In retroperspectief was ik toch wel opgelucht dat je helemaal volgens alle curves weer fijn op de middellijn valt. Althans nu. Je weet het pas als je er bent. Maar vooralsnog is de meting in het voordeel van het gemiddelde uitgevallen. Dat stemde me blij. Je hoofd en buik groeien dus gewoon lekker mee.
Ik voel een rust over me komen. Erg prettig. Geen zorgen, geen onbestemdheidsgevoel, niks. Eerder een verdieping van het ' ik kan het wel' gevoel. Zal wellicht weer weggaan op het moment dat we richting bevalling gaan of wanneer je er net bent, maar nu is het zo.
Ik zit op yoga en mensendieck. Aan beide heb ik heel erg veel. Mijn doula geeft de eerste, de tweede zit propvol interessante en zeer nuttige informatie. Over houding, geboorte, puffen, etc. Ik ben het type dat als ik weet hoe iets zit, ik me er aan over kan geven of het paradoxaal genoeg, kan loslaten. Nu ik van alles leer over hoe mijn lijf werkt, geeft me dat dus een rustgevend gevoel.
Nog een paar weekjes werken. 25 april ga ik met verlof. Ik heb er zin in. In het proces dat dan volgt. Het meer naar binnen keren. Het 'klaarder' zijn voor de bevalling. De volgende stap. Kom maar door. Alleen alsjeblieft met hogere temperaturen. Dit is ook niets :-(
Volgend weekend mijn babyshower. Bijna al mijn vriendinnen zijn er volgens mij. Ik heb geen idee wat we gaan doen, maar ik vind het nu al helemaal te gek dat het wordt georganiseerd. Voor het eerst een feestje helemaal alleen voor mij (en Pixelientje). Bijzonder!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten