Hormonen

Opeens overviel het me. Zo’n helikopter-gevoel. Ik keek naar mezelf en was vooral verbaasd over het feit dat ik daar zat met een prikpen in mijn hand. Dat was een beeld dat ik nooit had kunnen bedenken. Hormonen nodig hebben om zwanger te worden. En toch, ik doe het omdat het nu wel als de juiste stap voelt.

De eerste prik heb ik dinsdag gezet. Samen met A. gecheckt of ik alle stappen nam en niets oversloeg. Ik was blij dat ze er was. Nu kon ik bovenstaande gevoelens ook uitspreken. Dat is toch fijner. Nu gaat het goed. Ik moet het wel echt in mijn telefoon zetten, anders vergeet ik het. Uiteraard is dit totaal niet in mijn schedule opgenomen (misschien maar goed ook). Morgen heb ik mijn eerste echo om te zien hoe mijn follikels groeien. Ik hoop maar dat de Puregon doet wat moet doen. En dat ik geen hogere dosis hoef. Ik merk namelijk gelukkig helemaal niets van. En dat vind ik wel prettig.

Nog een week spuiten en dan zal ongeveer mijn eisprong ergens komen. Ik heb duidelijk geleerd van de vorige keer…. ik kan pas een poging bijschrijven als er echt een  IUI heeft plaatsgevonden. En dat is ook nu weer maar de vraag. Als er te veel follikels te hard groeien, durven ze het niet aan. Tja… dan kunnen we weer een maand wachten. Maar goed, ik ga er niet van uit, maar besef me wel degelijk dat dit het geval kan zijn.

Ik het kader van downsizen van de verwachtingen,  zeg ik dit soort zaken hardop. Het werkt wel. Tot nu toe dan. Zien wat volgende week weer brengt.