Een rollercoaster

Ben nu pas in staat om echt te beseffen wat er de afgelopen week is gebeurd. Kan nu pas weer fatsoenlijk in retroperspectief terug kijken op alle gebeurtenissen. Want wat kwam er veel samen…

Maandag 28 februari gaat bij mijn de boeken in als 1 van de meest memorabele avonden in mijn geschiedenis. De eerste inseminatie. Ik vind het een vreselijk woord. Ben nog aan het broeden op een goede vervanger.

Ik vond het superheftig. Er kwamen zo veel verschillende emoties, spanningsgedoetjes, procedurele handelingen en kijkers-naar-mijn-huis-stress samen dat ik het bijkans niet trok. En dat allemaal op een doordeweekse maandag.

's Ochtends was mijn eitje om de hoek komen kijken. Daar was ik heel blij mee. In ieder geval een eisprong, dat was al heel wat. Donor gemaild en afgesproken dat ik hem van het station zou halen om 20 uur. De hele dag ervoer ik een onbekende nervositeit. Logisch natuurlijk. Toen hij eenmaal bij mij thuis was hebben we een kopje thee gedronken. Dat was wel heel relaxed. Hij vroeg ook hoe het nu met mij ging. Ik heb eerlijk verteld dat ik het allemaal erg lastig, onbekend en spannend vond. Hij vond het ook best spannend allemaal. Ondanks dat het voor hem niet de eerste keer was. Maar toch, weer een andere situatie dan ie gewend was.

Het voert te ver om hier alle technische details op te schrijven. Door de nabijheid van de donor en zijn doel voelde ik me behoorlijk ongemakkelijk. Ik kan er over zeggen dat ik ten tijde van mijn daadwerkelijke acties redelijk dichtsloeg. Ik moest echt eerst helemaal op adem komen en echt ontspannen. Ik kon het niet. Wel in mijn hoofd, maar niet met mijn lijf. Gelukkig ging het uiteindelijk volgens de regels van dit bijzondere spel.

Maar wat mij vooral enorm hard raakte waren mijn emoties. Die gingen als een gek tekeer. Het leek wel een rollercoaster. Ik werd totaal overwhelmed. Het gekke was dat ik geen seconde spijt had van mijn beslissing om alleen moeder te worden, maar al deze toestanden eromheen kon ik niet bevroeden. Confronterend. Dat is het woord. Eenzaam en alleen. Dat is ook het woord. Verdrietig, dat werd ik ervan.

Ik bedacht me dat ik nooit kon bedenken dat het zo moest eindigen. Hoe anders had ik het me voorgesteld!?! Heel anders dus. Alles viel samen. Ik was klaar en acuut heb ik Zus gebeld. En ik heb kei- en keihard een potje gejankt. Hart gelucht. Bijkomen van de onverwachte overspoeling van gevoelens.

Ik vond het maar heftig. Het grappige was dat ik geen enkele seconde op deze hele avond heb bedacht dat het doel van dit alles is om zwanger te raken. Dat was compleet naar de achtergrond gevaagd. Het telde helemaal niet mee.

Deze keer was een pilot. Niet voor het echie. De bekende brug om over te steken. Het vertrouwen en de bekendheid ermee vinden om dit vaker te kunnen doen. Want die kans zit er statistisch gezien in. Vaker dan 1 keer. Laten we dat voorop stellen.

Ik was er geen seconde mee bezig. En nu nog niet. Alleen maar bedenken dat ik over 2 weken gewoon weer ongesteld wordt. En dan kan ik beginnen met mijn schaduwtestactie. Om te kijken welke ovulatietesten het beste bij mij passen.

Al met al dus een megabijzonder ervaring. Ik heb behoorlijk wat tranen vergoten. Ik geloof geen enkele single vrouw meer, dit dit met twee vingers in haar neus doet. Technisch gezien zal dat wel kunnen, maar emotioneel geloof ik er althans geen bal van. Poe.

Ik probeer maar positief te blijven door in te zetten op de volgende keer en de keer erop. Het wordt steeds makkelijker. Maar wennen zal ik er waarschijnlijk nooit aan.

Wat ik ook zeer bijzonder vond, waren alle lieve lieve lieve reacties van mijn vriendinnen en familie. Dat sleepte me 100% en helemaal doorheen. Ik dacht er ook letterlijk aan toen ik mij zo alleen voelde in het moment. 'Gelukkig heb ik mijn vriendinnen nog, ze bellen, sms'en en denken allemaal aan me.' Hoe fijn en geruststellend is dat?? Voor mij is dat als adem. Een eerste levensbehoefte…..

En dan was de kijker in mijn huis die de volgende dag voor de DERDE keer kwam… wat wil die??? Gek word je ervan…en geduld is zeker niet mijn beste punt wat dit soort zaken betreft. Vertrouwen daarentegen wel. Dat heb ik. Rotsvaste overtuiging dat allebei de dingen goed komen. Niet gaan, maar komen. Punt!