Gemis

Vandaag heb ik vrij. Ik heb mezelf echt vrij gegeven. Heerlijk filmpjes kijken en niets doen. Dat gebeurt niet zo heel vaak. Ik voel het… het is een dag voor introspectie en overpeinzingen. Dat is goed. Het hoort erbij en meestal steek ik er ook nog wat van op.

Het stormt buiten als een dolle. Zit opgekruld op de bank met een 'emmertje verkeerd'. Dat typt zo fijn. Gister weer een mailtje gehad van mijn hopelijk potentiële donor. We gaan ergens eind november voor het eerst afspreken. Ik neem een vriendin mee. Ik denk dat ik namelijk toch een beetje nerveus zal zijn. Wie is het? Wat moet ik vragen? Kan ik wel ontspannen en relaxed zijn? Nou ja, van die dingen.

Mijn enige ervaring met onbekende mannen die ik online heb ontmoet, is via internetdating. Dat spelletje heb ik wel onder de knie. De kans dat ik een leuke vent zou treffen IRL werd in mijn beleving anyhow al steeds kleiner.

Maar dit is van een heel andere orde. Hier gaat het om iets veel groters dan een vent. Tja…en dan word ik een peu nerveu. Maar goed, dat heb ik getackeld door iemand meenemen naar de eerste afspraak. Ik hoop dat ie snel met een datum over de brug komt. Dan wordt dat weer een mijlpaaltje waar ik naartoe kan leven.

Wat houdt mij bezig? Laatst had ik een telefoongesprek met iemand die mij zeer dierbaar is. Zij kent me van haver tot gort en heeft een zeer grote hand gehad in mijn opvoeding. Omdat ik geen moeder meer heb, was dat heel fijn. En is mijn band met haar heel sterk. Daar dacht ik over na.

Ik heb geen moeder meer. Dus is er geen officiële oma. Geen natuurlijke back up voor mij. Geen diepe verbondenheid zoals alleen moeders en dochters dat kunnen hebben. Dat is nu al in gedachte een groot gemis. Kom ik daar overheen? Red ik mij zonder mijn mama? In mijn eentje?

Ik weet, ze vindt het vast 'kick ass' wat ik doe, zo zelfstandig en krachtig en ervoor gaan en, en en…maar ja. Wie zegt dat ze dat vindt? Ik weet helemaal niet goed hoe ze nu zou zijn omdat ik tien was toen ze overleed. Ik heb alleen maar een afhankelijke kind-moeder relatie gekend. Dus ik kan helemaal niet inschatten hoe ze hier op zou reageren.

Ik voel me verdrietig als ik hier aan denk. Aan het feit dat ik haar moet missen en zij mij (als dat überhaupt kan). Toch weet ik dat er allerlei mensen er wel voor me zijn. Ook dus de mensen die er tijdens mijn jeugd altijd voor me waren.

Dat is het gekke. Ik weet dat ze er voor me is, maar toch wilde ik het wel vragen. Want ze heeft een eigen gezin. Ik ben belangrijk, maar maak er in the end geen onderdeel van uit. Dat blijft een gevoel van eenzaamheid geven. Je hoort niet echt ergens bij. Of beter gezegd ergens vanzelfsprekend bijhoren.

Dus daarom vond ik het heel erg superlief dat ze zei dat ik absoluut niet hoefde te twijfelen en dat ze me gaat helpen als het zover is. Echt er voor me zijn. Dat deed me zoveel. Bij benadering het hoogst haalbare als moederloze ziel.

God dat klonk wel heel pathetisch, maar zo was het niet bedoeld. Dit zijn van die angsten die rondwaren in mijn hoofd en hart. De onlosmakelijkheid, de onverbrekelijkheid is niet altijd vanzelfsprekend. Ik hoop dat als ik mijn kind (ooit) krijg, ik deze band kan bestendigen en verdiepen. Dat ie er is, dat weet ik. Daarvoor ben je moeder en kind. Ik heb het maar kort meegemaakt, maar dat gevoel is in mijn hart verankerd. Gelukkig maar, er zijn genoeg volwassenen die dat niet hebben ervaren.

Het houdt me behoorlijk bezig. Ergens vind ik dat ook wel fijn. Geeft me het gevoel van een nieuwe dimensie. Iets toevoegen aan mijn gevoelsleven. Het is immers nog nooit zo dichtbij gekomen als dat het nu gaat komen…