Tweede ronde

En toen was het zo ver…. mijn eisprong was er opeens. Zomaar op zaterdagavond. Op tijd? Check! Goed  getest? Check! Dubbele test gebruikt? Check! Donor direct gemaild? Check! Geestelijk klaar? Check!

En dat was ik. Ik had er 'zin' in. Alhoewel dat heel raar klinkt. Ik wilde toch graag een nieuwe ervaring hiermee opdoen. Was helemaal niet zenuwachtig, maar meer opgewonden nerveus. Of alles nu wel flex zou gaan. En dat ging het wel. Mijn donor kwam weliswaar te laat en was even vergeten dat we in het contract twee keer per keer hadden afgesproken, maar hij was er ten minste…We hebben nu afgesproken dat we de volgende keer voor de eisprong en op de dag van de ovulatie afspreken.

Maar goed, first things first. We hebben even weer een glaasje cola genuttigd, even bijgekletst en van  die dingen. Ik heb verteld dat ik het de vorige keer erg moeilijk vond. Waarop hij droog zei: 'dus je hebt het door de wasbak gespoeld'… Ik keek hem aan en zei echt uit de grond van mijn hart…dat nooit! Was trouwens niet eens bij me opgekomen de vorige keer!

Toen ik aan de gang mocht, had ik nog even een hachelijk momentje. Ik was even vergeten hoe alle onderdelen ook al weer in elkaar gezet moesten worden. Accuut mijn redder in nood gebeld (hofleverancier van spuitjes en toebehoren) die mij rustigjes de stappen heeft laten herhalen. Ik had toen direct door dat ik ergens nog een onderdeeltje vanaf moest knippen.

Naderhand mijn zus gebeld. Samen een half uurtje gekletst. Dat was wel weer heel fijn. We hebben nog een enorme lachbui gehad…dus dat was een fijne afronding van deze -voor mij eigenlijk eerste -  poging. Heb de gouden rakkers nog even op voorhand vermanend toegesproken. Dat ze hard moeten zwemmen en niet tegendraads moesten doen. Hopen dat het heeft geholpen.

Ben overigens druk aan het googelen of ik vanavond wel relaxed in bad kan. Kan nergens een echt eensluidend antwoord vinden. Tot die tijd verbijten dus.

Met deze eerste poging brengt dat dus direct allerlei gevoelens met zich mee. Ik merk dat ik hoop heb.  Zoals ik al eerder schreef, ik geloof niet in halve hoop en halfslachtige wensen. Ik ga er dus ook vol in. En ik merk wel hoe hard ik op mijn bek ga, als deze poging is mislukt.

Misschien houd ik het alleen deze maand vol, misschien nog wel twaalf. Wie zal het zeggen? Ik weet het niet. Mijn scenario voor deze maand is als volgt: aankomende zondag ga ik op vakantie. Als ik daar het laatste weekend in ga, mag ik testen. Ik ga mijn zus Skypen en dan doen we ' samen' de test. En dan is ie natuurlijk positief. Jeuj!  Nou dat lijkt me een mooi scenario. Temeer omdat ik op dit vakantie-adres heftige gevoelens en  diepe dalen heb meegemaakt. Hoe leuk zou het zijn als ik met deze poging dat cirkeltje kan rondmaken…? Mocht het niet zo zijn, dan heb ik vast wel weer een ander fijn, passend scenario voor de volgende maand. Vooralsnog ga ik voor deze versie.

In dat script zit ook nog een aantal zijlijnen. Een van de storylines…een kijker van de afgelopen Open Dag die koper wordt.. dat lijkt me een verdienstelijke bijrol…ik heb mijn makelaar gebeld en hoop dat zij hem heeft kunnen bewegen tot een tweede bezichtiging.

Ze zou me bellen vanmiddag…maar onze vrinden van T-Mobile gooien behoorlijk roet in het eten. Ik ben al sinds 2 uur vanmiddag verstoken van elke vorm van telefonisch contact… jammer dus. En veel geduld dus. 

Geduld en wachten zijn volgens mij de key words in de aankomende weken. ..zen…. 

Halve hoop

En opeens ben ik weer aan het testen. Tot die tijd was de waan van de dag genoeg aanwezig om me met heel andere zaken bezig te houden. Nu heb ik drie 'wanen' die me van de straat houden. Huizenkijkerij en huizenverkoperij, bezuinigingen, reorganiatieplannen, OR-werk en oja een upcoming klusmoment…. Ergens dat mindfulness-gevoel behouden, lastig.

Gisteravond lag ik bed en gleed het concept zwanger worden van de aankomende poging zo mijn hoofd in. Instinctief reageerde ik met een afwijzend gevoel. Immers, hoe meer hoop, hoe groter de teleurstelling. Daarover kwam ik aan het denken. En ik besloot dat ik dit maar een dom concept vond. Vanaf nu ga ik bij elke poging heerlijk los in het fantaseren en hopen dat het raak is. Het zou zo mooi zijn als… Ik geloof niet dat de teleurstelling minder groot is wanneer ik er minder 'hoop' op had. Je hebt hoop of je hebt het niet. Halve hoop in dit soort 'matters of the heart', daar geloof ik niet in. Punt. Maar wat misschien nog wel veel belangrijker is, ik geniet er van. Laat dat nou net the fun part zijn! Waarom zou ik mezelf dat ontzeggen?

Dus ben ik lekker er op los aan het fantaseren geslagen. Overdag heb ik daar geen splintertje tijd voor. Maar als ik lekker in bed lig wel. Dus hoop ik dat het deze aankomende raak is. Sterker nog, ik hoop dat mijn lieve eitje valt op de afgesproken kalenderdag. En ik hoop dat de inseminatie weer vlot loopt. En dat als ik op vakantie ben een test mag doen. En dat ik daar erachter kom dat het raak is. En dan wordt het een winterkind. En dat ik hoop mijn huis gauw te verkopen en dat mijn favo-gezien huis nog op de markt is straks…enzovoort. Ach wat fijn allemaal! Ik geniet er tenminste van. Ik blijf niet hangen in allerlei doemscenario's en de beruchte beren op de weg….

En als het allemaal niet zo is deze maand, dan hoop ik gewoon weer door de volgende ronde. Dan heb ik wel nieuwe hoopscenario's. Zoals het maar hele hoop is, en geen halve, teken ik ervoor. Zo ga ik er ten volste in. Dat heb ik nu met alle stappen in het proces gedaan. Deze hoort er voor mijn gevoel ook bij.

Misschien denk ik er over vijf pogingen wel heel anders over. We zien wel. Kijk, en daar komt mijn geleerde mindfulness gelukkig om de hoek kijken.

Zo ook de gedachtes aan de tweede inseminatieronde. Ik heb het de afgelopen weken goed 'doorpraat/doorleefd'. Ik merk dat ik er klaar voor ben. En er zin in heb. Ik zie er niet meer tegenop. Mocht het me onverhoopt weer zo aanvliegen, dan heb ik bedacht dat ik de keer daarop iemand vraag erbij te zijn. Iemand die ik vertrouw en waarbij ik me veilig voel. Doordat ik dat bedacht heb, geeft het rust. En dat maakt dat ik helemaal niet meer op zie tegen de aankomende poging.

God wat ben ik goed en zennerig bezig!

Oja, vandaag weer zo'n typisch gevalletje 'je kunt nooit bevroeden wat het leven in petto heeft, het loopt toch altijd anders'…. Ik heb besloten dit door te zetten, ondanks alle onzekerheid of ik überhaupt nog wel een baan heb in september. Immers, geen vast contract, reorganisatie die eraan komt. Vandaag  gehoord dat ze in dit proces een aantal tijdelijke contracten juist wel willen behouden in het kader van de kwaliteitsslag die ze willen maken. Daar hoor ik dus ook bij. Hoe fijn! Zo zie je maar weer. Life is like a box of chocolates.. you never know wich one you get! 

Zen, cyclus en hoofd

Vanochtend ben ik ongesteld geworden. Geen verrassing natuurlijk, omdat ik de afgelopen maanden mijn lichaam goed heb leren kennen. En het mooie is, dat het helemaal 'right on time' is. Dus precies een cyclus van 28 dagen. Ik denk dat ik daar gewoon op moest wachten.

Geen enge testen, vloeistoffen of andere gekkigheid. Het is mooi rustig aan het front. Deze cyclusmaand kan ik er goed en rustiger instaan. Ook zie ik niet meer zo op tegen de sessie zelf. Over de eerste keer heb ik lang en breed nagedacht en vooral alle gevoelens maar gewoon laten komen. Alsof ik er op dat moment iets aan kon doen… maar dat terzijde.

Nu heb ik wel de keuze. Ga ik dit nogmaals doen? Ja. Het is het middel om tot een zeer gewenst doel te komen. Op dit moment het enige middel. Heb wat tips gekregen van bekenden en ervaringsdeskundigen. Ik sta niet alleen. Dat is zo fijn.

Ik voel me nu niet teleurgsteld. Ik wist dat dit ging komen. Ik moet hier nogmaals (en wellicht nog wel veel vaker) doorheen. Het zij zo. Ik heb er wel vrede mee. Grappige is mijn omgeving veel meer hoop had dan ik. Voor zover mogelijk kun je dus toch gewoon het beste op je intuitie leunen. En die zegt mij dat deze eerste keer om 'de keer zelf' ging, niet om het gevolg. Vanaf nu wel.

Probeer wat meer Zen door de dagen te gaan. Ik streef een bepaald doel na. Om dat streven vol te houden is een Zen-houding een goede ondersteuning. Maar, ik moet vooral onthouden dat 'willen leidt tot lijden….' Aandacht, concentratie en terug naar de bron dus.

Zou voor alles eigenlijk altijd veel beter zijn. Het lukt, maar het houdt niet over. Ik zal vast vanaf volgende maand meer spannignen hoop hebben over de uitslag. Daarbij merk ik dat ik vooral ongeduld heb over de verkoop van mijn huis. Als iemand 4 keer komt kijken, dan krijg je automatisch hoop. En word je ongeduldig. Dat wordt dus allemaal niet beloond…so far.

Ga wel volgende week met een vriendin huizen kijken in het Dorp. Als mijn droomhuis erbij zit, dan moet ik echt op Zen-les….

Een rollercoaster

Ben nu pas in staat om echt te beseffen wat er de afgelopen week is gebeurd. Kan nu pas weer fatsoenlijk in retroperspectief terug kijken op alle gebeurtenissen. Want wat kwam er veel samen…

Maandag 28 februari gaat bij mijn de boeken in als 1 van de meest memorabele avonden in mijn geschiedenis. De eerste inseminatie. Ik vind het een vreselijk woord. Ben nog aan het broeden op een goede vervanger.

Ik vond het superheftig. Er kwamen zo veel verschillende emoties, spanningsgedoetjes, procedurele handelingen en kijkers-naar-mijn-huis-stress samen dat ik het bijkans niet trok. En dat allemaal op een doordeweekse maandag.

's Ochtends was mijn eitje om de hoek komen kijken. Daar was ik heel blij mee. In ieder geval een eisprong, dat was al heel wat. Donor gemaild en afgesproken dat ik hem van het station zou halen om 20 uur. De hele dag ervoer ik een onbekende nervositeit. Logisch natuurlijk. Toen hij eenmaal bij mij thuis was hebben we een kopje thee gedronken. Dat was wel heel relaxed. Hij vroeg ook hoe het nu met mij ging. Ik heb eerlijk verteld dat ik het allemaal erg lastig, onbekend en spannend vond. Hij vond het ook best spannend allemaal. Ondanks dat het voor hem niet de eerste keer was. Maar toch, weer een andere situatie dan ie gewend was.

Het voert te ver om hier alle technische details op te schrijven. Door de nabijheid van de donor en zijn doel voelde ik me behoorlijk ongemakkelijk. Ik kan er over zeggen dat ik ten tijde van mijn daadwerkelijke acties redelijk dichtsloeg. Ik moest echt eerst helemaal op adem komen en echt ontspannen. Ik kon het niet. Wel in mijn hoofd, maar niet met mijn lijf. Gelukkig ging het uiteindelijk volgens de regels van dit bijzondere spel.

Maar wat mij vooral enorm hard raakte waren mijn emoties. Die gingen als een gek tekeer. Het leek wel een rollercoaster. Ik werd totaal overwhelmed. Het gekke was dat ik geen seconde spijt had van mijn beslissing om alleen moeder te worden, maar al deze toestanden eromheen kon ik niet bevroeden. Confronterend. Dat is het woord. Eenzaam en alleen. Dat is ook het woord. Verdrietig, dat werd ik ervan.

Ik bedacht me dat ik nooit kon bedenken dat het zo moest eindigen. Hoe anders had ik het me voorgesteld!?! Heel anders dus. Alles viel samen. Ik was klaar en acuut heb ik Zus gebeld. En ik heb kei- en keihard een potje gejankt. Hart gelucht. Bijkomen van de onverwachte overspoeling van gevoelens.

Ik vond het maar heftig. Het grappige was dat ik geen enkele seconde op deze hele avond heb bedacht dat het doel van dit alles is om zwanger te raken. Dat was compleet naar de achtergrond gevaagd. Het telde helemaal niet mee.

Deze keer was een pilot. Niet voor het echie. De bekende brug om over te steken. Het vertrouwen en de bekendheid ermee vinden om dit vaker te kunnen doen. Want die kans zit er statistisch gezien in. Vaker dan 1 keer. Laten we dat voorop stellen.

Ik was er geen seconde mee bezig. En nu nog niet. Alleen maar bedenken dat ik over 2 weken gewoon weer ongesteld wordt. En dan kan ik beginnen met mijn schaduwtestactie. Om te kijken welke ovulatietesten het beste bij mij passen.

Al met al dus een megabijzonder ervaring. Ik heb behoorlijk wat tranen vergoten. Ik geloof geen enkele single vrouw meer, dit dit met twee vingers in haar neus doet. Technisch gezien zal dat wel kunnen, maar emotioneel geloof ik er althans geen bal van. Poe.

Ik probeer maar positief te blijven door in te zetten op de volgende keer en de keer erop. Het wordt steeds makkelijker. Maar wennen zal ik er waarschijnlijk nooit aan.

Wat ik ook zeer bijzonder vond, waren alle lieve lieve lieve reacties van mijn vriendinnen en familie. Dat sleepte me 100% en helemaal doorheen. Ik dacht er ook letterlijk aan toen ik mij zo alleen voelde in het moment. 'Gelukkig heb ik mijn vriendinnen nog, ze bellen, sms'en en denken allemaal aan me.' Hoe fijn en geruststellend is dat?? Voor mij is dat als adem. Een eerste levensbehoefte…..

En dan was de kijker in mijn huis die de volgende dag voor de DERDE keer kwam… wat wil die??? Gek word je ervan…en geduld is zeker niet mijn beste punt wat dit soort zaken betreft. Vertrouwen daarentegen wel. Dat heb ik. Rotsvaste overtuiging dat allebei de dingen goed komen. Niet gaan, maar komen. Punt!