Aftellen

Het aftellen is begonnen. Eergisteren mijn eerste spuit Decahuppeldepup gezet. Spannend maar toch ook niet mega life changing. Meer doet het ‘meta’ gebeuren met me. Het is zo ver. Dit wordt dan mijn manier om moeder te worden. Soms leg ik uit wat icsi is, en dan bekruipt me een enorm klinisch gevoel. Terwijl er niet meer liefde in de wens had kunnen liggen.

Ik ben vol goede moed, maar wel een beetje bibberig voor wat gaat komen. Of niet. En dat bedoel ik in hormonaal en bijwerkingenopzicht. Ik hoop dat mijn hormoonbetonblokje me er nu ook weer doorheen sleept. Nooit ergens last van, dus zou fijn zijn dat nu ook zo zal zijn. Waarschijnlijk niet; krijg voor m’n gevoel vaak de ‘hard’ way voor mijn kiezen. Ach… ook dat komt dan wel weer goed. Heb lieve lieve vriendinnen. Van A. kreeg ik een heel mooi dagboekje. Daar was ik zo blij mee! Naast dit blog houd ik ook een dagboekje bij. Call me old fashioned.

Maandag begint de Puregondans weer. En dan volgende week zondag mijn eerste echo. Daar ben ik wel heel erg benieuwd naar. Aftellen dus….

Overdonderd

Zo voelde ik me toen ik de kliniek uitliep met een koeltas vol medicijnen en een hoofd vol informatie. My god, wat komt het dichtbij en wat vind ik het spannend. Niet eng, maar vooral spannend. Voel me onbestemd. Raar. Alsof het hele fenomeen icsi nog niet van mij is. Dat zal vast nog wel komen. Ik heb echt een shitload aan informatie meegekregen. Mag wel een spreadsheet op mijn koelkast hangen met wanneer wat te spuiten/slikken/laten……Heb wel zoveel begrepen dat ik het de hele cyclus een beetje rustig aan moet doen. Ben erg benieuwd of ik last ga krijgen van de bijwerkingen. Ik hoop oprecht van niet. Maar ja, dat merk ik pas als het zover is.

Ik kwam aan op het werk en ben direct doorgelopen naar de kamer van onze directeur. Ik heb haar verteld waarmee ik bezig ben en in welk stadium ik nu zit. Ik heb namelijk besloten dat dit niet meer ‘onder de radar’ is het te houden. Ze reageerde superfijn. Het zal voor deze ene keer wel een voordeel zijn om in een feminiene organisatie te werken. Alle tijd en ruimte is er. Dat is mooi. En een pak van mijn hart. Mocht deze vroege aankondiging van mijn poging tot zwanger worden leiden tot een wezenlijk andere loopbaan dan dat ik nu (een soort van) voorzie, dan zegt dit meer over het management dan over mij. En dat verwacht ik niet.

P&O er ook maar even gelijk achteraan geklapt. Alles afgevinkt en afgehandeld. Nu kan ik het ‘vrij’ instappen. Dat vind ik wel een opluchting. Daarna merkte ik dat het werken weer heerlijk ging. In de flow, zoals het hoort!

Gelukkig kan ik alles even laten bezinken. Ik word naar alle waarschijnlijkheid pas in de laatste week van augustus ongesteld. Dan gaat het feestje pas beginnen. Misschien moet ik het wel zo zien. Gewoon als een feestje. Immers, mijn kind wordt daarmee gemaakt!

Ook in deze ronde zal ik er weer vol ingaan. Half werkt niet. Punt. Even nog wat feiten…De dokter gaf deze icsi 45% kans van slagen in mijn situatie. Nou, dat is mooi. Verder wordt er 1 embryo teruggeplaatst. 50% van de cryo’s (de ingevroren embryo’s) sneuvelen. Dat is best veel. Ik dacht dat er vast nog wel een aantal uit de diepvries zouden komen. Maar dat is dus niet zomaar een gegeven. Bij een terugplaatsing van een cryo ligt de kans daarvan ongeveer op 30%. Altijd nog veel meer dan bij een IUI of ZI.

In mijn nabije omgeving ken ik een dame die op het punt van bevallen staat van een kind, verwekt met Deens zaad via icsi. Het kan. Het komt. Het komt goed.

Dit zal mijn pad wel zijn. Blijkbaar heb ik alle stappen nodig om tot de vorming van mijn gezin te komen. Spannend vind ik het wel!

De laatste stap

En daar gaan we…..

De keus is gemaakt. Ik ga over op  ICSI. Poging 3 IUI met hormonen is officieel mislukt. Ik voelde het -zoals gewoonlijk-  aankomen. Vanaf mijn vakantieadres heb een en ander – na de tranen – goed overdacht. Opeens kwam ik tot de ontdekking dat ik eigenlijk de laatste stap aan het uitstellen was omdat ik het fenomeen ‘eindigheid’ niet goed handelde. Doorgaan met IUI zou deze eindigheid vooruitschuiven. Maar komen gaat-ie toch. Dat is in mijn beleving zoveel als zeker. Ik denk namelijk dat ik niet zwanger word van de volgende 3 IUI’s met hormonen, maar daarmee verder wilde om dus de laatste stap uit te stellen. Toen ik me dat realiseerde heb ik de knoop doorgehakt. Ik moet doen wat mij de grootste kans oplevert om zwanger te worden.

Dat is dus in dit geval ICSI. En dat ga ik dus nu doen. MCK gebeld, gelijk alle afspraken ingepland voor bloedprikken, prikinstructie en het formele gesprek. Daarna kan ik beginnen. Ergens begin september zal het dan zover zijn. Of ik heel erg opzie tegen de punctie, daar ga ik me straks pas druk over maken. First things first.

Ook heb ik besloten deze maand rust te nemen en te focussen op dit traject. Niet nog een soort van ‘laatstekans IUI’, om maar geen maand te missen. Daarbij… naar Ameland gaan dit weekend met vriendinnen is ook veel waard. En dat vind ik nu belangrijker. Dus dat ga ik doen.

Mijn verjaardag, dat was ook nog een gebeurtenis. De big three – five. Ik hikte er best tegenaan. Mijn moeder overleed op haar 35e. Ik ben nu zo oud als zij is geworden. Ik kijk op mijn leven terug en even slaat het vol toe…geen man, geen kind, een leeg huis, een groot lijf, nou ja, van die dingen. Het luikje kan ik dichtdoen en snel daarna hardop bedenken dat ik ook veel wel heb. Op mijn verjaardag heb ik ‘s ochtends tranen bij mijn vriendin gelaten. Een paar keer heel diep gezucht. En het over me heen laten komen. Het is zo. Maar het is er wel echt. Ik ben vanaf nu ouder dan mijn moeder ooit is geworden. Gek. Raar. Verdrietig.

Al met al was het een heftige, enerverende vakantie. Ik ben wel weer back on track. Maar het is me allemaal wat. Ik blijf – recht zo die gaat -  moed en vertrouwen houden. Ik word moeder, alleen dus niet voor mijn 35e.