Paardje

Ik vond het maar een hectische week. En dat was het ook. Gelukkig eindigde die met goed nieuws. Op de uitslag van de kweek hadden ze wat druk gezet. Ze vonden het allemaal ook wel vervelend. En de uitslag bleek negatief. Goed nieuws dus. Ik was er wel opgelucht onder. Daarna gingen we verder met de hormoon-toestand. Daarin begeef ik me nu. Ik heb zojuist het Purgon-filmpje van de website bekeken. Opeens bekroop me dat ‘meta’-gevoel. Alsof  ik niet daar was. Ik ben een filmpje aan het kijken over het spuiten van hormonen om zwanger te worden. Hoe surreal??? Even bevatte ik het niet meer.

Ik voel geen angst of verdriet of zenuwen. Dit is wat we gaan doen. Soort van op het strijdros en heel hart ‘Ivanhoe’ roepen. De kansen zijn klein, dus meerdere pogingen liggen in de lijn der verwachting. daar stel ik me op in. Niet alleen zeggend en schrijvend, maar voelend. Neutraal aanvliegen kan niet. Maar met enige berusting de boel bekijken, wel. Dat doe ik dus (it’s all power of the mind…).

Ik ben eigenlijk gewoon heel benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren. Hoe ik dat prikken ga ervaren, wat de hormonen met me zullen doen. Of misschien wel niets? Hoe ik de echo’s zal vinden? Dat lijkt me zo raar, je eigen follikels te zien!  Nou dat ik is het meer.  Hoe ik in z’n medische molen ronddraai. Kijken of ik kan blijven zitten op mijn paardje dit keer.