Je tweede vlucht al naar Stockholm. Alleen nu ben je in principe af. Dat klinkt raar: af. Zit jij al in jouw lijfje? Ik denk van wel. Je ziel, jouw eigenheid, jouw karakter is er al. Een van de uitingen zijn je trapjes in mijn buik. Ik ben me heel bewust van jouw aanwezigheid. Dat stemt me diep gelukkig en verbind me met jou. Mijn dochter. Toch ervaar ik niet het 'mijn' in mijn dochter. Ik ben me ervan bewust dat je ook heel erg jezelf bent. Dat vind ik spannend en wonderlijk.
Je komst in mijn leven is zo welkom, zo bijzonder, zo geliefd! Ik voel me oprecht dankbaar en gezegend. Soms vergeet ik bijna deze gevoelens op zielsniveau. Immers er zijn heel aardse zaken waarmee ik me mee bezighoud. Je kamertje, zorg, spulletjes, kleertjes, kaartje, etc. Maar het gaat om jou en mij.
Je bezorgt me euforie en een continu gevoel van tevredenheid. Of nee beter compleetheid. Dat klinkt raar. In mijn eentje ben ik toch ook compleet? Ik dacht altijd van wel. Maar nu je in mijn buik zit ervaar ik het hele gevoel. Liefde is het enige dat meer wordt als je het deelt. Dat voel ik nu al.
Ik hoop oprecht dat zuslief bijdraait en niet boos moegestreden en rancuneus blijft. Ik wil toch proberen om dit te op te lossen. Ik hoop het zo.
Ga sms-en. Dat ik volgende week even langs kan komen. Heb gewoon met haar te doen. Het is niet zij tegen ons. Helemaal niet zelfs. Ondanks haar verwijdering van ons. Zij kiest haar manier om ermee te dealen. Iets meer nemen ipv geven. Ik kan er mee omgaan nu. Maar zij zelf nog niet heb ik het idee. Ik hou wel veel van haar. Meer dan ze zelf volgens mij weet....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten