One lucky shot

Meer heb ik niet nodig. Ik heb 1 embryo, maar wel gelijk van wereldklasse. Type 1, met minder dan 10% fragmentatie. Ruis op de lijn zeg maar. Tja, informatie waar ik heel blij mee ben, maar of ik nou precies kan duiden wat dit me moet zeggen…nee.. De analist die de Icsi heeft uitgevoerd heeft me uitvoerig verteld hoe het in z’n werk is gegaan. Het is een heftig proces, vandaar dat er nogal wat eitjes sneuvelen. Zo ook bij mij. Van de 5 was er 1 niet rijp genoeg en 3 hebben het isci-proces niet overleefd. Maar degene die overbleef was prachtig gedeeld tot 8 cellen, geheel volgens schema.

Bij binnenkomst in MCK hing er een serene rust. Het was rustig. Ik was rustig. Ik had zin in deze terugplaatsing. Immers, nu gaat het gebeuren! Vol erin, vol vertrouwen, vol hoop. Anders dan dat kan ik niet. Dit geeft me tegelijkertijd de meeste energie. De klap… tja ook die vang ik teezettee wel weer op. Half erin betekent niet de helft minder verdriet straks.
Dus. 

Dokter O. is een leuke dokter met een open gezicht. De analist heb ik acuut omgedoopt tot ‘Next to God’. Hij heeft mijn donorzaadje samengebracht met mijn eitje. En er voor gezorgd dat er een prachtig exemplaar klaarlag.
Eenmaal in het terugplaatstingsproces overviel me een gevoel van sereniteit. Er hing een ‘waardigheid’  in de ruimte. Dit was het moment. Het klinkt zo overdone, maar het voelde nou een keer zo. Een paar keer knipperde ik omdat er een traan vast zat. Ik werd overweldigd door emotie. Misschien werd nu het begin van mijn kind teruggeplaatst.

Toen ik terugliep naar de auto zaten de tranen hoog. Bij H. aangekomen deed zij de deur open en ik de sluizen. Alles van de afgelopen weken verdween zo de deurmat in. Man, wat heb ik gebruld. Alles eruit. Toen ik leeg was (en H. ook alle mascarastrepen had weggeveegd) hebben we koffie gedronken. Het voelde goed. Dit was mijn eerste icsi-poging. Ik vertrouw erop dat ik er geen meer nodig heb. Ik word moeder en volgens mij is het proces in gang gezet!

Achter de rug

 

Zo, het fysieke gedeelte van deze icsi is achter de rug. Het was me het weekje wel. De punctie vond ik vooral spannend omdat het een nieuwe ervaring was. Niet zozeer omdat het wellicht veel pijn kon doen. En dat deed het ook niet. Het was meer de emotionele roller coaster die heftig was. De morfine deed de rest.

De punctie was woensdag. Ze hebben toch nog 5 follikels kunnen aanprikken, daarin zaten 5 eitjes. Vandaag, vrijdag ben ik pas weer mezelf. Niet meer zo moe en hangerig. Geen pijn meer aan mijn eierstokken. Fijn, ik voel me weer mezelf. Alhoewel, het verlossende telefoontje van MCK over de terugplaatsing moest nog komen. Gelukkig belden ze snel. De analist heeft een cursus ‘goed nieuws brengen’ gehad. ‘Mevrouw, ik heb goed nieuws voor u, we hebben morgen een terugplaatsing van een mooi embryo voor u gepland’. Op mijn vraag of er van de andere eitjes ook nog wat wordt ingevroren antwoordde hij: ‘Helaas, die hebben het niet gered’. Tja. Ik heb dus 1 prachtig bevrucht eitje klaarliggen. Dat wordt hem. Ik had verwacht dat ik meer teleurgesteld zou zijn over het feit dat er geen ‘reserve’ is. Misschien moet het ook allemaal gewoon zo zijn.

Een volgende keer (mocht het nodig zijn) doen we dit hele circus gewoon nog een keer. Ik merk dat mijn humeur zienderogen opknapt. Heb een huwelijk vandaag waar ik veel zin in heb. Ik ben er weer bij. Ik heb zin in de terugplaatsing. Ik word moeder, en hopelijk aankomende week!

Toch icis

Nou die zag ik wederom niet aankomen. Deze week stond in het teken van groei en afweging. Vorige week zondag kon er nog geen uitsluitsel worden gegeven over ICSI versus IUI. Jammer… Woensdag dan. Nog steeds niet. Vrijdag dan! Ja, toen zei de dienstdoende arts dat mijn eitjes wrs niet alle 6 zouden doorgroeien en dat er maar 1 of 2 rijp zouden worden. Toen was de keuze voor een IUI redelijk snel gemaakt. Het wordt een IUI. ‘Komt u vooral zondag nog even terug, dan kijken we definitief even wat we gaan doen.’ Is goed.

Vandaag geweest en nu blijkt dat ze alle zes aan het rijpen zijn, oftewel de Pokon doet ein-de-lijk zijn werk. Ik wist niet wat ik zag op het schermpje. Zal mijn relaxte gemoedstoestand wel zijn geweest, doordat ik dacht dat het een iui zou worden…

Ik loop helemaal verdwaasd naar buiten. Dit scenario had ik echt niet kunnen bedenken. Maar ik ben er superblij mee. Toch al die spuiten niet voor niets gezet. Ik vind het echt retespannend allemaal. Voor alles een eerste keer. Dus ook voor icsi. Hopelijk voor de laatste keer mijn rondje langs de apotheek. Who knows?!?

Woensdagochtend om 9 uur begint het circus. Lekker op tijd, zodat je niet de hele dag er op hoeft te wachten. Dat is wel fijn.

We gaan er acuut weer vol in. Heb goede hoop, maar vooral vertrouwen dat bij deze zes ‘mijn’ gelukstreffer zit. Daar gaan we weer!

Druk weekje voor de boeg dus….

Te lage dosis

De conclusie van deze eerste poging ICSI is dat de dosis te laag is gestart. Nou, weten we dat ook weer. Volgende keer dus gelijk die eitjes van mijn een schop onder hun schilletje geven zodat ze direct gaan rijpen. Vanochtend heb ik mijn eierrekje weer gezien. Er was er maar eentje naar 11 mm gegroeid. Balen dus. De arts die me dit alles liet zien was er heel duidelijk over. De kans dat dit nog een punctie zou worden, was erg klein. Een iui ligt eerder in het verschiet.

Na de echo heeft ze mijn vragen beantwoord. Eindelijk begrijp ik hoe het zit. De follikels die er nu zitten, kunnen immuun raken voor de Puregon. Vandaar dat ze dus niet hard core verder groeien. Aha, een logisch antwoord waar ik wat mee kan. Volgende ronde dus direct een veel hogere startdosis. Soort kickstart dus.
Ook legde me uit hoe het kan dat ik bij de IUI op 50 Puregon een prachtig eitje van 20 mm had en nu niets. Dat eitje was voornamelijk gerijpt op ‘eigen’ hormonen en een toefje Puregonslagroom. Nu is alles artificieel. Niets is hetzelfde, ergo: appels met peren vergelijken. Een op opzichzelfstaand gebeuren dus.  Check, duidelijk antwoord.

Ze vertelde me ook dat een punctie met 3 of minder eitjes van 20 mm af te raden was op mijn leeftijd omdat er dan een stripje op mijn verzekeringslijstje wordt afgestreept. En aangezien ik best veel eitjes per cyclus heb is het zonde om dan nu al een poging te doen. Dan kan ik beter wachten op de volgende ronde met hogere dosis. Logisch…

Ze benadrukte dat mij vooralsnog niets in de weg stond om een punctie te ondergaan en daardoor zwanger te raken, alleen moet de volgende keer gewoon de dosis in eerste instantie omhoog. Fijn om te horen.

Met een gerust gemoed liep ik naar buiten, naar de apotheek om weer een nieuwe dosis Pokon op te halen. Ik overdacht dit alles en voelde dat er een grote rust over me heen kwam.

Het komt goed. Ik word moeder, alleen de voorzienigheid weet wanneer en hoe dat pad er uit ziet. Ik weet het in ieder geval niet meer…. maar gelukkig voel ik weer hoop en vertrouwen!

Vandaag is het vier jaar geleden dat mijn lieve vriendin M. overleed aan baarmoederhalskanker. Ze wilde graag kinderen, maar was haar helaas niet gegund. Ik hou me vast aan de gedachte dat ik niet ziek ben, ik wel de kans nog heb op moederschap. Een denkbeeldig kaarsje brandt voor haar deze dag.

Lieve M, ik mis je.

Klein

Klein, dat waren ze donderdag. Wat een enorme domper. Weer bijna niets gegroeid. Ternauwernood eentje van 5 mm. Dat is dus niets. Wel zagen we genoeg eitjes, maar allemaal veel en veel te klein voor de dosis Pokon die ze op dit moment krijgen.

Ik was compleet van de leg toen ik naar buiten liep. Wat als ze gewoon helemaal niet gaan groeien? Kan ik dan wel ICSI afmaken? Kan ik dan uberhaupt nog kinderen krijgen? Al deze vragen schoten als een vuurwerkje links en rechts door mijn hoofd. Ik kreeg het er Spaans benauwd van

In alle scenario’s, gedachten en gevoelens was die er absoluut geen van. Ik had niet eens kunnen bedenken dat dit tot de ‘mogelijkheden’  behoorde. Dat mijn eitjes ook gewoon niet meewerken. Tijdens de IUI groeide er altijd eentje uit tot 20 mm. Nu dus helemaal niets. Ik snap er niets van. Ik hoop dat na de 2e verhoging er wel wat gebeurt, maar eigenlijk weet ik het antwoord al: niets. Ik voel normaal gesproken mijn eitje heel erg goed zitten, en ik weet ook precies wanneer de eisprong is geweest. Dan mag ik aannemen dat ik 10 groeiende eitjes toch zeker zal voelen. En dat is er dus niet. Ik moet zondag weer voor controle. Ik probeer mezelf niet gek te maken, maar het lukt totaal niet. Wauw, deze zag ik echt niet aankomen…..

Weinig groei

Vanochtend naar MCK geweest voor de eerste voortgangsecho. Ik was gespannen, merkte ik. Ik hoopte zo op een aantal zichtbaar gegroeide eitjes, zodat ik iets meer hoop zou kunnen hebben op een ‘goede’  oogst bij de punctie. Niets van dat alles. Mijn eitjes waren nog mega- ieniemienie. Haast niet te zien dus. BM-slijm ook nog niet om over naar huis te schrijven.

He bah, ik baalde als een stekker. Het is dus allemaal niet hard genoeg gegroeid. Te weinig hormonen. De dokter heeft nu mijn dosis verhoogd van de Puregon en kan ik donderdag weer komen voor een tweede echo. Hopelijk zijn ze dan wel gegroeid. En hopelijk zijn het er dan een flink aantal.

Bij het naar buitengaan, merkte ik dat ik teleurgesteld was. Ik had zo gehoopt op wat groei en voortgang in dit proces. De bijwerkingen draag ik al, laat er dan ook wat gebeurd zijn. Helaas viel dat dus wat tegen.
Morgen zal ik er vast weer iets relaxter tegenaan kijken. Maar nu nog niet.

Ik ga maar weer eens liggen, want de moeheid en hoofdpijn komen al weer om het hoekje kijken.

Nou, niet echt een fijne dag dus.

Hopelijk donderdag een betere uitslag!