Poging 1

Heb maar besloten dat ik dit hele circus als nieuwe start zie. Dus was gisteren poging 1 en niet poging aanklooi de zoveelste.

Poging 1 ging heel relaxed. Na alle echo’s bleek dat ik een mooie rakker van 20 mm had klaarliggen. Die voelde ik overigens ook wel. Ik kon prachtig op vrijdagmiddag langskomen, voor het lange Pinksterweekend. Perfect dus

Genoeg zaadjes (16 miljoen, wellicht TE veel?), een mooie follikel, zonnetje erbij. Ach, je bedenkt en verzint wat. Maar het komt erop neer dat het vanaf nu out of my control is. 

Doemscenariotechnisch… de kans dat het niet lukt is natuurlijk vele malen groter dan dat het wel lukt. Dus is het het deurtje van dat kleine hokje in mijn hoofd waarin ik mijn hoop bewaar, nog niet vol open.

Maar goed, eerst belangrijkere zaken (not…maar voor het plezier en focusverlegging wel):

Pinkpop!

Groei

Vandaag de tweede echo om te zien wat de hormonen met mijn fijne rakkers doen. Ik hoop dat er eentje fijn is doorgegroeid. En dan hopen dat er niet meer groter worden, maar dat het hier bij blijft. Best spannend. Ik hoop dat ik dan ein-de-lijk mijn eerste IUI dit weekend heb. Zou wel heel fijn zijn. Het spuiten gaat goed. Weinig bijwerkingen, wat hoofdpijn en vermoeidheid, maar dat kan natuurlijk ook de nasleep zijn van het toffe Hemvelvaartstweekend.

Ik voel me goed!

Hormonen

Opeens overviel het me. Zo’n helikopter-gevoel. Ik keek naar mezelf en was vooral verbaasd over het feit dat ik daar zat met een prikpen in mijn hand. Dat was een beeld dat ik nooit had kunnen bedenken. Hormonen nodig hebben om zwanger te worden. En toch, ik doe het omdat het nu wel als de juiste stap voelt.

De eerste prik heb ik dinsdag gezet. Samen met A. gecheckt of ik alle stappen nam en niets oversloeg. Ik was blij dat ze er was. Nu kon ik bovenstaande gevoelens ook uitspreken. Dat is toch fijner. Nu gaat het goed. Ik moet het wel echt in mijn telefoon zetten, anders vergeet ik het. Uiteraard is dit totaal niet in mijn schedule opgenomen (misschien maar goed ook). Morgen heb ik mijn eerste echo om te zien hoe mijn follikels groeien. Ik hoop maar dat de Puregon doet wat moet doen. En dat ik geen hogere dosis hoef. Ik merk namelijk gelukkig helemaal niets van. En dat vind ik wel prettig.

Nog een week spuiten en dan zal ongeveer mijn eisprong ergens komen. Ik heb duidelijk geleerd van de vorige keer…. ik kan pas een poging bijschrijven als er echt een  IUI heeft plaatsgevonden. En dat is ook nu weer maar de vraag. Als er te veel follikels te hard groeien, durven ze het niet aan. Tja… dan kunnen we weer een maand wachten. Maar goed, ik ga er niet van uit, maar besef me wel degelijk dat dit het geval kan zijn.

Ik het kader van downsizen van de verwachtingen,  zeg ik dit soort zaken hardop. Het werkt wel. Tot nu toe dan. Zien wat volgende week weer brengt.

Paardje

Ik vond het maar een hectische week. En dat was het ook. Gelukkig eindigde die met goed nieuws. Op de uitslag van de kweek hadden ze wat druk gezet. Ze vonden het allemaal ook wel vervelend. En de uitslag bleek negatief. Goed nieuws dus. Ik was er wel opgelucht onder. Daarna gingen we verder met de hormoon-toestand. Daarin begeef ik me nu. Ik heb zojuist het Purgon-filmpje van de website bekeken. Opeens bekroop me dat ‘meta’-gevoel. Alsof  ik niet daar was. Ik ben een filmpje aan het kijken over het spuiten van hormonen om zwanger te worden. Hoe surreal??? Even bevatte ik het niet meer.

Ik voel geen angst of verdriet of zenuwen. Dit is wat we gaan doen. Soort van op het strijdros en heel hart ‘Ivanhoe’ roepen. De kansen zijn klein, dus meerdere pogingen liggen in de lijn der verwachting. daar stel ik me op in. Niet alleen zeggend en schrijvend, maar voelend. Neutraal aanvliegen kan niet. Maar met enige berusting de boel bekijken, wel. Dat doe ik dus (it’s all power of the mind…).

Ik ben eigenlijk gewoon heel benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren. Hoe ik dat prikken ga ervaren, wat de hormonen met me zullen doen. Of misschien wel niets? Hoe ik de echo’s zal vinden? Dat lijkt me zo raar, je eigen follikels te zien!  Nou dat ik is het meer.  Hoe ik in z’n medische molen ronddraai. Kijken of ik kan blijven zitten op mijn paardje dit keer.

Pieken en dalen

Ben nu een paar dagen verder. Wat me vooral dwarszit, is het feit dát het me zo raakt. En dat mijn humeur er zo onder lijdt. Ik kan er niet boven staan. Los van het feit dat ik me zo recalcitrant voel als de pest. Het liefst zou ik nu zeggen (uit baldadigheid) ik kap ermee. Maar dat is geen optie. Punt. De oerwens zit me in de weg.

Een wijs man liet me inzien dat het daarentegen wel mogelijk is om mijn emoties te reguleren. Minder pieken betekent ook minder dalen. Eerst geloofde ik hem niet, maar de literatuur wijst uit dat dit fenomeen zeker wel zo werkt. Mijn hamvraag was natuurlijk, hoe doe ik dat, zonder het ‘stiekem’ wel te denken/voelen/fantaseren? Door hardop de gevoelens, gedachten te ontleden en ter discussie te stellen. Een kort door de bocht-samenvatting, maar toch.

Hmmm…. dit is iets waar ik intuïtief wel wat mee kan. Kijken of het in de praktijk ook zo werkt. Het gaat uiteindelijk om een klinisch proces waarbij al zoveel emoties komen kijken. Een experiment waarvan de uitkomst zeker niet zwart op wit staat. Door mezelf (enorm) positieve gevoelens te laten toestaan (lees: positieve uitkomst), wordt het daardoor een emotionele piek. Ik maak het dus alleen maar heftiger voor mezelf. Helaas is dat een karaktertrek die niet altijd handig is. Soms leuk, nu in ieder geval niet.

Mijn missie is dan ook de aankomende maanden (in weken denk ik al niet eens meer) dit in de praktijk toe te passen. Tegenslagen in dit proces blijven er altijd, ergo: totdat ik een positieve test in handen heb (ik denk dan gemakshalve nog maar even niet aan alles wat daarná nog komt…). Het is de kunst om de tegenslagen niet te hard te laten binnenkomen. En daar ben ik wel zelf bij.

Het pad is zeker niet recht op het doel af. Hoe graag ik dat ook wil. Het is een pad met kronkels, zijpaden, heuvels en veel verkeerslichten. Ik heb ze allemaal maar te nemen. Dat is blijkbaar mijn pad. Hoe a-relaxed ik het ook vind. De vraag Waarom ik? is de meest zinloze die ik ooit heb gesteld. Want ik heb hem al ontelbare keren bij even zoveel situaties gesteld. En nooit, maar dan ook nooit heb ik een bevredigend antwoord gevonden. Dus nu ook niet. Oftewel de vraag helpt me niet. En een ‘bult’ verspilling van energie en eten, want dat ga ik dan doen. Ook zo’n bijkomstigheid die niet heel productief is.

Van het paard gevallen. Zo zie ik het. Nu weer in het zadel, stof afgeveegd en hup in de trajectbaan. Off we go (again….)!

Tegenslagen

Hoe moet ik daar nu mee omgaan. Het lijkt wel alsof ik patent heb op alsmaar pech….Gek word ik ervan. En het is een bittere pil steeds.

Toen ik afgelopen zondag belde met MCK om de afspraak in te plannen werd me verteld dat ik deze ronde niet kon starten omdat de bloeduitslagen niet binnen waren. Terwijl ik de test al voor de 2e keer moest doen, omdat er wrs een fout in het lab was gemaakt…. Dat voelde zo frustrerend! De tranen biggelden langs mijn wangen. Ik was er zo klaar voor. Mijn zonnige en zen-humeur verdween rap naar de achtergrond. En dat wilde ik al helemaal niet! Zo stom. Heb nog wel terug gebeld dat ik de wijze van communicatie (of het gebrek eraan) niet echt heel tof vond. Dat beaamde ze gelukkig. Ik kan er niets meer aan doen, maar heb in ieder geval weer een goed gevoel over de relatie met MCK.

We hebben besloten toch nu direct maar over te stappen op de hormonen met IUI. Aanstaande dinsdag eerste gesprek met de arts die me gaat vertellen wat het allemaal inhoudt.

Vandaag belde dezelfde dame echter weer op. De tweede batch bloeduitslagen was toch ook niet helemaal goed. Daar schrok ik behoorlijk van. Nu moet ik eerst verplicht een kweek laten maken om alles uit te sluiten. En als dat niet goed is, krijg ik weer een HSG, net als vorig jaar. En dat was geen pretje. Aan de andere kant, als blijkt dat ik toch wat onder de leden heb/had, kan dat dus ook de reden zijn waarom ik niet zwanger word.

Maar goed, ik zit er maar mooi mee. Hartstikke in het onzekere de aankomende weken weer. Het voelt zo oneerlijk. Maar goed, heb me er maar bij neer te leggen en het te slikken. Want één ding weet ik wel, ik kan er nu niets aan doen….

Wat een pech heb ik toch.