Huisje, boompje, beestje

Huisje, boompje, beestje. Een gezegde? Een uitspraak? Een tegeltje? Het is iets waar ik door de jaren heen vaak bij heb stilgestaan. Wat is mijn HBB? Wat zou ik het liefste willen? Waar? Met wie?  

De dromen veranderden nogal eens. Nu weet ik dat dat kwam omdat ik niet bij mijn gevoel bleef. Maar ja, als je ook niet weet hoe je daarbij moet komen -laat staan blijven- dan is dat dus ook niet zo gek. Gek he, af een toe een momentje totale rust en niet-nadenken leveren meer waarheden op dan ellenlange gesprekken. Gut feeling. Moet ik wel die momenten pakken. Dat doe ik nu met verve. 

Ik wil weg uit Amsterdam. Al heel lang. De stad is niet (meer) van mij. Ik hoor niet meer bij de stad. Deze stad heeft me veel gegeven, maar nu is het klaar. Sterker nog, dat was het al best lang. En daar ging het mis; niet bij mijn gevoel blijven, maar in de bigger picture en met andermans (vermeende) ideeën meegaan. Oftewel het adagium volgen: zolang er niets in mijn situatie verandert, ga ik niet weg uit Amsterdam. Immers, wat moet een single in een dorp? Hier heb je tenminste alles. Deze redeneertrant heb ik zelf lang volgehouden. Het zeurde en knaagde het. Dat had ik al wel door. Maar de stap zetten, was een tweede. Maar goed, beslissingen neem ik niet over een nacht ijs.

Ik heb hem genomen. Ik ga weg. Ik ga verhuizen naar een groot dorp iets verder weg van Amsterdam. En het voelt goed. Ik heb zin in deze nieuwe stap. Een stap die hopelijk een voorbode is van een nieuwe gezinssituatie. Ik en mijn kindje. Hoe fijn zou dat zijn?

"Maar stel nou dat het niet lukt? Dan zit je daar in je eentje…". Ja, maar dat zit ik hier tweehoog ook. Ik laat dit argument niet meer meetellen. Nou dan is het duidelijk. Als het niet lukt, zien we dat dan wel weer. Tot die tijd ga ik actief een sociaal leven opbouwen in dit dorp. Waar een wil is, is een weg.

Stel dat ik wel een kind kan krijgen, dan wil ik voor de zwangerschap het liefst een beetje ergens gesettled zijn. Met ook daar vriendinnetjes dichtbij. Verhuizen met een puk als single mom is een stuk lastiger dan voor die tijd. Maar het kan wel. Ja het kan wel. Maar niet voor mij. Punt.

Weer zo'n milimeterzevenmijlslaarzenstap gezet. Joehoe. Nu maar hopen dat de makelaar een beetje goede hoop op verkoop van mijn superfijne huisje heeft….