentegen gaat super. Alles gaat trager, begin een beetje te waggelen en ik ben wat vermoeider.
Ik hou geen vocht vast, mijn bloeddruk is prachtig laag, ik eet goed, baby ligt goed, groeit en beweegt goed. Ik ben al met al 1 kilo aangekomen, dus voel me ook niet zwaar. Het voel al met al als een geweldig cadeautje waar ik 9 maanden over mag doen om het uit te pakken.

En nu maar weer een tukje draaien.....!

30 weken echo

In retroperspectief was ik toch wel opgelucht dat je helemaal volgens alle curves weer fijn op de middellijn valt. Althans nu. Je weet het pas als je er bent. Maar vooralsnog is de meting in het voordeel van het gemiddelde uitgevallen. Dat stemde me blij. Je hoofd en buik groeien dus gewoon lekker mee. 

Ik voel een rust over me komen. Erg prettig. Geen zorgen, geen onbestemdheidsgevoel, niks. Eerder een verdieping van het ' ik kan het wel' gevoel. Zal wellicht weer weggaan op het moment dat we richting bevalling gaan of wanneer je er net bent, maar nu is het zo.

Ik zit op yoga en mensendieck. Aan beide heb ik heel erg veel. Mijn doula geeft de eerste, de tweede zit propvol interessante en zeer nuttige informatie. Over houding, geboorte, puffen, etc. Ik ben het type dat als ik weet hoe iets zit, ik me er aan over kan geven of het paradoxaal genoeg, kan loslaten. Nu ik van alles leer over hoe mijn lijf werkt, geeft me dat dus een rustgevend gevoel. 

Nog een paar weekjes werken. 25 april ga ik met verlof. Ik heb er zin in. In het proces dat dan volgt. Het meer naar binnen keren. Het 'klaarder' zijn voor de bevalling. De volgende stap. Kom maar door. Alleen alsjeblieft met hogere temperaturen. Dit is ook niets :-(

Volgend weekend mijn babyshower. Bijna al mijn vriendinnen zijn er volgens mij. Ik heb geen idee wat we gaan doen, maar ik vind het nu al helemaal te gek dat het wordt georganiseerd. Voor het eerst een feestje helemaal alleen voor mij (en Pixelientje). Bijzonder!

Overpeinzing

Je tweede vlucht al naar Stockholm. Alleen nu ben je in principe af. Dat klinkt raar: af. Zit jij al in jouw lijfje? Ik denk van wel. Je ziel, jouw eigenheid, jouw karakter is er al.  Een van de uitingen zijn je trapjes in mijn buik. Ik ben me heel bewust van jouw aanwezigheid. Dat stemt me diep gelukkig en verbind me met jou. Mijn dochter. Toch ervaar ik niet het 'mijn' in mijn dochter. Ik ben me ervan bewust dat je ook heel erg jezelf bent. Dat vind ik spannend en wonderlijk. 

Je komst in mijn leven is zo welkom, zo bijzonder, zo geliefd! Ik voel me oprecht dankbaar en gezegend. Soms vergeet ik bijna deze gevoelens op zielsniveau. Immers er zijn heel aardse zaken waarmee ik me mee bezighoud. Je kamertje, zorg, spulletjes, kleertjes, kaartje, etc. Maar het gaat om jou en mij. 

Je bezorgt me euforie en een continu gevoel van tevredenheid. Of nee beter compleetheid. Dat klinkt raar. In mijn eentje ben ik toch ook compleet? Ik dacht altijd van wel. Maar nu je in mijn buik zit ervaar ik het hele gevoel. Liefde is het enige dat meer wordt als je het deelt. Dat voel ik nu al.

Ik hoop oprecht dat zuslief bijdraait en niet boos moegestreden en rancuneus blijft. Ik wil toch proberen om dit te op te lossen. Ik hoop het zo.
Ga sms-en. Dat ik volgende week even langs kan komen. Heb gewoon met haar te doen. Het is niet zij tegen ons. Helemaal niet zelfs. Ondanks haar verwijdering van ons. Zij kiest haar manier om ermee te dealen. Iets meer nemen ipv geven.  Ik kan er mee omgaan nu. Maar zij zelf nog niet heb ik het idee. Ik hou wel veel van haar. Meer dan ze zelf volgens mij weet....

De volgende stap

Gek toch, dat ik bellen naar de VK lastig vind. Alsof ik hen belast met mijn miemeltjes. Toch is dat niet zo. Maar ik ervaar het wel zo. Ik heb vorige week gebeld. Ik dacht dat ik namelijk geruster gesteld zou kunnen zijn dan dat ik op dat moment was.

We hebben een korte echo gemaakt om te zien of er genoeg vruchtwater was en ze lekker beweegt. Dat doet ze. Mijn baarmoeder groeit goed. Oftewel ik moet me echt geen zorgen maken over dat ik niet zo hard groei, zowel in kilo's als buikopzicht. Nog steeds hang ik rond de 1,5 kilo. Het zij zo. Ik zie wel dat mijn buik begint te komen. Daar word ik wel blij van.

Maar leukere zaken! Vandaag komen vrienden en familie me helpen alle meubeltjes en andere ongein in elkaar te zetten/ op te hangen etc. Ik heb er zooooooooo'n zin in! Het is zo vreselijk tijd om de volgende stap te zetten.

Alle kleertjes die ik heb gekregen, wil ik graag in de kast leggen of ophangen. Ik heb een box (!) vol kleertjes uitgesorteerd op maat, liggen. Ik ben er zo blij mee....! Lang leve mijn lieve vriendinnetjes.

Straks kan ik echt lijstjes gaan maken wat er echt nog moet komen, welke mandjes, kastjes of plankjes nog ontbreken etc. Ik heb er zin in!

Ben trouwens ook benieuwd of het in het echt ook allemaal zo cool wordt als ik in mijn hoofd heb....

On verra!

Het begint

Mijn buik begint eindelijk te groeien. Het heeft best lang geduurd (althans voor mijn gevoel). Ik kwam ook maar niet aan op de weegschaal. Nu, bijna 25 weken, ben ik 1,5 kilo aangekomen. Hopelijk blijft een beetje binnen de perken; immers ik heb nog wel een gevulde koekjestrommel over waar ze fijn vanaf kan snoepen :-). 

Maar goed, het gaf toch wel een klein twijfeltje, vooral in het licht van de omtrek van haar hoofdje. Bij de verloskundige heb ik haar weer even gezien en ze ligt heerlijk te spartelen in genoeg vruchtwater. Ze groeit gelukkig goed. Mijn baarmoeder komt al tot boven mijn navel. Dus allemaal goed nieuws!

Zwanger zijn. Het is een bijzonder fenomeen. Ik voel me goed, ondanks wat vervelende kwaaltjes zoals bandenpijn, obstipatie en.. ach dat was het eigenlijk ook wel. Ik heb niets te klagen. Dit hoort er gewoon bij. Mijn lijf is heel duidelijk bezig met andere zaken. Dat vind ik zo bijzonder. Ik heb er geen grip op. Het gebeurt onder je neus! Opeens is mijn buik gegroeid, opeens heb ik blossen op mijn wangen, opeens valt mijn haar minder uit, opeens slaap ik slechter, opeens... het komt altijd onverwacht. Ik ben vooral heel benieuwd wat er nog allemaal gaat gebeuren de aankomende 15 weken. Leuk spannend allemaal. 

Ben begonnen met buikenyoga. Grappig om al die buiken bij elkaar te zien. We zijn allemaal ongeveer even ver. Ik denk dat het een heel nuttige exercitie is. Temeer omdat de lessen door mijn bevallingscoach worden gegeven. Ik heb veel vertrouwen in haar en haar kunde. Als ik ergens niet tegenop zie, dan is wel de bevalling. Gelukkig maar.

Ik praat steeds meer tegen mijn dochter. Alsof ze er steeds 'meer' is.  Toch vergeet ik het soms ook. Dat is ook heel raar. Dan ben ik echt met andere dingen bezig en opeens bedenk ik me 'oh ja! ik ben zwanger!'. Allemaal nieuwe gewaarwordingen.

Wat een prachtig proces is dit toch. En vanaf mijn roze wolkje is het misschien wel nog fijner.... 

Lichtroze

Mijn wolkje verbleekte deze van dieproze naar lichtroze. Voor het eerst in mijn zwangerschap heb ik me ongerust gemaakt (op de allereerste echo na). Woensdag was ik bij mijn VK. Ik nam met haar de resultaten van de 20 weken echo door. Toen pas zag ik dat mijn Pixelientje helemaal onderaan de curve bungelt wat betreft haar hoofdomtrek. Dit had ik vorige keer helemaal niet zo geregistreerd. Toen was ik meer bezig met de onkunde van de dame van de echo. 

Ik schrok behoorlijk. Kan ik wat doen? Wat betekent dit? Een vreselijk gevoel had ik. De VK was heel lief. Ze zou sowieso de poli bellen om aan te geven dat ik bij de aanvullende echo door een ervaren iemand werd geholpen en dat ze alles nog even een keer nameten. 

Eenmaal aangekomen op mijn werk, kwamen de tranen. Ik voelde me zo kloten. Stel nou dat er wel wat met haar aan de hand is? Heb ik iets verzaakt? Had ik juist iets moeten doen? Et cetera... Normaal gesproken ben ik helemaal geen piekeraar, helemaal niet als ik er niets aan kan doen. 
Dat lukte dus voor geen meter die dag. 

Met lood in mijn schoenen ging ik de dag erop naar het ziekenhuis. Ik was behoorlijk opgefokt. Bij het vinden van een parkeerplaats ging het al mis. Ik kom hier niet vaak, dus ik had niet door dat het een soort eenrichtingsparkeerplaats was. Het was druk. Opeens stond ik al weer voor de uitgangsslagboom. Vlak ervoor was een plekje om even naar de automaat te lopen. Ik heb er geparkeerd en heb gevraagd aan de meneer van het info-hokje of ik hier mocht staan. Nee, eigenlijk niet was het antwoord. Tjoep tjoep, daar waren ze... de tranen. Die man wist helemaal niet waar ie kijken moest. Toen mocht ik blijven staan. Gelukkig bestaan er aardige mensen...

Eenmaal binnen was ik vrij snel aan de beurt. Ik had een wat oudere, kranige tante voor me. Toen moest ik alle frustratie en onzekerheden even in een tissue achterlaten. Ze was heel begripvol en stelde direct voor om alles opnieuw te meten en me precies te vertellen wat er te zien was. 
Heel fijn. 

Aan het einde hebben we alle resultaten besproken. Nog steeds is het hoofdje van mijn meissie op de laagste curve gemeten. Maar ze heeft me absoluut verzekerd dat die curves er niet voor niets zijn. Elk kind verschilt, mijn kind heeft gewoon een kleiner hoofd (vooralsnog) en een kleinere buikomtrek. Verder is namelijk alles helemaal goed het haar. Terplekke besloot ik haar volledig te vertrouwen en mijn zorgen opzij te zetten.

Dat is gelukt. Ik voel me weer goed. Ik voel Pixelientje regelmatig trappelen in mijn buik. Samen kunnen we alles wel aan!


Ik kroop weer gerustgesteld op mijn donkerfuchsiaroze wolkje!

Alles goed

Vorige week de 20-weken echo gehad. Ik was gelukkig niet zenuwachtig en het geslacht is al bekend, dus vooral genieten. Voor het eerst in het ziekenhuis. Nou... dat heb ik geweten, het hele gebeuren liep meer dan 50 minuten uit. Ik dacht dat ze me vergeten waren. Gelukkig was dat niet zo.

Toen ik bij de echomevrouw binnenkwam en ze haar riedeltje afstak, begrepen we ook wel waarom het zo uitliep. Deze dame was nog maar net van de echomaakschool af. Ze had weinig ervaring en liet dat helaas ook een beetje blijken. 

Ze kon onze vragen en opmerkingen niet echt goed beantwoorden en wist veel niet. De omtrek van het hoofdje en buikje van Pixelientje waren ietsje beneden de middellijn. Dan vraag ik me terecht af of dat erg is, wat ik eraan kan doen, en of ik dan groeiecho's moet krijgen om het in de gaten te houden. Dit alles kon ze me niet ferm en met zekerheid beantwoorden.
Dat gaf me een wat vervelende nasmaak. 

Overigens was het heel bijzonder om te zien hoe alles er bij de kleine werkt. Dat kleine hartje met die kamers en klepjes, haar niertjes, hersentjes... ik vond het allemaal zo vreselijk bijzonder en haast onwerkelijk! Wat een wonder is dit toch...

Gelukkig waren ze (ik wil bijna zeggen uiteraard) vergeten dat ik een GUO moest krijgen ivm de ICSI-behandeling. En deze jongedame was niet in staat die extra dingen te bekijken, dus moet ik volgende week terugkomen. Zeer waarschijnlijk krijg ik dan iemand die vaker met dit bijltje heeft gehakt. En ik zal haar vast en zeker mijn overige vragen kunnen voorleggen. Ik wil ook dat ze het hoofdje en buikje opnieuw opmeet. Om het zeker te weten. Maar verder is alles goed met de kleine dame! Daar ben ik heel erg blij mee!

Diezelfde dag heb ik een besluit genomen over het gedichtje op haar muur. Het is geworden:
 
ik zoek een woord
een heel nieuw woord
een woord dat niemand kent
ik zoek een woord
dat zeggen wil
dat jij de liefste bent


Hans en Monique Hagen
uit: Jij bent de liefste

Zen

Terug van een heerlijk wellness-weekend met vriendin A. Helemaal in standje -10. Goh, wat is dat toch relaxed. Ik denk dat Pixelientje het ook heel fijn heeft gehad. Volgens mij heb ik haar gevoeld op vrijdagavond, vlak voordat ik slaap viel. Opeens voelde ik een raar schraapje. Ik schrok er gewoon van. Het duurde ook maar heel kort. Maar volgens mij was ze heel hard tegen mijn blaas aan het trappen. En ik heb gezien hoe hard ze dat kan! Rest van het weekend zat ze volgens mij in dezelfde modus als wij. 

Verder heb ik voor het eerst gevoeld dat mijn buikje begint te groeien. Ik heb een groot litteken dwars over mijn onderbuik, dus die zat altijd in de weg. Nu opeens voelde ik een strakke rand boven het litteken. Ik denk dat het is begonnen! 

Man, wat genieten was het dit weekend. 

Dit moet toch iedereen af en toe doen. Battery chargen voor de rest van het jaar (alhoewel ik het hiermee niet helemaal ga redden).

Op naar de 20 weken echo. Ga er eigenlijk gewoon vanuit dat met mijn dametje alles goed is.

It's a....

....girl! 

Whoop whooop!
Blij, blij, bij...

Wat een bijzondere echo was dit. Mijn dochter is een behoorlijke druktemaker, maar pakt ook haar rustmomentjes. Ze trapte mijn blaas volledig aan gort, maar ik voel daar nog niets van. Echt zo bizar!

Ik had nooit kunnen bevroeden dat ik zoveel geluk zou hebben. En toch is het zo. Ik wilde gewoon erg graag een dochter. Daarom heb ik me al die jaren ingesteld op een zoon. En dat was ook helemaal goed geweest. Maar nu het een meisje is.... ik vind het zo mooi dat ik nu de moeder kan zijn, die ik zelf heb gehad. Dat gevoel kan ik nu overbrengen op mijn dochter. Dat vind ik een mooie gedachte. Ik heb zelf 10 jaar een moeder gehad. Een moeder die superveel liefde gaf, strikt was, haar eigen dingen deed, maar bovenal alomvattende warmte en liefde gaf. Dat gevoel, dat is me het meest bij gebleven. En dat gevoel zou ik graag aan mijn dochter willen geven.

Ik hoop dat dat me lukt. Ik denk het wel.

Nu ben ik gewoon gelukkig. Punt!