Milimeterstappen

Normaal gesproken zit ik als volgt in elkaar: doen. Ik doe. Ik vind oplossingen. Ik zoek naar antwoorden, mogelijkheden. Andere manieren.

Nu dus ook. En ik word geremd door de bureaucratie van klinieken, het gebrek aan donoren en mijn lichaam. Ik weet dat het beter is dat alles niet te snel gaat. Dat zeggen ze dan he? 

Alsof dit idee, deze stap al niet ten minste 3 jaar in mijn hoofd zit! Maar goed, het zijn milimeterstapjes. Daarbij wordt mijn geduld en afhankelijkheid weer eens behoorlijk op de proef gesteld.

Ik moet er maar voor over hebben. Dus een strijdplan bedenken en…nog belangrijker uitvoeren.

Stap 1: de donoropties beoordelen

Stap 2: Zoveel mogelijk info verzamelen over deze opties  

Stap 3: Opties in werking zetten (voor zover het kan)

Substap 3a: vriendinnen actief benaderen en zeggen dat ik op ZOEK ben naar een betrouwbare donor

Substap 3b: inschrijven bij de klinieken waar mogelijk (en dat zijn er niet zoveel)

Substap 3c: online een serieuze donor benaderen

Stap 4: tja daar ben ik nu…. en dat is wachten. 

Wachten tot er een afspraak is, wachten tot er een reactie van een donor is, wachten tot mijn vriendinnen bedacht hebben wie er eventueel in aanmerking zou kunnen komen en die benaderen, wachten tot ik een ons weeg.

En dat is dus niet mijn sterkste punt. En toch dus doen. Wachten is ergens goed voor. 'Ze' zeggen dat je dan beter waardeert wat je krijgt…my ass…;-(. Enige wat ik me kan voorstellen is dat er bepaalde indaalprocessen plaatsvinden tijdens deze wachttijd (what's in a word?)…

Maar ja…vervolgens klim ik toch weer in deze digitale pen. En voor ik weet zit ik al weer op het forum om te kijken of daar nog nieuws is en nieuwe informatie.

Zijstapje: het forum is voor mij een uitkomst. Wat fijn dat er zo'n clutter is van vrouwen zoals ik. Zij begrijpen precies wat je bedoelt, wat je vraagt en hebben vaak ook meer antwoorden dan de ondoorgrondelijke klinieken….

Maar goed…terug dus naar: wachten…

26 november zet ik weer een volgend stapje. Dan heb ik mijn eerste afspraak bij de Geertgen Kliniek in Elsendorp. Een f*cking eind weg, maar dat hebben we er voor over.

De mevrouw aldaar was aan de telefoon erg aardig. Ze vertelde me dat dit een allereerste ubervoorzichtige kennismaking zonder implicaties was. Ergo: ik sta nog bij lange na niet op de beruchte wachtlijst.

Maar we gaan wel opties bespreken. Da's fijn. Dat weer een stapje verder. En kan ik mijn milimeterstappenplan uitbouwen….