De D is van donor!

Ik kan het bijna niet geloven…zou het dan echt zo zijn? Substap 3c in dit proces nu al afgevinkt? Het is bijna ondenkbaar. Ik heb een donor. Dit is de eerste keer dat ik het 'hardop' typ. Oftewel, ik laat woorden als 'wellicht', 'eventueel' en 'misschien' weg. Wauw, opeens staat het er.

Gisteren was D-day; we hebben elkaar ontmoet. Ik heb de donor die ik vanaf nu D. noem online opgesnorkeld. Ik dacht in eerste instantie...getsie dat lijkt me helemaal niets. Doodeng, al die vieze perverts bij elkaar, r*kkend achter hun laptopje op desperaat vrouwvolk. Niets blijkt minder waar. Een kleine rondgang langs mede-forummers leverde eigenlijk alleen maar positieve reacties op. 

Ik dacht… dat doe ik wel even…zo'n berichtje typen, naar een van deze weldoeners. Dat viel vies tegen. Opeens merkte ik dat ik allerlei criteria probeerde te destilleren uit de (soms) summiere berichtjes van deze donoren. Wie kies je dan in godsnaam…??! Ik, die last heeft (gehad) van keuzestress.

Wet van de deductie dan maar… welke regio doneren ze? Blijkbaar een belangrijk criterium. Is het een donkere, Aziatische of blanke man? Valt ook (voor mij althans) weer een aantal af. Wat wensen ze qua vaderrol? Alles meer dan een donorcontract viel dus af. Tja zo blijven er van de pak 'm beet 40 niet zo veel over. Dan heb je weinig meer te wensen. En weet je, die heb ik ook niet. Gaandeweg dit proces word je overvoerd met allerlei keuzemogelijkheden: haar, ogen, lengte, ras, opleiding, hobby's, creativiteit, etc etc etc. Ik kon op een gegeven moment alleen nog maar denken 'boeit niet meer', als mijn kind er maar mag en kan komen!

Enniehou, weer terug naar mijn deductiedrift. Uiteindelijk heb ik twee donoren gemaild. Zij hadden allebei ook min of meer omschreven waarom ze donor zijn. Om iemand te helpen. Zonder gewin, in welke vorm dan ook. Van dichtbij in hun omgeving meegemaakt. Punten waar ik wel wat mee kon.

Maar goed, dan weet je wie je wilt mailen. Hmmm, acuut ontstond een writersblok. Kijk..dit is natuurlijk zo'n beetje de belangrijkste mail van aankomend jaar. Die moet natuurlijk wel goed zijn. Ik heb gewikt en gewogen. Gebackspaced en weer opnieuw. Uiteindelijk heb ik mijn reactie superdicht bij mezelf proberen te houden. Ik heb redelijk wat van mezelf, mijn diepe wens en invulling prijsgegeven, uiteraard zonder verder persoonlijke info…En vooral metacommunicatie toepassen he?

Baadt het niet, dan schaadt het niet. Een van de donoren reageerde. God, wat was ik opgetogen! Na enkele mailwisselingen die de strekking hadden 'goh, wat fijn dat er mannen zijn zoals jij' en 'ja dit is heel mooi om te doen voor anderen', vroeg D. om een foto. Hij zou er ook een opsturen. 

Kijk dat ik mezelf leuk vind is één, maar dat hij daar wellicht zijn keuze op zou kunnen baseren, tja daar kan ik geen invloed op uitoefenen. Uiterlijk speelt toch wel een rol. Ook van mijn kant. Op het moment dat hij mij zijn foto's stuurde dacht ik: 'heb ik het recht om nu -na het zien van zijn foto's- te mogen denken 'nee, dat pas niet bij mij, dat wil ik niet, nee hij is erg onaantrekkelijk'? Ik zat er behoorlijk mee in mijn maag. Toen ik het bestandje open klikte, ervoer ik een grote opluchting. D. ziet er leuk uit (zie  'Opgebruikte woordvoorraad).

Gister was het dan zo ver. Wat wilde ik van hem weten? Ik kon weinig bedenken. Ik wilde in ieder geval een goed gevoel ervaren. En mijn vriendin H. ook. Zij was mijn tweede paar oren en ogen. Heel prettig. Gelukkig had ik direct bij de eerste aanblik dat goede gevoel. En dat heeft me tijdens het twee uur durende gesprek niet in de steek gelaten. Ook bij H. niet. Hij is heel erg relaxed en flexibel. Staat er hetzelfde in als ik. Veel is mogelijk, ook in de toekomst. We hebben gelachen, verhalen van zijn kant gehoord en serieus  en to the point gepraat. Hij was aan het eind ook enthousiast en omschreef me als 'zeer vastberaden en iemand die het helemaal goed gaat doen'. Nou die stak ik in mijn zak!

We hebben afgesproken dat we deze week even een update mailen. Daarna zullen we neem ik aan het contract ondertekenen.Ik heb gemaild dat ik hoop dat hij mij wil helpen, zoals hij het in het gesprek aangaf.

Wat een megamillimeterstap was dit! Wauw… Ik ben zo blij. Het realistisch fantaseren wordt steeds sterker. Er overvalt me zo'n enorm blijdschapsgevoel, ik kan het met geen pen beschrijven. Het idee dat het steeds reëler wordt, steeds echter en steeds meer ook voor mij weggelegd, daar kan ik om huilen van geluk….