Maar goed,
ik heb er die dag maar een uitje van gemaakt. Afspraak was om kwart over drie.
Uur en drie kwartier heenrijden op vrijdag voor de
avondfiles uit, betekent daar in de buurt lunchen en bijpraten met zus. Na
aanmelding bij kliniek een uur gewacht. Geduld is iets wat ik de komende
maanden/jaren wel moet gaan opbrengen als ik dit allemaal wil volbrengen…. Het
begint hier. Bij de kliniek. Tijdens het wachten kijk je zo eens om je heen. Ik
kon me niet onttrekken aan een staaltje 'waarom zouden zij hier zijn?'….
Dat krijg je dan he? Stellen, hetero en lesbisch, alleenstaanden of mensen die
alleen kwamen. Alles zat ik deze -overigens huiselijke- wachtkamer.
Eenmaal bij
de dokter binnen nam mijn zus als volwaardig notuliste schuin achter mij
plaats. Ze schreef alles op wat werd gezegd. Top was dat! Niet dat ze zich er
niet mee bemoeide, maar dat terzijde….De afspraak duurde precies 10 minuten.
De dokter
vroeg enkele gezondheidsvragen. Tja, en daar ging ik. Die arme buik van mij
werd in plaats van meewerkend voorwerp opeens lijdend voorwerp. Door alle
operaties uit het verleden IN mijn buik, kan het zomaar zijn dat daarmee
allerlei verklevingen hebben opgetreden. De dokter vertelde dat ALS ik patiënt
ga worden, ik sowieso langs een gynaecoloog moet om deze zaken uit te zoeken.
Anders hoeven we überhaupt niet aan het reguliere inseminatieproces te
beginnen. Dan gaan we direct over op IVF (behoudens eventuele operaties aan mijn
eileiders).
Tja, daar
sta je dan na 10 minuten. Wat ik altijd heb gedacht, werd bewaarheid. Eerst
maar eens kijken of mijn buikje wel mee wil werken aan mijn grote wens. Best
spannend dus. Na de afspraak bij de dokter werden we binnen geroepen bij een
doktersassistent. Zij vroeg of we alles hadden begrepen, nog vragen hadden etc.
Dat was superfijn. Soort samenvatting van het gesprek met de arts. Deze dame
gaf me overigens het advies om zelf alvast naar een gyn te gaan. Why wait? Ze
raadde mijn gedachten. Bij thuiskomst direct afspraak gemaakt met het
ziekenhuis. Op 13 december weet ik dan hopelijk meer.
Op 23
december moet ik terugkomen bij de kliniek en heb ik een gesprek met de
Counsler. Deze dame zal me gaan vragen of ik weet waarmee ik bezig ben, hoe ik
het wil gaan doen, of ik mijn vangnet op orde heb. Van die dingen. Ik zie er
naar uit!
Na de
afspraak was het alweer spits, dus hebben zus en ik maar even een kleine hap
gegeten, alvorens alsnog in de file te komen…. Samen even gesynchroniseerd.
Heeft zij gehoord wat ik heb gehoord? Interpreteerden we de info hetzelfde?
Heel fijn dus. Daarbij kreeg ik van haar de notulen van het
10-minutengesprekje….
We maken er
23 december maar weer een dagje van. Pre Kerst so to speak. Zo zie je je zus nog eens!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten