De D is van donor!

Ik kan het bijna niet geloven…zou het dan echt zo zijn? Substap 3c in dit proces nu al afgevinkt? Het is bijna ondenkbaar. Ik heb een donor. Dit is de eerste keer dat ik het 'hardop' typ. Oftewel, ik laat woorden als 'wellicht', 'eventueel' en 'misschien' weg. Wauw, opeens staat het er.

Gisteren was D-day; we hebben elkaar ontmoet. Ik heb de donor die ik vanaf nu D. noem online opgesnorkeld. Ik dacht in eerste instantie...getsie dat lijkt me helemaal niets. Doodeng, al die vieze perverts bij elkaar, r*kkend achter hun laptopje op desperaat vrouwvolk. Niets blijkt minder waar. Een kleine rondgang langs mede-forummers leverde eigenlijk alleen maar positieve reacties op. 

Ik dacht… dat doe ik wel even…zo'n berichtje typen, naar een van deze weldoeners. Dat viel vies tegen. Opeens merkte ik dat ik allerlei criteria probeerde te destilleren uit de (soms) summiere berichtjes van deze donoren. Wie kies je dan in godsnaam…??! Ik, die last heeft (gehad) van keuzestress.

Wet van de deductie dan maar… welke regio doneren ze? Blijkbaar een belangrijk criterium. Is het een donkere, Aziatische of blanke man? Valt ook (voor mij althans) weer een aantal af. Wat wensen ze qua vaderrol? Alles meer dan een donorcontract viel dus af. Tja zo blijven er van de pak 'm beet 40 niet zo veel over. Dan heb je weinig meer te wensen. En weet je, die heb ik ook niet. Gaandeweg dit proces word je overvoerd met allerlei keuzemogelijkheden: haar, ogen, lengte, ras, opleiding, hobby's, creativiteit, etc etc etc. Ik kon op een gegeven moment alleen nog maar denken 'boeit niet meer', als mijn kind er maar mag en kan komen!

Enniehou, weer terug naar mijn deductiedrift. Uiteindelijk heb ik twee donoren gemaild. Zij hadden allebei ook min of meer omschreven waarom ze donor zijn. Om iemand te helpen. Zonder gewin, in welke vorm dan ook. Van dichtbij in hun omgeving meegemaakt. Punten waar ik wel wat mee kon.

Maar goed, dan weet je wie je wilt mailen. Hmmm, acuut ontstond een writersblok. Kijk..dit is natuurlijk zo'n beetje de belangrijkste mail van aankomend jaar. Die moet natuurlijk wel goed zijn. Ik heb gewikt en gewogen. Gebackspaced en weer opnieuw. Uiteindelijk heb ik mijn reactie superdicht bij mezelf proberen te houden. Ik heb redelijk wat van mezelf, mijn diepe wens en invulling prijsgegeven, uiteraard zonder verder persoonlijke info…En vooral metacommunicatie toepassen he?

Baadt het niet, dan schaadt het niet. Een van de donoren reageerde. God, wat was ik opgetogen! Na enkele mailwisselingen die de strekking hadden 'goh, wat fijn dat er mannen zijn zoals jij' en 'ja dit is heel mooi om te doen voor anderen', vroeg D. om een foto. Hij zou er ook een opsturen. 

Kijk dat ik mezelf leuk vind is één, maar dat hij daar wellicht zijn keuze op zou kunnen baseren, tja daar kan ik geen invloed op uitoefenen. Uiterlijk speelt toch wel een rol. Ook van mijn kant. Op het moment dat hij mij zijn foto's stuurde dacht ik: 'heb ik het recht om nu -na het zien van zijn foto's- te mogen denken 'nee, dat pas niet bij mij, dat wil ik niet, nee hij is erg onaantrekkelijk'? Ik zat er behoorlijk mee in mijn maag. Toen ik het bestandje open klikte, ervoer ik een grote opluchting. D. ziet er leuk uit (zie  'Opgebruikte woordvoorraad).

Gister was het dan zo ver. Wat wilde ik van hem weten? Ik kon weinig bedenken. Ik wilde in ieder geval een goed gevoel ervaren. En mijn vriendin H. ook. Zij was mijn tweede paar oren en ogen. Heel prettig. Gelukkig had ik direct bij de eerste aanblik dat goede gevoel. En dat heeft me tijdens het twee uur durende gesprek niet in de steek gelaten. Ook bij H. niet. Hij is heel erg relaxed en flexibel. Staat er hetzelfde in als ik. Veel is mogelijk, ook in de toekomst. We hebben gelachen, verhalen van zijn kant gehoord en serieus  en to the point gepraat. Hij was aan het eind ook enthousiast en omschreef me als 'zeer vastberaden en iemand die het helemaal goed gaat doen'. Nou die stak ik in mijn zak!

We hebben afgesproken dat we deze week even een update mailen. Daarna zullen we neem ik aan het contract ondertekenen.Ik heb gemaild dat ik hoop dat hij mij wil helpen, zoals hij het in het gesprek aangaf.

Wat een megamillimeterstap was dit! Wauw… Ik ben zo blij. Het realistisch fantaseren wordt steeds sterker. Er overvalt me zo'n enorm blijdschapsgevoel, ik kan het met geen pen beschrijven. Het idee dat het steeds reëler wordt, steeds echter en steeds meer ook voor mij weggelegd, daar kan ik om huilen van geluk….

Singledruk, drukke single

Brak op de bank na een leuk feestje. Het was lang geleden dat ik weer eens goed ben doorgezakt. Een feestje met allemaal singles. Eten, daten en drinken was een beetje het motto. En was ook nog gezellig! Ik had lang geleden al gezegd dat ik ook zou meegaan, dus dat deed ik ook. Met veel plezier.

Alleen, ik merkte direct dat ik echt of the market ben… ik was eigenlijk alleen maar opgelucht dat ik deze jungle niet meer in hoef. Het woord BAM krijgt opeens ook een andere lading. Verder ga je dus  nadenken over het fenomeen vrijgezel. Daar is dan weer ruimte voor in mijn hoofd.  

Eenieder die het woord vrijgezellig in de mond durft te nemen, krijgt persoonlijk een fijne rechtse van me. Het is echt niet leuk om vrijgezel te zijn. Alle voordelen ten spijt die de stelletjesmensen zo graag te berde brengen….het is gewoon niet tof. En dan zit je dan aan zo'n tafel met mensen die je dus niet kent. En dan – als je pech hebt- van die gesprekken gaande houden…of steeds maar weer opnieuw en opnieuw vertellen wie je bent, wat je doet. Gek werd ik ervan. Niks niet spontaan meer…. Zooo vermoeiend. Ach ik zie meestal de lol er wel van in, maar toch…maar toch…je bent altijd bezig met het idee dat hij er wellicht tussenzit. Want, thuiszitten, wachten totdat ie voorbij huppelt, is ook niet een hele constructieve oplossing.

Dus dan schrijf je je in voor dit soort events. Gelukkig was ik met een aantal vrienden die ik ooit heb leren kennen op een ander singlesweekend. Het was leuk om elkaar allemaal weer te zien. Maar je merkt op zo'n avond dat het toch echt gaat om iemand vinden. Immense opluchting overviel me toen ik daar rondliep. Ik kon opeens veel makkelijker mezelf zijn, slap ouwehoeren, lekker druk zijn, mensen aanspreken die ik niet ken, allemaal dingen waar ik eerder altijd rekening mee hield. Immers, je moet je marktwaarde niet verlagen…

In mijn achterhoofd hoorde ik alleen maar GODZIJDANK hoef ik dit niet meer voor het echie te doen. Respect, diep respect voor alle dappere mannen en vrouwen die het aandurven….

Ik ben zo blij met de keuze die ik heb gemaakt. Het werd me gisteren nog maar weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt. Ik hoef niet meer. Ik laat de mannen en alle ellende eromheen voor wat het is. Gemakshalve sla ik de goede eigenschappen van het soort even over, anders wordt het weer zo ingewikkeld. Ach het is altijd leuk om bevestiging te ervaren van de juistheid van keuzes.

Ik typ dit stukkie echt heel brak. Ik kan geen logische opbouw in de gedachtegang garanderen.

Gemis

Vandaag heb ik vrij. Ik heb mezelf echt vrij gegeven. Heerlijk filmpjes kijken en niets doen. Dat gebeurt niet zo heel vaak. Ik voel het… het is een dag voor introspectie en overpeinzingen. Dat is goed. Het hoort erbij en meestal steek ik er ook nog wat van op.

Het stormt buiten als een dolle. Zit opgekruld op de bank met een 'emmertje verkeerd'. Dat typt zo fijn. Gister weer een mailtje gehad van mijn hopelijk potentiële donor. We gaan ergens eind november voor het eerst afspreken. Ik neem een vriendin mee. Ik denk dat ik namelijk toch een beetje nerveus zal zijn. Wie is het? Wat moet ik vragen? Kan ik wel ontspannen en relaxed zijn? Nou ja, van die dingen.

Mijn enige ervaring met onbekende mannen die ik online heb ontmoet, is via internetdating. Dat spelletje heb ik wel onder de knie. De kans dat ik een leuke vent zou treffen IRL werd in mijn beleving anyhow al steeds kleiner.

Maar dit is van een heel andere orde. Hier gaat het om iets veel groters dan een vent. Tja…en dan word ik een peu nerveu. Maar goed, dat heb ik getackeld door iemand meenemen naar de eerste afspraak. Ik hoop dat ie snel met een datum over de brug komt. Dan wordt dat weer een mijlpaaltje waar ik naartoe kan leven.

Wat houdt mij bezig? Laatst had ik een telefoongesprek met iemand die mij zeer dierbaar is. Zij kent me van haver tot gort en heeft een zeer grote hand gehad in mijn opvoeding. Omdat ik geen moeder meer heb, was dat heel fijn. En is mijn band met haar heel sterk. Daar dacht ik over na.

Ik heb geen moeder meer. Dus is er geen officiële oma. Geen natuurlijke back up voor mij. Geen diepe verbondenheid zoals alleen moeders en dochters dat kunnen hebben. Dat is nu al in gedachte een groot gemis. Kom ik daar overheen? Red ik mij zonder mijn mama? In mijn eentje?

Ik weet, ze vindt het vast 'kick ass' wat ik doe, zo zelfstandig en krachtig en ervoor gaan en, en en…maar ja. Wie zegt dat ze dat vindt? Ik weet helemaal niet goed hoe ze nu zou zijn omdat ik tien was toen ze overleed. Ik heb alleen maar een afhankelijke kind-moeder relatie gekend. Dus ik kan helemaal niet inschatten hoe ze hier op zou reageren.

Ik voel me verdrietig als ik hier aan denk. Aan het feit dat ik haar moet missen en zij mij (als dat überhaupt kan). Toch weet ik dat er allerlei mensen er wel voor me zijn. Ook dus de mensen die er tijdens mijn jeugd altijd voor me waren.

Dat is het gekke. Ik weet dat ze er voor me is, maar toch wilde ik het wel vragen. Want ze heeft een eigen gezin. Ik ben belangrijk, maar maak er in the end geen onderdeel van uit. Dat blijft een gevoel van eenzaamheid geven. Je hoort niet echt ergens bij. Of beter gezegd ergens vanzelfsprekend bijhoren.

Dus daarom vond ik het heel erg superlief dat ze zei dat ik absoluut niet hoefde te twijfelen en dat ze me gaat helpen als het zover is. Echt er voor me zijn. Dat deed me zoveel. Bij benadering het hoogst haalbare als moederloze ziel.

God dat klonk wel heel pathetisch, maar zo was het niet bedoeld. Dit zijn van die angsten die rondwaren in mijn hoofd en hart. De onlosmakelijkheid, de onverbrekelijkheid is niet altijd vanzelfsprekend. Ik hoop dat als ik mijn kind (ooit) krijg, ik deze band kan bestendigen en verdiepen. Dat ie er is, dat weet ik. Daarvoor ben je moeder en kind. Ik heb het maar kort meegemaakt, maar dat gevoel is in mijn hart verankerd. Gelukkig maar, er zijn genoeg volwassenen die dat niet hebben ervaren.

Het houdt me behoorlijk bezig. Ergens vind ik dat ook wel fijn. Geeft me het gevoel van een nieuwe dimensie. Iets toevoegen aan mijn gevoelsleven. Het is immers nog nooit zo dichtbij gekomen als dat het nu gaat komen…

Opgebruikte woordvoorraad

Dit weekend heb veel gepraat met vriendinnen. Over het traject, de wachtlijsten, de donorqueeste….Ook met een medebammer via de mail. Zondagavond had ik al mijn woorden voor de rest van deze week al opgebruikt…maar het voelde allemaal zo goed!

Kreeg net een sms'je van een lief vriendinnetje. Ze schrijft '…je bent zo krachtig dat ik er nog steeds van onder de indruk ben. Op mijn steun kun je rekenen!' Kijk, daar word ik blij van. Dat sterkt me in gedachte dat deze queeste de juiste is. Het is ook de juiste, maar logischerwijs horen bij zo'n steil pad met zoveel hobbels twijfel, bergen mitsen en maren. En dat is goed.

Vandaag ongesteld geworden. Morgen starten met temperaturen/testen en allerlei andere lijstjesdingen om mijn rammelende eierstokjes in kaart te brengen.

Ik heb een foto ontvangen van de donor die ik heb aangeschreven. Ik was toch stiekem een beetje bang dat het een heel onaantrekkelijke meneer zou zijn. Want tja..wat doe ik dan? Mag je je laten leiden door het uiterlijk? Ik vind het maar lastig. Ik zou toch denk ik uiteindelijk wel een gesprekje aangaan….maar blijft een precair punt. Het wordt immers geen liefdesrelatie.

Gelukkig ziet deze donor er leuk uit. Ik voelde een opluchting. Tegelijkertijd voelde ik me schuldig dat ik dat voelde. Toch beantwoordt het mijn vraagstukje hierboven wel…ja het telt dus wel degelijk mee. Dat deze donor daarbij ook aardig is en heel welwillend overkomt, is een erg prettige bijeenkomst.

We gaan een afspraak maken. Ik neem wel een vriendin mee. Dat stelde hij zelf trouwens voor. Mij lijkt het een strak plan.

Over vriendinnen gesproken, afgelopen weekend (toen was ik ongeveer op de helft van mijn woordenvoorraad) vertelde mijn vriendinnetje dat zij ook nog een potentiële kandidaat heeft. Ze gaat hem polsen.

Veel woorden heb ik aan de digitale variant toevertrouwd. Een medebammer gaf me nuttige informatie en het gevoel dat ik niet de enige ben. Zij is net zo oud, ongeveer zelfde omstandigheden.

Door de mailsessie met haar heb ik een mailtje naar het Kid Centrum Amsterdam (KCA) gestuurd. Hun FAQ's geven geen antwoord op de vraag of je met meegebracht ingevroren zaad (bijvoorbeeld Denemarken) sneller aan de beurt bent.

Vandaag kwam ook hierop het antwoord: nee. Ze werken alleen met een eigen spermabank…tjek. Die kan ik van mijn lijstje afstrepen. Beetje jammer, dat was namelijk dit dichtstbijzijnde.

Een productief weekend dus! He fijn. En ziet het er naar uit dat ik niet hoef te wachten tot ik een ons weeg (alhoewel een paar minder dan nu altijd wel van pas komt…).

Milimeterstappen

Normaal gesproken zit ik als volgt in elkaar: doen. Ik doe. Ik vind oplossingen. Ik zoek naar antwoorden, mogelijkheden. Andere manieren.

Nu dus ook. En ik word geremd door de bureaucratie van klinieken, het gebrek aan donoren en mijn lichaam. Ik weet dat het beter is dat alles niet te snel gaat. Dat zeggen ze dan he? 

Alsof dit idee, deze stap al niet ten minste 3 jaar in mijn hoofd zit! Maar goed, het zijn milimeterstapjes. Daarbij wordt mijn geduld en afhankelijkheid weer eens behoorlijk op de proef gesteld.

Ik moet er maar voor over hebben. Dus een strijdplan bedenken en…nog belangrijker uitvoeren.

Stap 1: de donoropties beoordelen

Stap 2: Zoveel mogelijk info verzamelen over deze opties  

Stap 3: Opties in werking zetten (voor zover het kan)

Substap 3a: vriendinnen actief benaderen en zeggen dat ik op ZOEK ben naar een betrouwbare donor

Substap 3b: inschrijven bij de klinieken waar mogelijk (en dat zijn er niet zoveel)

Substap 3c: online een serieuze donor benaderen

Stap 4: tja daar ben ik nu…. en dat is wachten. 

Wachten tot er een afspraak is, wachten tot er een reactie van een donor is, wachten tot mijn vriendinnen bedacht hebben wie er eventueel in aanmerking zou kunnen komen en die benaderen, wachten tot ik een ons weeg.

En dat is dus niet mijn sterkste punt. En toch dus doen. Wachten is ergens goed voor. 'Ze' zeggen dat je dan beter waardeert wat je krijgt…my ass…;-(. Enige wat ik me kan voorstellen is dat er bepaalde indaalprocessen plaatsvinden tijdens deze wachttijd (what's in a word?)…

Maar ja…vervolgens klim ik toch weer in deze digitale pen. En voor ik weet zit ik al weer op het forum om te kijken of daar nog nieuws is en nieuwe informatie.

Zijstapje: het forum is voor mij een uitkomst. Wat fijn dat er zo'n clutter is van vrouwen zoals ik. Zij begrijpen precies wat je bedoelt, wat je vraagt en hebben vaak ook meer antwoorden dan de ondoorgrondelijke klinieken….

Maar goed…terug dus naar: wachten…

26 november zet ik weer een volgend stapje. Dan heb ik mijn eerste afspraak bij de Geertgen Kliniek in Elsendorp. Een f*cking eind weg, maar dat hebben we er voor over.

De mevrouw aldaar was aan de telefoon erg aardig. Ze vertelde me dat dit een allereerste ubervoorzichtige kennismaking zonder implicaties was. Ergo: ik sta nog bij lange na niet op de beruchte wachtlijst.

Maar we gaan wel opties bespreken. Da's fijn. Dat weer een stapje verder. En kan ik mijn milimeterstappenplan uitbouwen….

Digitaal BAM-woud

Tja…en toen begon ik me te oriënteren op de 'markt'…. de volgende dingen vielen me op: 

• ondoorzichtig en gesloten
• weinig informatie op 1 goede plek
• diep verstopte fora   
• veel achterhaalde, oude informatie
• om nog maar niet van de klinieken te spreken

God, wat heb ik veel gelezen de afgelopen periode. Ik had geen flauw benul hoe het allemaal in z'n werk gaat. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Je googelt eens wat; her en der verzamelde ik plukjes info. Een lijstje met klinieken was ergens beschikbaar, maar laatste update januari '10. Tja er verandert nogal eens wat.

Goh, hoeveel donoren zijn er eigenlijk in Nederland? Nergens te vinden. Hoeveel vrouwen staan er op hoeveel wachtlijsten? Nergens te vinden…overal speculatieve antwoorden, vage schattingen.

Tjee, de moed zakte me bijkans in de schoenen…Twee, drie jaar. Ik werd er acuut moedeloos van. Het sterkte me in de gedachte dat het goed was om nu al te beginnen, in plaats van te wachten tot mijn 38e…alsof dan trouwens mijn wens groter dan nu zou zijn…alleen minder tijd. Aan de andere kant merkte ik dat ik strijdlustigheid voelde opkomen…zo lang? Dacht het niet… (even los van het feit of het überhaupt fysiek mogelijk is).

Dus: nog maar weer eens het digitale bam-woud ingegaan en andere zoektermen gebruikt. Toen kwam ik uit op een forum met vrouwen zoals ik. Grote diepe kinderwens, alleen en voornemens bam te worden.

Wat een verademing. Ik kan nu heerlijk al mijn grote en kleine vragen daar kwijt. Ik verzamel een schat aan informatie over de klinieken, de dokters, veranderende beleidslijnen, leeftijdsgrenzen, hulpmiddelen, online donors zoeken, etc etc. Maar ook belangrijk: moral support.

Vriendinnen zijn trots op me dat ik het doe, maar zullen en kunnen het niet begrijpen. Hoe graag ze het ook willen. Hoe graag ik het ook zou willen. Zij hebben zonder uitzondering allemaal een relatie en 90% daarvan heeft daarbinnen kinderen gekregen. Dan kom ik aan met mijn bam-verhaal. Valt niet binnen hun kaders. Wel te begrijpen hoor. Fijn dus dat er een forum is avec des femmes comme moi.

En dan die donor…waar vind ik hem???

En mijn werk dan?

Mijn hele leven weet ik al dat ik kinderen wil. Het past bij me. Ik voel me erbij thuis. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in dat 'grut'. Ondanks dat de keuze om Pabo te doen niet direct mijn eerste was, heb ik hem met groeiende interesse en talent afgemaakt. Vervolgens niet voor de klas te gaan, is daarentegen een heel ander verhaal, maar dat terzijde.

Jaren gewerkt als communicatie- en pr-adviseur, daarin zocht ik de krenten in de pap op. Helaas waren dat er niet veel op werkgebied. Ben maar mentor geworden van een heel lief Marokkaans meisje hier in de stad. Haar helpen geeft al veel voldoening. Vooral als ik zie hoe dat in haar familie er aan toe gaat. Vijf kinderen op 3 kamertjes… de bekende taalproblemen, etc etc. Mijn hart breekt af en toe als ik mijn meissie help met d'r huiswerk of als we samen naar een designbeurs gaan.

Nu werk ik weer met kinderen. Weliswaar niet full time voor de klas. Maar heb een andere manier gevonden om die intrinsieke voldoening te ervaren. Nu maak en geef ik lessen in de bibliotheek. Aan alle leeftijden over allerlei onderwerpen. Ik word er zo gelukkig van. Ik zit hier op mijn plek.

Ondanks dat ik er nog maar kort werk, heb ik wel besloten mijn hartenwens te gaan volgen. Denk veel na over de gevolgen die het zou kunnen hebben voor mijn contractverlenging of niet…Maar ja…wachten tot het goede moment, dat bestaat niet.

Misschien moet ik wel hartstikke lang wachten voordat ik aan de beurt ben. Of lukt het niet met een eigen donor? Of kan ik zelf geen kinderen krijgen…. allemaal hersenspinsels die door mijn hoofd schieten. Ik ga er maar vanuit dat als het eenmaal zover is (en dan bedoel ik eigenlijk meer de start van de inseminatie..waar dat ook gebeurt) dan zien we dan wel weer verder. Misschien is dat pas na september 2011. Misschien daarvoor al. Ik heb besloten dat ik dit niet ga dichttimmeren door alvast een gesprek aan te gaan. Doe ik dat wel, dan is het out in the open. Dan zit het in het hoofd van mijn manager. Zij kan dit dan altijd mee laten wegen in haar beslissingen/adviezen/etc. Of het nou nog 3 weken duurt of 2 jaar.

Dus…wel of niet mijn werk laten meetellen in dit proces? Ik kies voor mij. En mijn kracht. Ik ga ervan uit dat ik mijn werk goed genoeg doe en dat ik een meerwaarde ben voor de organisatie.

Zo niet…tja on verra….

Bouwstenen voor geluk

Soms heb je van die intrinsieke momentjes…dan weet je: dit is het! 'Eureka' of Lampje, hoe je ze ook noemt. Deze momenten zijn trouwens niet altijd leuk. Maar intuïtief heel helder en leidend. Ik volg ze. Slaafs… gelukkig komen ze niet zo heel vaak. Daarvoor zijn ze te heftig. Doen ze te veel met me. 19 September 2010 was een fijne dag. Althans zo begon ie. 

Tijdens een lunch met 4 vriendinnen kwam ie..BOEM! Opeens voelde ik het… de lunch was doorspekt met 'ik ben zwanger', jeuj! en 'hoe ver ben jij?' tot 'de huwelijksreis was fan-tas-tisch' tot 'we gaan na 15 jaar samen trouwen'! Daarna was ik aan de 'beurt'….en hoe is je baan?

Tsunami heeft voor mij een nieuwe lading. Ik werd overspoeld door verdriet. Iedereen had en heeft en doet allemaal wat ik ook zo graag wil maar niet heb. Geen man, geen kind, geen eigen familie.

Tja wat doet die nieuwe baan er dan nog toe? Ik weet het, veel… maar toch. Op dat moment werd alles gereduceerd tot basiselementen. Bouwstenen voor mijn geluk. Ik kan maar geen eigen huis bouwen. 

Normaal kan ik daar prima mee omgaan. Het is immers zo nou toch eenn keer zo…maar na deze zondag niet meer. Ik kwam thuis en was zo overdonderd door mijn heftige gevoelens van verdriet. Ik werd er compleet door weggevaagd. Ik kon een week lang er niet over praten, met niemand. Zelfs niet met mezelf. Dan huilde ik mezelf in slaap.

Na een week trok de mist op. Ik zag opeens duidelijk wat ik toen die zondag voelde. Ik wil mijn eigen gezin. Ik wil moeder worden. Ik wil mijn dromen waarmaken. That's all that matters. De rest is ruis. Althans nu even. Wanneer het gaat om het maken van deze grote levenskeuzes.

Ik heb de ruis overboord gezet. Rigoureus. Hardop sprak ik de woorden: "Ik word een alleenstaande moeder". Een bewuste dus. Zonder vent. Tja die cumulatieve teleurstellingen…daar wijd ik nog wel eens een ander blogje aan. Voor nu… ga ik proberen mijn geluk in eigen hand te nemen.

Ik ga mijn eigen familienestje bouwen. Voor mezelf. En voor mijn kind. Ik voel me bevrijd en opgelucht.

Een traject is geboren!

Een traject is geboren!

Mijn eerste bericht op mijn eigen blog. Een blog waarin ik beschrijf hoe mijn traject om een bewust alleenstaande moeder te worden, verloopt. Ups en downs…van dichte deuren en onwetendheid…van hoopvolle testen en loze beloften…van…?

November 2010