En de tweede stap is gezet!

Op naar het MC Kinderwens. Een informatieavond. Veel vrouwen zijn erop afgekomen. Het valt op. Zoveel leuke, goed uitziende, fijne, aardige vrouwen. Allemaal zonder vent en ballen genoeg om aan hun grootste wens gehoor te geven. De een al verder in het traject dan de ander. Maar allemaal gedreven en een vorm van vastberadenheid.

Volgens mij zat ik daar als enige die al een jaar bezig was. Ik zag een aantal gezichtjes betrekken….. Het is dat het een verplicht nummer was, deze bijeenkomst. Het liefst had ik direct de intake gehad, maar ja procedures zijn procedures.

Wat heb ik ervan geleerd? Volgens de dames van MCK doen ingevroren zaadjes in IUI het niet slechter dan vers zaad. Dat was nieuw. De eerste de beste gyn riep direct al dat vers echt het allerbeste was.. .tja. Gek word je ervan. Geen eenduidigheid. Natuurlijk vind ik het een aantrekkelijke gedachte om deze dame te geloven. Desalniettemin is het telkens maar een kans van tussen de 12-20%. En daar heb ik er dus al een heel aantal van gehad.

Verder heb ik twee opties. Denemarken en mijn eigen donor. Allebei ingevroren zaad. Dat betekent dat ik mijn donor om tafel kan zitten om eens te horen of hij me wil helpen. En dan kan ik de keuze maken. Of de een of de ander. Ik weet het nog niet.

Ik werd bij het invullen van de papieren weer heftig geconfronteerd met deze queeste. De wens die zo hevig is. En tegelijkertijd het relativeringsvermogen dat via de achterdeur ook binnensluipt. Dat het allemaal nog wel eens heel lang kon gaan duren. Daar begin ik me bij neer te leggen. Ik kan niet anders dan de kaders zetten en ‘go with the flow’.

Ondanks de weinig nieuwe informatie vond ik het wel weer een heftige encounter met mijn wens om moeder te worden. Misschien ook maar goed ook. Dat het af en toe zo indringend is. Het lijkt al bijna ‘gewoon’  te worden. Twee weekjes op, twee weekjes af, uithuilen bij mijn lieve mede Bam-vriendinnetjes en weer bestellen. Dat patroon ga ik nu in zoverre doorbreken dat Leiderdorp erbij komt kijken.

Eerst maar eens laten bezinken. En morgen heel gauw de papieren op de bus doen