Stap 2

Wat zitten de tranen me hoog vandaag. Ik voel me de hele dag al huilerig en onbestemd. Als mijn vriendinnen er zijn om te lunchen, gaat het mis. Ik kan de waterlanders niet meer binnenhouden. Het zit me hoog. Opeens kwam ie binnen: het is niet gelukt om op de ‘normale’ manier zwanger te worden. Na een jaar van inseminaties, dokters, wisseling van donor en de Denen is het niet gelukt. Weer niet deze maand.

Ik zei de vorige keer nog tegen mijn huisarts dat we maar eens moesten praten over de vervolgstappen. Afgelopen donderdag zat ik bij haar. In tranen. Het besef dat ik wellicht nooit moeder ga worden, wordt ietsje reëler. Nog altijd heb ik het vertrouwen dat het wel komt. Maar de weegschaal helt wel iets meer over naar ‘misschien nooit’.

Samen met de dokter hebben we gepraat over de vervolgstappen. En mijn frustraties om overal voor een dichte deur te staan, of zelfs niet eens te worden toegelaten. Ja, want…ik ben een soort inferieur ras…alleenstaand.  Poeh. Er is natuurlijk de Geertgen kliniek waar mijn dossiertje op de plank ligt. Maar ik vind het zo ver, dat Brabant.

Dok heeft direct voor mij een gyn-praktijk in de buurt gebeld. Nul op rekest. Ze zei dat we toch echt naar een fertiliteitskliniek moesten. Mijn lieve dokter bood aan om de eventueel beschikbare klinieken in de buurt voor mij te gaan bellen. Erg lief van haar. En dat deed ze.

Na een dag belde ze al terug. MC Leiderdorp heet me welkom, maar alleen als ik mijn eigen donor meeneem. Of mijn in the flesh donor gaat mee (als ie ooit nog terugkomt…) of ik neem de Denen wel mee. Eerst weer naar een informatieavond eind februari, dan een intake, dan onderzoeken en dan pas een eerste IUI. Dus dat zal wel april worden of zo. Tot die tijd ga ik wel nog naar mijn eigen dokter en gewoon door met de inseminaties. Zolang het tegendeel nog niet is bewezen, is er nog niets met me aan de hand. Ik hoop ook dat dat zo blijft. Maar ja, als er wel wat is, wil ik het toch graag weten en een volgende fase in kunnen.

De dag van de informatieavond is op dezelfde dag dat ik exact een jaar geleden mijn eerste ZI had. Wat was dat een mijlpaal. Vreselijk vond ik het. Dat ik zo diep ben gezonken. Ik voelde me zo’n mislukkeling. Dat gevoel is wel weg. Alleen als ik de bureaucratie weer tegenkom. En bang dat me dat dus weer gaat gebeuren. Er is dit jaar veel gebeurd. Veel geleerd, wijzer geworden. Tranen vergoten, keuzes gemaakt. Ik voel me in dit traject soms zo alleen. Vriendinnen willen er wel zijn en zijn er ook, maar toch weer niet. Ze kunnen zich het niet voorstellen. Omdat ze niet alleen zijn. En dat snap ik dan ook wel weer.

Hoe heeft het toch zo ver kunnen komen. Ik weet het, er zijn genoeg dames die ook nog niet zwanger zijn, maar ik kan alleen voor mezelf praten. Nooit had ik gedacht dat ik na 1,3 jaar nog steeds niet zwanger zou zijn. Ik moet echt een heel grote aanpassing doen. 2014 lijkt me nu een reëlere optie dan 2012. Dat vind ik pittig.

Meestal ben ik opbeurend en opfleurend. Vandaag niet. Vandaag is het geland. Ik heb de volgende stap gezet op mijn weg om moeder te worden. Wat kan een diep en lang gekoesterde wens soms zo’n pijn doen……