Pieken en dalen

Ben nu een paar dagen verder. Wat me vooral dwarszit, is het feit dát het me zo raakt. En dat mijn humeur er zo onder lijdt. Ik kan er niet boven staan. Los van het feit dat ik me zo recalcitrant voel als de pest. Het liefst zou ik nu zeggen (uit baldadigheid) ik kap ermee. Maar dat is geen optie. Punt. De oerwens zit me in de weg.

Een wijs man liet me inzien dat het daarentegen wel mogelijk is om mijn emoties te reguleren. Minder pieken betekent ook minder dalen. Eerst geloofde ik hem niet, maar de literatuur wijst uit dat dit fenomeen zeker wel zo werkt. Mijn hamvraag was natuurlijk, hoe doe ik dat, zonder het ‘stiekem’ wel te denken/voelen/fantaseren? Door hardop de gevoelens, gedachten te ontleden en ter discussie te stellen. Een kort door de bocht-samenvatting, maar toch.

Hmmm…. dit is iets waar ik intuïtief wel wat mee kan. Kijken of het in de praktijk ook zo werkt. Het gaat uiteindelijk om een klinisch proces waarbij al zoveel emoties komen kijken. Een experiment waarvan de uitkomst zeker niet zwart op wit staat. Door mezelf (enorm) positieve gevoelens te laten toestaan (lees: positieve uitkomst), wordt het daardoor een emotionele piek. Ik maak het dus alleen maar heftiger voor mezelf. Helaas is dat een karaktertrek die niet altijd handig is. Soms leuk, nu in ieder geval niet.

Mijn missie is dan ook de aankomende maanden (in weken denk ik al niet eens meer) dit in de praktijk toe te passen. Tegenslagen in dit proces blijven er altijd, ergo: totdat ik een positieve test in handen heb (ik denk dan gemakshalve nog maar even niet aan alles wat daarná nog komt…). Het is de kunst om de tegenslagen niet te hard te laten binnenkomen. En daar ben ik wel zelf bij.

Het pad is zeker niet recht op het doel af. Hoe graag ik dat ook wil. Het is een pad met kronkels, zijpaden, heuvels en veel verkeerslichten. Ik heb ze allemaal maar te nemen. Dat is blijkbaar mijn pad. Hoe a-relaxed ik het ook vind. De vraag Waarom ik? is de meest zinloze die ik ooit heb gesteld. Want ik heb hem al ontelbare keren bij even zoveel situaties gesteld. En nooit, maar dan ook nooit heb ik een bevredigend antwoord gevonden. Dus nu ook niet. Oftewel de vraag helpt me niet. En een ‘bult’ verspilling van energie en eten, want dat ga ik dan doen. Ook zo’n bijkomstigheid die niet heel productief is.

Van het paard gevallen. Zo zie ik het. Nu weer in het zadel, stof afgeveegd en hup in de trajectbaan. Off we go (again….)!