Vanaf vandaag mag ze komen. 37 weken zwanger. Het voelt het heel raar. De meeste vrouwen zullen pas vanaf wk 40 ongeduld ervaren, ik heb het nu al een beetje. Dat wordt nog wat. Het kan nog wel 5 weken duren!
Maar goed. Ik heb lang niet geschreven. 7 weken om precies te zijn. Wat is er allemaal gebeurd? Het hoogtepunt was mijn babyshower op 13 april. Dat was echt helemaal te gek. 18 vriendinnen bij mij thuis. Het hele huis versierd, lekkere hapjes en drankjes, inclusief heuse chocoladefontein! Ze hadden allemaal cadeautjes meegebracht, rompertjes met textielstift beschreven en als klap op de vuurpijl was er een fotografe die van mij en mij buik foto's maakte, evenals van mijn vriendinnen. Wat een topdag. Zo moet een vrouw zich voelen op haar vrijgezellendag. Het was overweldigend.
Een tweede hoogtepunt was de boekpresentatie van de Zwangerschapsmonologen van Milou van der Will. Ik heb aan dit boek meegewerkt door mijn verhaal te vertellen. Op de presentatie heb ik dit voorgelezen. Merkte dat er behoorlijk wat emoties omhoog kwamen. Dat overviel me nogal. Daardoor besefte ik dat ik de afgelopen 8 maanden voornamelijk op de roze wolk heb gezeten en heel blij, gelukkig en positief was en ben. Maar dat wil dus niet per se zeggen dat al wat eraan vooraf is gegaan, ik naar behoren verwerkt heb en een zogenoemd plekje heb kunnen geven. Dat bewees deze voordracht maar weer eens.
Nevertheless is het een supergaaf boek geworden en ik ben oprecht trots dat ik er ook deel van uit maak. Daarbij was het een superverrassing dat ik mijn lieve vriendin A. uit Duitsland opeens tussen het publiek zag staan. Heel tof.
Derde moment in de afgelopen weken was mijn afscheid op het werk. Ik heb me het schompes gewerkt om de overdracht zo volledig mogelijk te maken. Het mocht volgens mij niet baten. De grote verbouwing was in de week van mijn afscheid begonnen. Hierdoor was het een megazooitje bij ons. Ik kon me slecht concentreren en bedacht me dat het beter was geweest om net daarvoor te stoppen. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer dus op donderdag 25 april was het dan zover. Met de collega's die er nog waren, hebben we thee gedronken en iets lekkers gegeten. Ik kreeg een mooie bos bloemen en wat cadeautjes. Hartstikke lief allemaal! Eenmaal thuis had ik oprecht verwacht dat ik moest afkicken, maar niets bleek minder waar. Ik heb het integraal over het spreekwoordelijk hek gegooid. Heerlijk.
En dan denk je... wat nu? Rust? Wat is dat? Ik heb nog een triljoen dingen te doen... en dat was ook zo. Mijn makke is dat ik me heel erg goed voel, geen kwaaltjes heb en nergens last van heb, dus dan lijkt rust wat overbodig. Maar nu, naarmate de weken vorderen, merk ik dat het wel degelijk zo werkt. Ik ben als een gek mijn huis aan het opruimen, alles klaar aan het maken voor Pixelientje en de bevalling thuis. Ik ben er bijna. Ben nog niet helemaal klaar, maar het kan gebeuren. Alhoewel... mijn bevalbad wordt pas dinsdag geleverd, dus ze moet het nog even volhouden! Ik hoop zo dat het me gegund is in bad en thuis te bevallen. Ik heb er volgens mij alles aan gedaan wat ik kon doen. Verder moet mijn lijf en de voorzienigheid het verder regelen.
Deze laatste week heeft in het teken van de mantelzorg gestaan. Wat nu na de kraamzorg? Ben ik dan tout en coup helemaal alleen? 's nachts? Overdag? Dat idee vloog me aan. Ik ben er hard over aan het nadenken hoe ik dat vind, wat ik daarvan vind, of ik het wil veranderen, wat ik dan wil en kan doen... Ergo, flinke tranen gelaten en toch maar beschroomd met wat vrienden en familie erover gesproken. Het klinkt me als een zwaktebod in de oren, maar tegelijkertijd is het scenario van de eerste 3 weken bij de meeste newborn-moeders niet heel rooskleurig. Kan toch maar beter daarvan uitgaan. En dat doende, mis ik een gat van 2 weken in deze niet-alleenzijn planning. Zucht. Nou ja, ik ben bijna zover dat ik het kan accepteren dat het zal gaan zoals het gaat en ik moet maar op mezelf vertrouwen dat ik om hulp vraag wanneer het nodig is. En hopen dat de 'spitsuur-vriendinnen' om mij heen tijd voor me vrij willen en kunnen maken.
Deze berg zal ik moeten beklimmen als ik aan de voet sta, niet eerder. Anders staat het mijn ontvankelijkheid en onbevangenheid van de bevalling in de weg.
We gaan het zien.
Fysiek gaat het de afgelopen weken nog steeds goed met me. Ik begin wat bekende kwaaltjes te krijgen, zoals wat maagzuur af en toe, wat druk op mijn schaambot, lopen is niet meer mijn favo hobby, fietsen daarentegen gaat super. Alles gaat trager, begin een beetje te waggelen en ik ben wat vermoeider.
Ik hou geen vocht vast, mijn bloeddruk is prachtig laag, ik eet goed, baby ligt goed, groeit en beweegt goed. Ik ben al met al 1 kilo aangekomen, dus voel me ook niet zwaar. Het voel al met al als een geweldig cadeautje waar ik 9 maanden over mag doen om het uit te pakken.
En nu maar weer een tukje draaien.....!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten