Dinsdagmiddag 18 juni om half 3 's middags braken mijn vliezen. Mijn vriendin H die bij de bevalling zou zijn, was er toevallig. Andere vriendin B gebeld zodat ze deze kant op kon komen. VK gebeld, vruchtwater opgevangen, en dat allemaal nog zittend op de wc waar er liters en liters water uit mij kwam. Als in de film!
Na de eerste consternatie naar beneden. Daar op de bank op een enorm kraammatras gewacht op de vk. Die kwam en legde uit wat er nu ging gebeuren. Ze heeft even geluisterd naar het hartje en alles was goed. Ik moest gewoon wachten op de weeen. Kwamen ze niet binnen 24 uur, dan moest ik naar het zkh. Tegen 6 uur, half zeven zat ik al op mijn skippybal de eerste rommelweetjes op te vangen. Dit ging nog gepaard met een hoop gezelligheid.
Om 7 uur hebben we nog een 'galgenmaal' gehad met z'n drietjes.
Even gaan rusten op de stretcher en het bad gevuld. De dames hebben deze honneurs zeer goed waar genomen. Mijn bevalbad was binnen no time gevuld. Ik hoopte dat ik er snel in zou mogen. Ondertussen had ik mijn doula gebeld. Doordat mijn vriendinnen er al zo op tijd waren, was haar directe aanwezigheid nu nog geen noodzaak. We spraken af dat ze rond half 10 zou komen.
Toen ze kwam was de vk er ook. Ik kon ondertussen al niet meer relaxed praten. Ik was vanaf ongeveer 9 uur 's avonds aan de bak met het opvangen van weeën. Dit deed ik het liefste op de bal, hangend tegen de badrand aan, waar een stapel kussens op lag. Door heen en weer te bewegen was het goed te doen. Alleen de rugweeën die via mijn anus omhoog kropen waren niet te harden. Vanaf moment 1 heb ik deze vervloekt. Ik kon ze niet wegpuffen, kwispelen of anderszijds. Alleen maar vervloeken. En dat heb ik gedaan....
Toen de vk me toucheerde kwam het ontluisterende nieuws: 1 cm. Daar lag ik dan, al helemaal volop in de krachtige weeen. Met de mededeling dat ze om half 3 's nachts terug zou komen, kon ik weer aan de bak. Het vervelende was dat ik nog steeds niet in bad mocht. Immers, mijn vliezen waren gebroken. Echt zo zuur... ik hing over bandrand, kijkend en lonkend naar dat warme water. God, wat wilde ik er graag in.
Om 1 uur heb ik gegild dat de vk terug moest komen. Ik wilde nu weten waar ik aan toe was. Toen ze er was, kwam wederom de teleurstelling: 2,5 cm. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik heb toen een statement gemaakt: 'Als ik NU dat bad niet in mag, dan gaan we nu naar het zkh en wil ik een ruggeprik'. Mijn vriendinnen keken elkaar aan, want dat stond absoluut niet in mijn geboorteplan. Ik wilde geen pijnbestrijding en vooral niet naar het zkh. Toen heeft de vk een aantal weeen bekeken en de wijze beslissing genomen om mij in bad te laten gaan. Ik zou het vannacht wel afmaken. Daar ging het namelijk om.
Eenmaal in bad heb ik hard gehuild. Eindelijk mocht ik. En wat was het FIJN. Ik kan echt iedereen dit aanraden! Wat een verademing met 'het droge'. Een soepeler lijf, meer bewegingsvrijheid en minder heftige weeën. Ondanks dat deden de rugweeën overigens ongelooflijk veel pijn. Ook in het water. Maar ik kon opeens mijn buikweeën als een malle wegpuffen, helemaal volgens het boekje. Ik stond absoluut 'boven' de weeën. Op een gegeven moment had ik mijn draai gevonden in bad. Dat was echt heel fijn.
De vk was ondertussen boven in mijn bed gaan slapen. Haar 32 weken zwangere buik was een bijkomstigheid die het mss voor haar ook makkelijker maakte om even boven te gaan tukken. Ik vond het wel fijn, want zo was ze direct in de buurt. De doula heeft de hele bevalling me gemasseerd, met name mijn rug en flanken om de rugweeën enigszins tegen te houden. Als ik uit mijn pufritme was, hielp ze me daar weer in. Dit deden mijn vriendinnen ook. Verder hebben zij een soort bevalverslagje bijgehouden, foto's gemaakt en aan het einde gefilmd. Ook zorgden ze voor mij, ten minste als ik al wilde. Ik werd op een gegeven moment zo vreselijk moe, dat ik zelfs tussen de weeën een soort van in slaap viel. Zo kapot was ik. De temperatuur hielp ook niet echt. Het werd de warmste dag sinds weet ik wanneer. En ik lag een topprestatie te leveren.
Tegen half 5 in de ochtend riep ik de vk. Ik wilde weer weten waar ik aan toe was. En dat heeft geholpen. Ik had ruim 7 cm. Ze heeft toen de kraamzorg gebeld. Die kwam en samen zetten ze alles klaar voor de geboorte. Ik heb er weinig van meegekregen. Mijn badrand en ik waren nog redelijk aan elkaar verknocht.... tegen kwart over 5 was het zover. Ik had bijna 10 cm. De vk heeft het laatste randje weggemasseerd tijdens een rugwee. Dat was oprecht het aller- aller- allerpijnlijkste moment van de bevalling. My god, ik dacht even dat ik doodging. Maar ja, zei ze nuchter, het was dit of nog een uur puffen. Tja dan doe je toch dit maar.
En opeens was ik weer glashelder. We gingen de laatste fase in: persen. Ik luisterde heel erg goed naar de vk. Ik wist helemaal weer wat ik moest doen. En heb alles wat ik heb geleerd in de cursussen in de praktijk kunnen brengen. Ik zat heerlijk op mijn knieen tot mijn mijn oksels in het water. Twee dames hebben mijn handen vast gehouden en ik ben bij de eerste wee gaan persen. Het was heel pittig, maar ik merkte dat ik dit wel kon. De pijn in mijn rug was folterend. Immers, mijn baby zat nu zo laag dat ze daar ongeveer voorlag. Dat voelde ik wel! De tweede perswee ging met nog meer kracht en bij de derde stond het hoofdje. Ik heb het gevoeld. Het was surreel! Maar de volgende wee liet op zich wachten. Ik was bang dat ie niet meer kwam. VK stelde me gerust. Ondertussen meldde ze dat mijn meissie de laatste spildraai niet had gemaakt in het geboortekanaal en dat ze dus met beide schoudertjes tegelijk van voren geboren zou worden. Dat betekende dat ik werkelijk alles op alles moest zetten tijdens het persen.
Toen kwam de wee der weeën. Wat heb ik geperst. Ik was koning perswee! Ik voelde me oppermachtig. En opeens floepte ze eruit. De vk heeft haar een klein beetje geholpen. Direct heb ik geroepen dat ik haar zelf wilde aanpakken. En dat heb ik gedaan. Mijn baby'tje had ik vast en ze lag nog onder water. Ik heb haar rustig even zo laten liggen zodat ze kon bijkomen. Toen heb ik haar omhoog gehaald, heel rustig, naar mijn borst. Ze had haar ogen open en na een klein minuutje kwam er zo'n te schattig miauwtje. Echt zoooo lief. Niks niet keihard bleren, nee, heel beschaafd.
Met een heldere geest heb ik de navelstreng doorgeknipt. Dit was voor mij het moment waarop ik mijn dochter haar leven gaf en de start van haar zelfstandigheid in werking zette. Vanaf nu moet ze het (met mijn hulp) alleen doen. Haar leven is begonnen.
De placenta liet moeilijk los, maar uiteindelijk na veel gedoe kwam ie toch vanzelf, zonder spuiten of andere hulpmiddelen. Helaas heb ik al met al ruim een liter bloed verloren, dus dat maakte dat ik wat duizelig was en mijn latere herstel niet heel erg vlot ging.
Ik heb gekozen voor een naam die 'moedige beschermer' betekent. Het overweldigende gevoel haar te zien en met haar kennis te maken is het allermooiste dat me is overkomen. En dat terwijl ik er nog helemaal niet bij kan dat ik uberhaupt een dochter heb.
De kraamtijd was in 1 woord fantastisch. Ik had een dijk van de kraamhulp en lieve lieve G is 8 dagen bij me ingetrokken om me bij te staan. Samen deden we de nachten, overlegden we wat we moesten doen en hebben we superveel pret gehad om dochterlief. Ook alle tranen hebben we gedeeld. Ze zorgde voor me, zowel fysiek als geestelijk.
Mijn herstel ging helaas erg langzaam. De hechtingen, het bloedverlies. Na dag 8 dacht ik dat ik wel zo'n beetje was maar toen kreeg ik een heftige terugval. Weer een week bed houden. Alleen toen was de dagelijkse hulp weg. Heel pittig dus en echt hulp vragen bij vriendinnen. Dat is gelukt. Nu, bijna 3 weken verder heb ik mijn lieve 'opstandige' dochter eindelijk stil in bed liggen. Ze slaapt heerlijk! Maar voor hoelang? Geen idee. Ik ga het zien.
Als ik iets in de afgelopen 3 weken heb geleerd is dat alles wat ik had bedacht, ik integraal kan loslaten. Dat begrip heb ik in z'n volle omvang begrepen. Muisje/pakketje/pixelientje gaat voor. Ik kan haar alleen maar proberen te helpen in een ritme te komen waar ook zij bij gedijt. Maar dat is best lastig. Ik doe mijn best.
Ik ben nog niet zo ver dat ik het gevoel heb dat ik 'boven' alles kan staan. Maar dat is ook nog niet zo gek. Elk huiltje, beweginkje, dingetje, gedoetje levert nu nog vragen of op z'n minst optrekkende wenkbrauwen op. Dat zal straks allemaal beter gaan. Op een gegeven moment zullen we elkaar in de ogen kijken en een vorm van herkenning ervaren. Ook ik! Ik kan niet wachten tot dat moment. En tot die tijd leef ik van cc's en uren tellen. Van slaapje naar slaapje van voeding naar voeding. Het is omslag die ik in mijn allerstoutste dromen niet had kunnen bedenken. Alle woorden die ik hier heb opgeschreven over mijn wens, ze doen geen recht aan de praktijk. Die is niet te omschrijven.
Hoe bizar!
Ik heb de bevalling uiteindelijk als een superervaring gezien. Het is bijna helemaal gegaan zoals ik wilde: thuis in bad bevallen met vriendinnen en doula. Dat is allemaal uitgekomen. Tuurlijk, mijn naïviteit over de pijn is natuurlijk weg na zo'n ervaring, maar ik heb maar een paar echte momenten gekend dat ik het oprecht niet trok. Gelukkig kan ik deze op mijn lijstje bijschrijven. De kraamtijd was ook heel fijn. Week 2 was daarentegen vreselijk. Huilen, huilen, pijn en ontreddering speelde mij parten. Nu ga ik bijna week 4 in en kan ik zeggen dat de waas is opgetrokken, de pijn bijna weg is en de kraamtranen zijn opgedroogd (alhoewel ik vermoed dat mijn lijf me hormoontechnisch knetterhard nog voor het lapje houdt)... en vanaf nu wordt het vast allemaal beter! Ik heb er zin in!
Ik schreef heel vaak aan het einde van een blog 'Ooit word ik moeder'.
Nu kan ik zeggen:
Ik ben moeder!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten