En mijn werk dan?

Mijn hele leven weet ik al dat ik kinderen wil. Het past bij me. Ik voel me erbij thuis. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in dat 'grut'. Ondanks dat de keuze om Pabo te doen niet direct mijn eerste was, heb ik hem met groeiende interesse en talent afgemaakt. Vervolgens niet voor de klas te gaan, is daarentegen een heel ander verhaal, maar dat terzijde.

Jaren gewerkt als communicatie- en pr-adviseur, daarin zocht ik de krenten in de pap op. Helaas waren dat er niet veel op werkgebied. Ben maar mentor geworden van een heel lief Marokkaans meisje hier in de stad. Haar helpen geeft al veel voldoening. Vooral als ik zie hoe dat in haar familie er aan toe gaat. Vijf kinderen op 3 kamertjes… de bekende taalproblemen, etc etc. Mijn hart breekt af en toe als ik mijn meissie help met d'r huiswerk of als we samen naar een designbeurs gaan.

Nu werk ik weer met kinderen. Weliswaar niet full time voor de klas. Maar heb een andere manier gevonden om die intrinsieke voldoening te ervaren. Nu maak en geef ik lessen in de bibliotheek. Aan alle leeftijden over allerlei onderwerpen. Ik word er zo gelukkig van. Ik zit hier op mijn plek.

Ondanks dat ik er nog maar kort werk, heb ik wel besloten mijn hartenwens te gaan volgen. Denk veel na over de gevolgen die het zou kunnen hebben voor mijn contractverlenging of niet…Maar ja…wachten tot het goede moment, dat bestaat niet.

Misschien moet ik wel hartstikke lang wachten voordat ik aan de beurt ben. Of lukt het niet met een eigen donor? Of kan ik zelf geen kinderen krijgen…. allemaal hersenspinsels die door mijn hoofd schieten. Ik ga er maar vanuit dat als het eenmaal zover is (en dan bedoel ik eigenlijk meer de start van de inseminatie..waar dat ook gebeurt) dan zien we dan wel weer verder. Misschien is dat pas na september 2011. Misschien daarvoor al. Ik heb besloten dat ik dit niet ga dichttimmeren door alvast een gesprek aan te gaan. Doe ik dat wel, dan is het out in the open. Dan zit het in het hoofd van mijn manager. Zij kan dit dan altijd mee laten wegen in haar beslissingen/adviezen/etc. Of het nou nog 3 weken duurt of 2 jaar.

Dus…wel of niet mijn werk laten meetellen in dit proces? Ik kies voor mij. En mijn kracht. Ik ga ervan uit dat ik mijn werk goed genoeg doe en dat ik een meerwaarde ben voor de organisatie.

Zo niet…tja on verra….