So far

Mijn huis is af. Soort van bijna af. Ik woon er prettig. Voel me er nu al thuis. En dat zal alleen maar meer worden. Dat onderdeel is van het lijstje afgevinkt. Nu de rest nog. Maar zo werkt het dus niet.

Uit alle gesprekken die ik her en der heb gehad, drijft een aantal onderwerpen steeds weer boven. ‘Je bent meer dan alleen mum-to-be’, ‘doen is jouw geval niet-doen’ en ‘verleg je horizon in tijd’ waren de meest opvallende. Ik begrijp en voel dat het waar is. Maar zie daar maar eens te komen. Ik weet dat ik goed op weg ben, het vergt alleen wat handelingen. En dat niet-doen of niets-doen is waar ik soms zo bang voor ben. Tegelijkertijd moet ik het vertrouwen blijven houden dat er geen ‘tijd’ verloren gaat. Tijd is tijd en gaat z’n gang. Ik heb daar geen invloed op. Ik heb de juiste (vervolg) stappen gezet, de kaders getekend. En nu meer focussen op andere dingen.

Werk bijvoorbeeld. Ik merk dat ik veel meer zin had. In de afgelopen maanden was mijn energie en focus behoorlijk verdeeld. De verbouwing heeft bijna alles opgeslokt. Nu ben ik er weer. Dat is een heel fijn gevoel. Zin om weer te knallen.

En het vermaledijde sporten. Ik heb het maar weer opgepakt. Ik weet dat het soort ‘self fulfilling prophecy’ is als ik er ook steeds op deze manier naar blijf kijken, maar god wat is dat lastig. Ik kreeg daar overigens wel een behoorlijke wake up call. Een verlaging van gewicht en vet zou niet verkeerd zijn… werk aan de winkel dus.

Soms denk ik wel eens, waarom kan ik nou niet gewoon iets met mezelf afspreken en me eraan houden? Dat lukt me bijna nooit. En dat frustreert me enorm. Het kloterige gevoel dat je er daarna aan overhoudt, is veel beroerder. En ik WEET het… en toch….

Vorige week wel gewoon naar de dokter geweest om ronde 3 Denemarken te doen. Het ging weer heel goed. Het was relaxed, dokter regelde tank-technisch alles. Ik hoefde letterlijk alleen maar te komen. Dat zal straks wel anders zijn. Maar goed, niet op de zaken vooruit lopen.

Uiteraard hoop ik dat het raak is, zodat ik niet de hele MM in hoef. Mijn gevoel zegt dat ik daar toch ernstig rekening mee moet houden. Als ik maar geen moed verlies. Dat lijkt me het ergste.  Gisteren las ik een blog van een dame in hetzelfde schuitje. Na 30 maanden is ze eindelijk zwanger. Ik las het en ik was zo blij voor haar. Terwijl ik haar helemaal niet ken. Vervolgens bekroop me enige jaloezie, maar dat kon ik snel de kop indrukken. Haar traject was zo lang, zwaar, pittig en vol tegenslagen en verdriet. Het helpt me te relativeren. Gelukkig. En hoop houden. Want mij haar kwam het ook goed. Net als dat het bij mij ook gaat gebeuren. Punt.