Opgebruikte woordvoorraad

Dit weekend heb veel gepraat met vriendinnen. Over het traject, de wachtlijsten, de donorqueeste….Ook met een medebammer via de mail. Zondagavond had ik al mijn woorden voor de rest van deze week al opgebruikt…maar het voelde allemaal zo goed!

Kreeg net een sms'je van een lief vriendinnetje. Ze schrijft '…je bent zo krachtig dat ik er nog steeds van onder de indruk ben. Op mijn steun kun je rekenen!' Kijk, daar word ik blij van. Dat sterkt me in gedachte dat deze queeste de juiste is. Het is ook de juiste, maar logischerwijs horen bij zo'n steil pad met zoveel hobbels twijfel, bergen mitsen en maren. En dat is goed.

Vandaag ongesteld geworden. Morgen starten met temperaturen/testen en allerlei andere lijstjesdingen om mijn rammelende eierstokjes in kaart te brengen.

Ik heb een foto ontvangen van de donor die ik heb aangeschreven. Ik was toch stiekem een beetje bang dat het een heel onaantrekkelijke meneer zou zijn. Want tja..wat doe ik dan? Mag je je laten leiden door het uiterlijk? Ik vind het maar lastig. Ik zou toch denk ik uiteindelijk wel een gesprekje aangaan….maar blijft een precair punt. Het wordt immers geen liefdesrelatie.

Gelukkig ziet deze donor er leuk uit. Ik voelde een opluchting. Tegelijkertijd voelde ik me schuldig dat ik dat voelde. Toch beantwoordt het mijn vraagstukje hierboven wel…ja het telt dus wel degelijk mee. Dat deze donor daarbij ook aardig is en heel welwillend overkomt, is een erg prettige bijeenkomst.

We gaan een afspraak maken. Ik neem wel een vriendin mee. Dat stelde hij zelf trouwens voor. Mij lijkt het een strak plan.

Over vriendinnen gesproken, afgelopen weekend (toen was ik ongeveer op de helft van mijn woordenvoorraad) vertelde mijn vriendinnetje dat zij ook nog een potentiële kandidaat heeft. Ze gaat hem polsen.

Veel woorden heb ik aan de digitale variant toevertrouwd. Een medebammer gaf me nuttige informatie en het gevoel dat ik niet de enige ben. Zij is net zo oud, ongeveer zelfde omstandigheden.

Door de mailsessie met haar heb ik een mailtje naar het Kid Centrum Amsterdam (KCA) gestuurd. Hun FAQ's geven geen antwoord op de vraag of je met meegebracht ingevroren zaad (bijvoorbeeld Denemarken) sneller aan de beurt bent.

Vandaag kwam ook hierop het antwoord: nee. Ze werken alleen met een eigen spermabank…tjek. Die kan ik van mijn lijstje afstrepen. Beetje jammer, dat was namelijk dit dichtstbijzijnde.

Een productief weekend dus! He fijn. En ziet het er naar uit dat ik niet hoef te wachten tot ik een ons weeg (alhoewel een paar minder dan nu altijd wel van pas komt…).