Groot hart

Lieve Pixel,

Daar ben je dan, in vol ornaat. Met een rechte rug liet je je opmeten. Alsof je er voor klaarlag. Bij een druk op mijn buik stak je je handje uit alsof je wilde zeggen ‘he, dit is mijn territorium!’. Gelijk heb je. Het is ook jouw terrein. Mijn buik. Ik voel niet dat je er zit, maar ik heb wederom gezien dat je alive and kicking bent.

Jouw nu nog onzichtbare en onvoelbare aanwezigheid in mijn lijf, maakt dat ik me klein voel. En tegelijkertijd groots. Je hebt gelukkig mijn lijf uitgekozen om in te groeien. Om je klaar te stomen voor de buitenwereld. Niet dat je daar al weet van hebt… of toch? Ik heb geen idee. Het lijkt me een fijn idee dat je nog ‘in the blind’ bent. Chaos genoeg buiten. Geniet maar even lekker van je zakje waarin je rond dwarrelt. 

Onmetelijke liefde voelde ik vandaag voor je. Ik dacht dat het niet sterker kon zijn na de vorige echo, maar ik had het mis. Het wordt steeds meer. Zou dat allemaal wel in mijn hart passen? Vast! Jij groeit in mij, mijn hart groeit door jou. Rond 9 juni gaan we elkaar eindelijk ontmoeten. Dat zal best gek zijn. Maar waarschijnlijk supervertrouwd.

Ik kan niet anders zeggen dat ik er ongelooflijk veel zin in heb, lieve Pixel! Tot die tijd geniet ik van je moves!

Besef

Kaboem! Het besef is er. Ik word moeder. Nu begin ik het stukje met deze zin. Normaal eindig ik er mee. Want het is binnenkomen, loud en clear… ik ben straks niet meer alleen. Dan ben ik met mijn kind samen. Voor zolang als ons samen wordt gegeven. Voor altijd is ook zowat.

Opeens vind ik het een heftige gedachte. Niet negatief of zo, maar gewoon heftig. De impact ervan lijkt nu pas door te dringen. Hoe zal het zijn als ze/hij er daadwerkelijk is? My god… daar kan ik me nu helemaal nog geen voorstelling van maken. 

Vaak heb ik van die ‘opeens’-gedachten. Dan schiet me opeens te binnen dat ik al een heel uur niet aan mijn zwangerschap heb gedacht. En dan gaat de gedachte ook weer. Opeens bedacht ik me in de auto op weg naar huis, dat als ik strakjes heel hard meezing met muziek die ik leuk vind (niet de rustigste…), mijn kind misschien daar straks op reageert. Gisternacht toen ik er om 3 uur uit moest om te plassen, bedacht ik me dat ik dat vanaf juni een hele tijd elke nacht ga doen.

Van die dingen dus.

Op het operationele vlak ben ik lekker druk bezig eea te regelen. Ik belde het gastouderbureau op met de vraag of ik te laat was voor volgend jaar november. Ze was even stil en zei dat dit niet eerder dan juni volgend jaar afvinken. Maar omdat ik het gewoon op tijd wilde regelen, ze wel een uitzondering voor het intake gesprek wilde maken… Nou, graag. Ik wil graag dingen van mijn lijstje afstrepen als het even kan.

Een ander ‘ding’ op mijn lijstje is de bevalling. Vooralsnog heb ik er zin in. En kijk er niet tegenop. Heb geen intrinsieke angsten of iets dergelijks. Wat me opvalt aan mezelf is dat altijd heb gezegd dat ik in het ziekenhuis wil bevallen. Nu denk ik dat ik het misschien ook zelf wel kan, op eigen kracht thuis. In een bad. Dat wil ik graag.  Vastomlijnde ideeën en patronen begin ik allemaal los te laten om vanzelf de juiste oplossing te ervaren. Dat voelt heel fijn en geruststellend.

Over een kleine 6 weken heb ik een extra echo ingepland om te kijken wat het wordt. Om te zien of ik gelijk heb gekregen. Dat Pixel een jongetje is. Spannend!

Boksen

-->

Gister aan het einde van de dag had ik de eerste afspraak bij de verloskundige. Leuk. Ik had er ook echt zin in. Inschrijven, meuk mee en wachten op de tweede echo op 28 nov.

Het was een superleuke vrouw die veel tijd voor me uittrok. Aan het einde van het gesprek zei ze dat ik wel mocht gaan liggen. Ik heb haar nogal glazig aangekeken want ze vervolgde met: ‘Een echo doen we altijd hoor’. Ik snapte er niets van, maar sprong een gat in de lucht. Zomaar een echo! Een cadeautje! Joepie dus.

Eenmaal op de bank zette ze het apparaat op mijn buik. Wat ik toen zag was zo bizar, zo geweldig, zo ongelooflijk. Mijn kind bewoog! Hij/zij danste, bokste en bewoog alsof het een lieve lust was. Ik stond helemaal paf! Op een gegeven moment lag ik te zwaaien naar Pixel. Moest niet gekker worden. Ik was wederom compleet onder de indruk.

De dame van de praktijk moest glimlachen om mijn reactie en houding. Ik was zo overdonderd…. Nadat we weer zaten vertelde ik dat ik een vervolgafspraak had staan op 28 november. Ze keek en zei vervolgens: ‘Ach ja, dan was dus eigenlijk de Termijnecho pas gepland. Ik schrijf deze keer wel weg onder bloedverlies en dan krijg je de volgende keer gewoon weer een echo.’ Hoe tof is dat!! Ben nu al blij met ze.

Verder was overigens alles goed. Enige dat afwijkt is de 20 wekenecho. Dat wordt een GUO in plaats van een normale 20 wekenecho. Dat klonk heel wijs he? Heb geen idee waar het voor staat. Enige dat ik weet is dat het te maken heeft met ICSI en het daarbij licht verhoogde risico op een chromosoomafwijking. Ik ga het meemaken.

Doordat het allemaal er zo goed uitzag, heb ik vandaag het grote nieuws op mijn werk verteld. Iedereen opgetrommeld met cake en slagroom.

Het is nu out in the open! De meeste keken echt superverbaasd en snapte het in eerste instantie niet. Maar uiteraard heel blij voor mij. Wat een fijn nieuws….

E-day

Ik weet nu wat spanning is. Nog nooit ben ik in mijn leven zo nerveus, zo gespannen geweest als vandaag. Dit weekend werd ik zelfs ziek van. Wat een hoopje ellende was ik.
 

Nog steeds een beetje, want griep gaat natuurlijk niet zomaar weg, maar minder dan vanochtend.

Vandaag was d-day. De dag van de eerste echo. Mijn vriendin H. vergezelde me naar de kliniek. Sterker nog, zij reed; ik lag er als een snuffend hoopje naast. In de kliniek wachtten we samen gespannen tot het moment daar was. Zij was minstens zo nerveus als ik. Dok haalde ons. Ik had speciaal om haar gevraagd, onder het mom van ‘als het niet goed is, wil ik een fijne, lieve dokter hebben die het me vertelt’. Met knikkende knietjes en klotsoksels liep ik op haar af. Ik schudde haar de hand en voor ik het wist stamelde ik dat ik zo vreselijk nerveus was.

Eenmaal in het spreekkamertje moesten we eerst ‘praten’. Er kwam geen fatsoenlijk woord uit mij. Ik mompelde dat ik me nu beroerd voelde, maar verder de afgelopen weken meer dan goed. En dat me dat dus ook zo dwars zat. Toen zijn we gelijk naar de echokamer gegaan. Ik lag klaar op de bank. Ze stelde eea in. Ik durfde niet te kijken. H. keek naar mij. Samen wachtten we gelaten af. 

Binnen 1 minuut zei ze: “Het is goed!”, en ik barstte kei-, keihard in janken uit. Alles schudde heen en weer. Mijn pixel op het scherm was opeens niet meer zichtbaar. Toen ik enigszins was bijgekomen, hebben we intens getuurd naar mijn kindje, mijn baby. Hoe ie erbij lag, hoe zijn/haar hartje klopte als een razende. Ik werd overweldigd door een nieuw, onbekend gevoel: liefde en ontzag tegelijk.

Ik ben verliefd op mijn kindje. Mijn kindje dat daadwerkelijk in MIJN buik zit! Ongelooflijk!

Dokter zei letterlijk dat het er allemaal perfect uitzag. Voor 8w5d was ie lekker groot: 2,2 cm. Joh, het zegt mij niets, maar het klonk allemaal zeer geruststellend. Ik wilde het echoapparaat wel omarmen! Zo blij was ik dat mijn pixeltje leeft! Ik heb nog gevraagd naar de kansen dat het nu nog misgaat voor de 12 weken echo. Die kans is kleiner dag 5%. Oftewel VOL erin. Dat ging ik al de de eerste weken. Daarna zakte het naar dit dramatische spanningsniveau. Nu ben ik er weer. Eindelijk kan ik alles in gang zetten!

Ik zie dat ik praktisch alleen nog maar in ! kan schrijven, maar eigenlijk voldoet geen enkele superlatief om mijn euforie te omschrijven.

In de auto terug iedereen ge-sms’t, gemaild en gebeld. Wat een happening. Iedereen leefde zo verschrikkelijk met me mee.

Ik ben moeder in wording. Een gelukkiger mens bestaat niet. Punt! (Kon het toch niet laten)