Glijbaantjes en dilemma's

En dan sta je weer buiten. Ik had liever een bestendiger gevoel gehad, maar het was niet anders. Probeer uit het gesprek met deze gynaecoloog het beste eruit te halen. Laten we beginnen met het positieve nieuws. Mijn eierstokjes zien er goed en normaal uit. Da's dus heel fijn. 

Op deze echo kon ze echter niet zien of mijn eileiders in ook zo'n prachtige staat waren. Dat was dus jammer, want daar ging het nou net om. Die vermaledijde glijbaantjes moeten wel een beetje meewerken. De dokter vroeg me de oren van mijn hoofd over al mijn buikoperaties uit het verleden. Ik voelde aan dat dit toch wel degelijk meespeelt. Dat zei ze helaas ook. Ik heb met deze geschiedenis een vergrote kans op verklevingen. Hmm bummer… Maar ja, een kans betekent ook dat het NIET zo hoeft te zijn. Dus positief proberen te blijven en mezelf al niet in allerlei doemscenario's de hoofdrol laten spelen. Een bijrolletje in iemand anders acte is meer dan voldoende.

Niettemin betekent dit het volgende. Als ik weer bij de kliniek kom, vertel ik dit alles. Dan zal in een volgend gesprek de arts aldaar mij vertellen dat toch echt eerst duidelijk moet zijn of er geen verklevingen zijn. Oftewel contrastvloeistof spuiten over de glijbaantjes of zelfs een soort minioperatie. Op dat laatste zit ik niet echt te wachten, maar ja… als het moet.

Dan heb je ook nog mijn donor. Ik bewandel in mijn traject een tweesporenbeleid. Ik zit echter met een dilemma. Met D. wil ik graag 'aan de slag', maar wat moet ik nou vertellen? Immers, het is niet zo dat er per definitie is mis is. Het kan, maar het kan ook niet.

Als ik dit alles uit de doeken doe, kan het zijn dat ie afhaakt…het wordt dan een heel ander proces. Eentje dat veel tijd en moeite kost en onzeker is. Dat is voor mij ook niet wenselijk.

Aan de andere kant is D. misschien wel heel meelevend en welwillend. Wil hij het gewoon proberen en anders daarna via de kliniek. Immers, hij kiest überhaupt al voor zo'n traject.

Als ik in eerste instantie niets zeg en hoop dat het goed is en het lukt ook nog eens, dan is er dus niets aan de hand.

Als ik niet alles vertel, wel ga starten en ondertussen de klinische onderzoeken afwacht, kan het zo zijn dat bij verstopte eileiders hij zich bedonderd voelt. Ik heb hem niet eerlijk over de kansen verteld.

Ik worstel hiermee. Wat moet ik nou doen? Hij weet dat ik naar de gyn ben geweest. Hij zal logischerwijs daar ook een antwoord op verwachten. Ik wil graag met hem verder als donor.

Zelf probeer ik er vanuit te gaan dat het allemaal goed komt. In ieder geval linksom of rechtsom. Ik hoop en visualiseer de 'normale' manier…

Er is weer een stap in gang gezet, daar ben ik heel blij om. Ik merkte aan mezelf dat ik vanochtend nerveus was. Heb me de hele dag niet optimaal gevoeld. Er gebeurt veel. Mooie dingen, fijne dingen, maar toch…behoorlijk grote dingen. 

Gisteren was ik in Antwerpen met vriendin H. In de kathedraal heb ik een kaarsje opgestoken voor mijn dierbare overleden vriendin M. Ik heb er ook maar eentje voor mezelf aangestoken. Ik wenste dat alles goed komt. Stonden we toch met z'n tweetjes een potje te snotteren in de kerk. Daar is zo'n huis van bezinning ook voor, denk ik dan maar.

Daarna lekker geshopt en onze zinnen verzet. Heerlijk!